گروه انديشه: ثمره اصلی اخلاص اين است كه انسان را به مرحله عبوديت میرساند و به همين جهت است كه اخلاص در روايات مختلف و سيره ائمه(ع)، علما و بزرگان دينی يكی از اصلیترين و بزرگترين مؤلفههای بندگی ناميده شده است.
|
حجتالاسلام حسين فغانی، كارشناس مسائل مذهبی در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) شعبه زنجان، گفت: خداوند متعال در قرآن كريم انسان را به عمل احسن دعوت كرده و آن را يكی از فلسفههای خلقت مینامد و یکی از اصلیترين ويژگیهای عمل احسن را اخلاص در انجام آن معرفی مینمايد.
وی افزود: اخلاص در عمل از تأكيدات الهی و سفارشات مؤكد پيامبر اكرم(ص) و اهل بيت(ع) است و روزهداری نماد اصلی اخلاص بوده و عملی خالصانه است كه مبتنی بر نيت تقرب و تعبد است و خداوند متعال توسط روزه ميزان اخلاص بندگان را به مرحله آزمون میبرد و كسی صرف نخوردن و نياشاميدن روزهدار ناميده نمیشود.
اين كارشناس مسائل مذهبی تصريح كرد: يكی از مهمترين آثار اخلاص در عمل، بر طبق روايات و آيات قرآن اين است كه موجب قبولی اعمال انسان و طاعات و عبادات وی میشود و عملی كه با اخلاص انجام نشده باشد حكم يك عادت روزمره را داشته و عبادت محسوب نمیشود.
حجتالاسلام فغانی بیان کرد: ثمره اصلی اخلاص اين است كه انسان را به مرحله عبوديت واصل میكند و به همين جهت است كه اخلاص در روايات مختلف و سيره ائمه(ع)، علما و بزرگان دينی يكی از اصلیترين و بزرگترين مؤلفههای بندگی ناميده شده است.
وی عنوان كرد: در روايتی از امام علی(ع) ذكر شده است كه در جنگ خندق در مقابل یکی از پهلوانان نامی عرب میجنگيدند، اين مرد به حضرت علی(ع) بیحرمتی میكند و ايشان در مقابل او سكوت میكند و در اين رابطه عدهای علت سكوت و مكث اميرالمؤمنان(ع) را از ايشان جويا شدند و حضرت فرمودند چون از بیحرمتی اين مرد عصبانی بودم اندكی صبر كردم تا عصبانيتم فروكش كند و در اخلاص عملم خللی وارد نشود.
اين كارشناس ميائل مذهبی ادامه داد: اهميت اخلاص در عمل به گونهای است كه پيامبر بزرگوار اسلام (ص) فرمودهاند ضربت علی(ع) در جنگ خندق بر پهلوان عرب از عبادت انس و جن تا روز قيامت برتر و والاتر است علت اين سخن پيامبر اكرم(ص) اين است كه اين ضربت نماد اخلاص علی(ع) است.
حجتالاسلام فغانی در پايان، خاطرنشان كرد: پاداش اصلی پروردگار متعال به اخلاص در عمل، رسيدن به اوج بندگی و وصل به مقام رضای الهی است و كسیكه اعمالش را برای خداوند سبحان خالص سازد به نفس مطمئنه رسيده و به رضای قلبی در مقابل تقدير پروردگار دست میيابد و همچنين نسبت به مشيت الهی گلايه نمیكند.