بی‌انصافی در قضاوت سبب سقوط انسان می‌شود

گروه انديشه: یک پژوهشگر علوم قرآن گفت: يكی از رفتارهايی كه سبب سقوط انسان شده و باطن او را به شدت می‌سوزاند، بی‌انصافی در مقام قضاوت است كه در اين فراز از دعای روز دوازدهم ماه خدا، عدل و انصاف طلب شده است.

محمد اجلی، پژوهشگر علوم قرآن در گفت‌و‌گو با خبرگزاری بين‌المللی قرآن(ايكنا) شعبه زنجان، با اشاره به اين‌كه روز دوازدهم ماه مبارك رمضان با توجه به مضمون دعای اين روز، زمان طلب عصمت از خداوند متعال و خوف است، گفت: بندگان خدا به طور معمول بين خوف و رجا زندگی كرده و انسان كامل از منظر دين مبين اسلام، فردی است كه هر لحظه زندگی خود را بين خوف و رجاء قرار داشته باشد.

وی افزود: همزمانی خوف و رجا در بين انسان‌های مختلف، متفاوت بوده و افراد عادی به شكل معمول اين همزمانی را تجربه نمی‌كنند؛ در حالی‌كه تنها افرادی كه اين همزمانی را در حد كمال دارند، ائمه معصومين(ع) هستند.

اين پژوهشگر علوم قرآنی با تأكيد بر اين‌كه خوف و رجاء دو عامل سازنده در وجود انسان هستند، ابراز كرد: در زمان بروز خوف در وجود انسان، عيوب نفسانی انسان برای خود او بيشتر مكشوف شده و در نتيجه حالت نگرانی و اضطراب در او پديد می‌آيد؛ چراكه فرد نگران اين مسأله است كه عيوب باطنی او برملا شود.

اجلی با بيان اين‌كه با توجه به جمله «وَ اسْتُرْنِى فِيهِ بِلِبَاسِ الْقُنُوعِ وَ الْكَفَافِ» در فراز دوم دعای روز دوازدم ماه مبارك رمضان، انسان مؤمن از پروردگار خود می‌خواهد كه او را به لباس قناعت پوشش دهد، اظهار كرد: دوری از پرده‌دری و بی‌آبرويی بنده در محضر خداوند متعال كه به رفتارهای خلاف شأن انسان بازمی‌گردد، در اين دعا در قالب مفهوم ستر و عفاف طلب شده و در راستای حفظ مقام بندگی از جهت رفتارهای اجتماعی توسط خداوند متعال، از ايشان قناعت خواسته می‌شود؛ چراكه انسان قانع خود را در مقابل غير خدا كوچك نمی‌كند.

وی با اشاره به فراز سوم دعای روز دوازدهم ماه مبارك رمضان كه در آن آمده است: «احْمِلْنِى فِيهِ عَلَى الْعَدْلِ وَالْإِنْصَافِ»، تصريح كرد: يكی از رفتارهايی كه سبب سقوط انسان شده و باطن او را به شدت می‌سوزاند، بی‌انصافی در مقام قضاوت است كه در اين فراز از دعای روز دوازدهم ماه خدا، عدل و انصاف طلب شده است.

اين مدرس حوزه و دانشگاه‌های زنجان ادامه داد: انسان در روابط اجتماعی نمی‌تواند بدون قضاوت زندگی كند و می‌توان بيان كرد كه هيچ تقوايی نيز به اندازه تقوا در مقام قضاوت، سازنده نبوده و موجب رشد معنوی انسان نمی‌شود.

اين پژوهشگر علوم قرآنی با اشاره به آيه 29 سوره مباركه انفال، عنوان كرد: جمله «إَن تَتَّقُواْ اللّهَ یَجْعَل لَّكُمْ فُرْقَانًا» در اين آيه شريف بر اين امر اشاره دارد كه تنها تقوايی كه سبب تشخيص حق و باطل می‌شود، تقوا در مقام قضاوت است.

وی خاطرنشان كرد: مصداق بارز نداشتن عدل و انصاف در قضاوت، خوارجی بودند كه در مقابل حضرت علی(ع) ايستادند؛ چراكه خوارج افرادی بودند كه تقوا را در اموری همچون نماز و روزه رعايت می‌كردند و تنها عامل تميز ندادن حق و باطل از سوی آنان، نداشتن انصاف در قضاوت بود.

اجلی تأكيد كرد: متأسفانه يكی از مشكلاتی كه دامن‌گير جامعه امروزی ماست، نداشتن انصاف در قضاوت است و اين امر به اين دليل رخ می‌دهد كه مردم از آثار و بركات مراعات انصاف و همچنين خسران ناشی از بی‌انصافی در قضاوت آگاه نيستند.

وی در پايان يادآور شد: انسان مؤمن در فراز پايانی دعای روز دوازدهم ماه مبارك رمضان، به دليل ترس از سقوط در مهلكات، خداوند متعال را به صفت «عصمت‌الخائفين» قسم می‌دهد.