به گزارش خبرگزاری بينالمللی قرآن (ايكنا)، مقاله «گستره گرايشهای تفسيری»، نوشته محمدرضا قربانزاده و محمدحسن رستمی از مقالات شماره 15 دوفصلنامه علمی ـ پژوهشی آموزههای قرآنی است كه در زمينه گرايشهای تفسيری و لزوم تفكيك روشها از گرايشها ديدگاهی نو ارائه كرده است.
هر يك از مفسران قرآن كريم به گونهای به تفسير قرآن پرداختهاند؛ به طوری كه در كتابهای تفسير و نوشتههای آنان تنوع فراوانی ايجاد شده است. حال پرسش اين است كه اين تنوع در نوشتارها در چه محدودهای از تفسير جايز است و تا چه اندازه میتواند گسترش يابد؟
نويسندگان مقاله «گستره گرايشهای تفسيری» با توجه به تفكيك معنايی كه ميان روشها و گرايشهای تفسيری مطرح كردهاند، بر اين باورند كه امكان بسط و توسعه تفسير در حوزه گرايشهای تفسيری بسيار گستردهتر از روشهای تفسيری است و مفسران نيز بر همين اساس تنوع قابل توجهی در نوشتارهای تفسيری پديد آوردهاند.
آنان پس از طرح مختصر برخی مباحث مقدماتی همچون چيستی تفسير، جايگاه مفسر در تفسير و روشهای تفسير قرآن كريم، به مبحث اصلی مقاله وارد شده و مواردی همچون چيستی و تعريف گرايشهای تفسيری، گستره گرايشهای تفسيری و معيار تقسيمبندی آنها را مورد توجه و بررسی قرار دادهاند و در پايان ضمن پاسخ دادن به اين پرسش كه گرايشهای تفسيری تا چه اندازه قابل توسعه است، اشارهای نيز به موانع گسترش گرايشهای جديد كردهاند.
نويسندگان در نتيجهگيری خود بيان كردهاند كه گرايشهای تفسيری بر پايه شاخههای علوم شكل میگيرند و به تناسب توسعه علوم قابل گسترش هستند. علاوه بر اين، آنان ضمن تأكيد بر رعايت مبانی و قواعد تفسير ترتيبی و موضوعی، برای پرداختن به يك گرايش تفسيری، عنوان كردهاند كه برای پرهيز از تفسير به رأی و تحميل نظر بر قرآن كريم، بايد گرايشهای تفسيری به صورت ميانرشتهای و توسط يك متخصص تفسير و يك متخصص علم خاص صورت پذيرد و بدون نظارت يك متخصص تفسير، ممكن است گرايشهای نوين تفسيری، به تفسير به رأی منتهی شوند.
يادآور میشود، «آموزههای قرآنی» دوفصلنامهای با رتبه علمی ـ پژوهشی است كه به صاحب امتيازی دانشگاه علوم اسلامی رضوی و مديرمسئولی محمدباقر فرزانه و سردبيری سيدمحمدباقر حجتی چاپ و منتشر میشود.