«سير و سلوك عرفانی در نهج‌البلاغه» بررسی شد

گروه انديشه: مقاله «‌سير و سلوك عرفانی در نهج‌البلاغه» در كتاب دومين همايش ملی «نهج‌البلاغه و علوم‌انسانی» در همدان منتشر شده است.

به گزارش خبرگزاری بين‌المللی قرآن(ايكنا) شعبه همدان، مقاله «سير و سلوك عرفانی در نهج‌البلاغه» به قلم مريم‌السادات موسوی، كارشناس ارشد رشته فلسفه و حكمت اسلامی از دانشگاه الزهرا(س) در همدان منتشر شد.

در اين مقاله آمده است: طريق عرفان به عنوان يكی از راه‌های خدا‌شناسی و همچنين مسيری برای تقرب به باریتعالی مورد توجه نهج‌البلاغه است كه موخر از ايمان است، طريق عرفان به سبب شرافت ماهوی بينش بر دانش، وسعت قلمرو و هدف‌های والا بر راه‌های ديگر برتری دارد.‌

نگارنده در ادامه عنوان می‌كند: موضوع عرفان اسلامی معطوف به شناخت اسماء و صفات الهی است هسته مشترك در رويكرد و تعريف عرفان آن است كه مجموعه آگاهی‌ها و معارفی كه حاصل از تجربه يا فرايند ذهنی نيست، از مجرای ديگری حاصل می‌‌شوند كه از آنها به نام‌های دل، قلب، عقل كلی، باطن، ذوق، شهود يا كشف ياد می‌‌شود. به تعبير فرهنگ مذهبی اين همان نور رحمت الهی است كه به قلب سالك پرتو می‌افكند و تمامی قوای ادراكی او را در اشعه نورانی خود مستغرق می‌سازد و آن را تحت تأثير قرار می‌دهد.

اين مقاله در ادامه آورده است: اميرالمومنين‌(ع) در مقام شهود حق و قرب و نزديكی به او و در نامه31 می‌فرمايند: از خدا درخواست پيروزی و رستگاری كنيد از او بخواهيد و عطای او را در خواست كنيد كه ميان او و شما پرده و مانعی نيست و دری به روی شما بسته نمی‌گردد. خدا در همه جا و همه لحظه و هر زمان، با انسان است پنهان بودنش مانع آشكار بودنش نيست و آشكار بودنش او را از پنهان ماندن باز نمی‌دارد.

اين مقاله می‌افزايد: روش عرفان و شهود قلبی اگر چه شخصی، غير قابل انتقال به غير و بيان‌ناپذير است، حتی مبتنی بر مقدمات غير‌عقلی و منطقی است بنابراين در عين حال در طی وصول به يقين از يك مشی منطقی مشخصی پيروی می‌كند كه موخر از يك ايمان ابتدايی

می‌باشد، بنابراين سلوك عرفانی از منظراميرالمومنين(ع) ابتدا از توبه، تفكر، تذكر آغاز می‌شود و در طی رياضت به مكاشفه دست می‌يابد و در آخر به مقام شهود و يقين نائل می‌شود.

يادآور می‌شود، اين مقاله در كتاب دومين همايش ملی «نهج‌البلاغه و علوم انسانی» در همدان منتشر شده است.