حرص و طمع انسان را از مرام الهی دور می‌كند

گروه انديشه: كارشناس مذهبی با اشاره به اينكه قناعت سرمايه‌ای بی‌پايان است، حرص و طمع را سبب دوری انسان از مرام الهی توصيف كرد.

حجت‌الاسلام محسن احمدی، كارشناس مذهبی در گفت‌وگو با خبرگزاری بين‌المللی قرآن(ايكنا) شعبه كرمانشاه، گفت: در دعای روز دوازدهم ماه مبارك رمضان می‌خوانيم « اللهمّ زَیّنّی فيهِ بالسّتْرِ والعَفافِ واسْتُرنی فيهِ بِلباسِ القُنوعِ والكفافِ واحْمِلنی فيهِ على العَدْلِ والإنْصافِ وامِنّی فيهِ من كلِّ ما أخافُ بِعِصْمَتِك يا عِصْمَةَ الخائِفين؛ خدايا در اين روز مرا به حجاب و عفاف زينت ده و مرا به جامه قناعت و عدل و خوددارى بپوشان و در آن مرا بر عدل و انصاف وادار نما و آسوده ام دار در آن از هر چيز كه می ترسم به حق نگاهداری ات اى حافظ ترسندگان».

وی افزود: در شرح ابتدايی اين دعا می‌خوانيم: «اللهمّ زَیّنّی فيهِ بالسّتْرِ والعَفافِ، يعنی اين‌كه خدايا روزی كن مرا در اين روز به 2 چيز؛ ستر و عفاف. حال برای اين كه مفهوم اين شرح را بهتر بدانيم بايد درك كنيم مفهوم ستر را، و عملاً بدانيم ستر يعنی گناهان مردم را مخفی نگاه داشتن و بيشتر به عيوب خود پرداختن تا پردازش به گناهان ديگران و در ادامه دعا عفاف آمده يعنی اين كه گناه نكنيم كه اين امر خود موجبات عفت نفس را فراهم می‌كند.

حجت‌الاسلام احمدی در تشريح شرح دوم دعای اين روز كه می‌خوانيم واسْتُرنی فيهِ بِلباسِ القُنوعِ والكفافِ؛ خدايا من را به دو چيز مستور كن؛ يكی لباس قناعت و ديگری كفاف» اظهار كرد: بزرگ‌ترين گنج، قناعت و اين امر خود سرمايه‌ای بی‌پايان است.

اين كارشناس مذهبی تصريح كرد: نتيجه پاسخ منفی ندادن به خواسته‌های بی مورد دل، به دام خواسته‌های حرص افتادن و اسير گنداب دنيا شدن خواهد بود و تلاش، سبب گرفتاری بيشتر در اين باتلاق می‌شود و در واقع اين امری است مشخص.

وی در پايان نفس انسان را به چاه ويلی تشبيه كرد كه هيچ زمانی پر نشده و تنها مرهم آن را قناعت توصيف كرد.