رسیدن به زندگی انسانیِ متعالی با خویشان میسر است + فیلم
یک نهجالبلاغهپژوه و استاد دانشگاه، با اشاره به نامه ۳۱ نهجالبلاغه گفت: خویشانت را گرامی بدار، زیرا آنان همان بال تو هستند که با آن پروازی میکنی؛ اگر انسان بخواهد به یک زندگی انسانیِ متعالی و والایی برسد و خدمتی به دیگران انجام دهد، به تنهایی نمیتواند و باید همراه با دیگران باشد که از همه سزاوارتر در این راه، همان خویشاوندان هستند.
میلاد حضرت علی(ع) فرصتی مغتنمی است تا کلمات نورانی ایشان، بهویژه در نهجالبلاغه، که مجموعهای از اندیشههای اخلاقی، سیاسی، اجتماعی و دینی است را بازخوانی کنیم و از آن پندهای اخلاقی برای ساخت زندگی بهتر بسازیم. به همین مناسبت، خبرگزاری ایکنا سلسله درسگفتارهایی با محوریت آموزههای اخلاقی و انسانی حضرت علی(ع) را با بیان سیدمحمدمهدی جعفری، نهجالبلاغهپژوه و استاد دانشگاه تهیه کرده است که در ادامه بخش یازدهم این درسگفتار را میخوانیم و میبینیم:
امام بعد از جنگ صفین و قضیه حکمیت که بازی بسیار ناپسندی بود و حضرت مجبور شدند بپذیرند با سپاه خود به سمت کوفه برگشت. در بین راه در منطقه حاضرین وصیتنامهای به امام حسن(ع) نوشتند که سیدرضی آن را در نهجالبلاغه و در نامه شماره 31 آورده است و منشور تربیتی بسیار والایی است.
در این نامه به امام حسن(ع) سفارشات فراوانی کرده است. از جمله فرمودند: در خانه خدمتگزارانی داری که کارهای مختلف انجام میدهند و باید برای آنان برنامهریزی دقیقی داشته باشی که هر کدام کار خاص خود را انجام دهند نه اینکه کارهای فراوانی در خانه باشد و هر کسی انجام آن را بر عهده دیگری بگذارد، زیرا این مسئله سبب میشود هیچ کاری انجام نشود.
و اکرم عشیرتک فانهم جناح ...؛ خویشانت را گرامی بدار، زیرا آنان همان بال تو هستند که با آن پروازی میکنی؛ اگر انسان بخواهد به یک زندگی انسانیِ متعالی و والایی برسد و خدمتی به دیگران انجام دهد، به تنهایی نمیتواند و باید همراه با دیگران باشد که از همه سزاوارتر در این راه، همان خویشاوندان هستند. ریشه انسان همان خویشان و کسان او هستند و انسان از این ریشه آب میخورد و تر و تازه میماند و میوه میدهد. دستی که با آن به دشمن میتازی به وسیله خویشانت خواهد بود.
حضرت در همین وصیتنامه فرمودند: نسبت به خانوادهات آن گونه رفتار نکن که از همه بدفرجامتر نسبت به تو باشند و از تو دوری کنند؛ وظیفه خود را نسبت به فرزندان و نزدیکانت انجام بده که علیه تو شری به پا نکنند و برای تو شقی نباشند. یعنی اگر انسان وظیفه خود را در برابر خانواده انجام ندهد اعضای خانواده فاسد میشوند و در جامعه کارهای ناشایستی به زیان جامعه انجام میدهند و وبال گردن سرپرست خانواده خواهند شد و برای او بدترین افراد میشوند.
