ندای «بک یا الله» از حریم رضوی به عرش الهی رسید

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از خراسان رضوی، رمضان که می‌آید همه خود را برای شب‌هایی مهم آماده می‌کنند، شب‌هایی که کودکان کوفه یتیم می‌شوند، در شب نوزدهم رمضان در محراب مسجد کوفه عبدالرحمن بن ملجم مرادی ملعون شمشیر زهرآلود بر فرق قرآن ناطق، امیرمومنان علی(ع) زد، ضربتی که نه تنها فرزندان امیرالمؤمنین(ع) و نه حتی کودکان یتیم کوفه، بلکه همه عالمیان را بی‌پدر کرد.

همه ساله مردم مسلمان سعی می‌کنند علاوه بر بهره بردن از روزها و ساعت‌های ماه مبارک رمضان، از لحظات شب‌های قدر نیز بهترین بهره را ببرند زیرا این شب‌ها، شب نزول قرآن، شب فرود آمدن ملائکه و عبادت در آن برتر از عبادت هزار ماه است.

احیای شب‌های قدر فرصت مغتنمی برای توبه و استغفار از گناهان و برگشت به سوی خدای تبارک و تعالی است، ملائکه در این شب بر زمین فرود می‌آیند، نزد امام زمان(عج) می‌روند و آنچه را برای بندگان مقدر شده بر ایشان عرضه می‌دارند.

آری همه می‌خواهند از این فرصت به دست آمده استفاده کنند، تا شاید مورد رحمت الهی قرار گرفته و بخشوده شوند زیرا این شب‌های گرانقدر و ارزشمند است که مقدرات یک سال انسان‌ را مشخص می‌کند.

شب‌های قدر که فرا می‌رسد همه خود را برای اعتراف در درگاه خدای متعال آماده می‌کنند زیرا یکی از ارکان توبه واقعی اعتراف به گناه، اقرار به عظمت و بزرگی خداوند، شکستن خود در برابر خدای متعال، تغییر در اعمال و خلقیات، جبران حقوقی که ضایع شده و واسطه قرار دادن آبرومندان درگاه خدای مهربان است.

مراسم احیای شب نوزدهم ماه رمضان در فضایی معنوی همراه با ندای «الهی العفو» و «یا صاحب الزمان(عج)» مشتاقان و دلدادگان اهل بیت(ع) در حرم مطهر رضوی برگزار شد.

بنا بر رسم هر ساله مردم مسلمان و دین‌مدار ایران اسلامی از هر کجای این خاک و بوم خود را به مرقد منور امام رضا(ع) رسانده بودند تا از فضای معنوی حاکم بر این مکان مقدس استفاده کرده و این امام بزرگوار را واسط بخشش گناهان خود قرار دهند.

همه آمده بودند، از کودک چند ماهه گرفته تا پیرمرد و پیرزن 90 ساله، جوانان و نوجوانان نیز حضور پرشور و قابل تأملی را در اولین شب قدر در کنار مضجع ملکوتی هشتیمن اختر تابناک امامت و ولادت داشتند.

این حضور به حدی گسترده بود که بسیاری از افراد به دلیل کثرت جمعیت در حرم امام رضا(ع) پشت درب‌های حرم نشسته بودند و با خدای خود مناجات می‌کردند، هر کدام در گوشه‌ای آرام ناله‌کنان با خدای خود نجوا می‌کردند اما در دل ترس داشتند که نکند امشب هم بگذرد و دست خالی به خانه‌های خود بازگردند.

امشب همه آمده بودند تا قرآن‌ها را با بغضی که در گلویشان وجود دارد، بالای سر قرار داده و یک صدا ندای العفو العفو را با تمام وجود فریاد بزنند، فضای معنوی غیرقابل وصفی در جای جای این بهشت حاکم بود، بسیاری از این مردم گریه‌کنان زیر لب زمزمه می‌کردند، اگر امشب به تو پناه نبریم به چه کسی پناه ببریم، پس خودت نجاتمان بده.

پس از اتمام دعای پر فیض و روحانی جوشن کبیر حجت‌الاسلام سید حسین مومنی، استاد حوزه و دانشگاه به ایراد سخنرانی برای زائران و مجاوران امام رضا(ع) پرداخت.

میلیون‌ها مسلمان عاشق که خود را از جای جای جهان اسلام به این شهر رسانده بودند قرآن‌ها را با بغضی که در گلوی‌ وجود داشت، بالای سر قرار دادند و ندای الهی العفو را با تمام وجود فریاد زدند.

مردم دین‌مدار، خدای متعال را یک صدا با ندای «سُبْحانَکَ یا لا اِلهَ اِلاّ اَنْتَ الْغَوْثَ الْغَوْثَ خَلِّصْنا مِنَ النّارِ یا رَبِّ» زمزمه می‌کردند و فضایی معنوی را در کنار بارگاه منور امام هشتم شیعیان به وجود آورده بودند.