انديشه امام خمينی(ره) قدرت را شرط اجرای تكليف نمیداند
در نگاه امام(ره)، قدرت شرط تكليف نبود؛ در اين نگاه، هر عذری، حتی مخالفت حكومت وقت نيز در درگاه خداوند متعال عذر برای اقامه ننمودن تكليف نمیشود و آن تكليف را از بين نمیبرد.
گروه حوزههای علميه: در نگاه امام(ره)، قدرت شرط تكليف نبود؛ در اين نگاه، هر عذری، حتی مخالفت حكومت وقت نيز در درگاه خداوند متعال عذر برای اقامه ننمودن تكليف نمیشود و آن تكليف را از بين نمیبرد.
به گزارش خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) حجتالاسلام والمسلمين نجف لكزايی، معاون مجمع جهانی اهلبيت(ع) در نشست علمی «چيستی فقه سياسی با تأكيد بر انديشه سياسی امام خمينی(ره)» كه به همت انجمن علمی- پژوهشی فقه سياسی مجتمع آموزش عالی فقه در سالن شهيد مطهری اين مجتمع برگزار شد اظهار كرد: امام راحل معتقد بودند كه انسان دارای سه لايه عقل، نفس و جسم است؛ اصول دين در عقل انسان جای میگيرد و اخلاق برای تربيت نفس است اما فقه، برای تربيت همه اين امور آمده است.
وی افزود: امام راحل(ره) دريافتند كه اصل دين موكول به حكومت وقت شده است و همه اعتقادات و باورهای دينی به خواست و نوع اعمال حكومت در جامعه مطرح میگردد.
رئيس پژوهشكده علوم و انديشه سياسی، با اشاره به نگاه ويژه امام خمينی(ره) به اصول فقه، بيان كرد: امام(ره)، انحلال خطاب شرعی به خطابات فردی را مردود دانست و ابتكار «خطاب قانونيه» را به كار برد كه بنابر محتوای آن قوانين اسلامی بايد در هر حال و شرايطی در جامعه اجرا میگشت.
لكزايی با بيان اين كه به نگاه امام(ره)، قدرت شرط تكليف نبود، يادآور شد: در اين نگاه، هر عذری، حتی مخالفت حكومت وقت نيز در درگاه خداوند متعال عذر برای اقامه ننمودن تكليف نمیشود و آن تكليف را از بين نمیبرد.
وی خاطرنشان كرد: امام خمينی(ره)، فقه را همانند استراتژی در جامعه مطرح كرد كه نتيجه آن در جامعه اين بود كه فقه در همه ابعاد زندگی، حتی در حكومتداری نيز میتواند داخل گردد و در هر عرصهای برنامهای برای عرضه دارد.
معاون فرهنگی مجمع جهانی اهلبيت(عليهم السلام) با بيان اين كه امام برای نخستين بار اذعان نمود كه تشكيل حكومت اسلامی برای فقهای جامعالشرايط واجب كفايی است، ابرازكرد: به نگاه ايشان، تقيه برای حفظ دين است و هرگاه اصل دين به خطر افتد، ديگر جای تقيه نيست و بايد با قدرت در مقابل آن انحراف قد علم كرد.
رئيس پژوهشكده علوم و انديشه سياسی با ابراز اين كه هر فقه سياسی، استراتژيك نمیشود، اظهار كرد: اهداف، امكانات و راه رسيدن به اهداف، ديدگاههای سياسی فقه را دارای اثرگذاری متفاوتی میكند.
