شرح دعای روز هجدهم ماه رمضان در بيان آيتالله مجتهدی تهرانی
گروه انديشه: خدايا در اين روز از بركات سحرهايش آگاهم كن و دلم را به پرتو انوارش روشن كن و همه اعضايم را به پيروی آثارش وادار، به نور خودت، ای روشنی بخش دلهای حقشناسان.
به گزارش خبرگزاری بينالمللی قرآن (ايكنا)، آيتالله مجتهدی تهرانی، استاد برجسته اخلاق، همهروزه در روزهای ماه مبارك رمضان در بين نماز ظهر و عصر در مدرسه علميه خود به شرح دعای مختصر آن روز میپرداختند كه شرح دعای روزهجدهم ماه مبارك رمضان در بيان ايشان به قرار ذيل است:
«اللّهمّ نَبّهْنی فيهِ لِبَرَكاتِ أسْحارِهِ، ونوّرْ فيهِ قلبی بِضِياءِ أنْوارِهِ، وخُذْ بِكُلّ أعْضائی الی اتّباعِ آثارِهِ، بِنورِكَ يا مُنَوّرَ قُلوبِ العارفين؛ خدايا در اين روز از بركات سحرهايش آگاهم كن و دلم را به پرتو انوارش روشن كن و همه اعضايم را به پيروی آثارش وادار، به نور خودت، ای روشنی بخش دلهای حقشناسان».
«اللّهمّ نَبّهْنی فيهِ لِبَرَكاتِ أسْحارِهِ»: خدايا متوجه كن من را تا از بركات سحر ماه رمضان استفاده كنم. مردم از بركات سحر غالباً استفاده نمیكنند. در طول سال از سحر بايد استفاده كرد، به خصوص در ايام ماه رمضان. حافظ میگويد «آن گنج خداداد كه خدا داد به حافظ / از ورد شب و روز و دعای سحری بود».
در موارد مشكوك نظريه ندهيد. من طرفدار و مريد حافظ نيستم؛ ولی اشعار او را میخوانم و گاهی تفأل هم میزنم. اگر هم حافظ، رد شود به اين معنی نيست كه كتاب او را نخوانيم.
در شب اول قبر ملائكه نمیپرسند «من حافظ»؟ اگر هم پرسيدند؛ میگويم نمیدانم. ولی ملائكه میپرسند كه «من ربّك»، رب تو كيست؟ كه در پاسخ بايد گفت: «الله جل جلاله ربّی» اگر پرسيدند «من نبیّك» میگويم: «محمدٌ نبيی». نكير و منكر اين سؤالها را میپرسند. سؤال ديگر «من امامك» است كه در پاسخ بايد گفت: «علیٌ امامی».
وقتی كه اميرالمؤمنين حضرت زهرا(س) را دفن كرد، بالای قبر ايستاده بود. نكير و منكر اين سؤالات را از حضرت زهرا (س) سؤال كردند و حضرت زهرا(س) خدا و پيامبر(ص) را معرفی كرد. گفتند؛ «من امامك» كه در جواب گفت: «هذا فتی، هذا امامی» اين جوانی كه بالای سر من ايستاده امام من است.
خدا كند كه خوب بتوانيم جواب بدهيم و اگر موفق نشويم به خوبی جواب دهيم، چه كار بايد كرد؟ يكی از دعاهايمان اين باشد كه خدايا هنگام مردن لال نميريم، شهادتين را به زبان بياوريم و دعای عديله بخوانيم.
از بركات سحر استفاده كنيد و حتی آنها كه به دلايل شرعی روزه نمیگيرند نيز هنگام سحر بيدار شوند و دعا كنند و از بركات سحر بهره ببرند.
«ونوّرْ فيهِ قلبی بِضِياءِ أنْوارِهِ»: خدايا قلبم را به ضيای سحر نورانی كن. سحر يك نور و روشنايی دارد و خدايا به آن روشنايی سحر قلبم را روشن كن. قلبهای ما زنگ زده و چشم و گوش ما آلوده شده است؛ ديگر مانند گذشته با شور عبادت نمیكنيم. در ماه رمضان از خدا بخواهيم تا قلبمان را نورانی كند.
«وخُذْ بِكُلّ أعْضائی الی اتّباعِ آثارِهِ»: خدايا كاری كن تا تمام اعضای من از آثار تو پيروی كند. در دعا هر دو دستتان را بلند كنيد و هرچه میتوانيد دستان خود را بلند كنيد. در اين حالت خدا زودتر حاجت میدهد.
در آخر دعا میخوانيم «بِنورِكَ» يعنی به نور خودت اين دعای من را مستجاب كن. حال مگر خدا نور دارد؟ بله «الله نور سماوات والارض».
در آخر هم میگوييم؛ «يا مُنَوّرَ قُلوبِ العارفين» ای خدايی كه قلب عارفين را نورانی كردی. اينها كه عارف حقيقی هستند، نه عارف زبانی. برخی ريش خود را میتراشند و سبيل میگذرانند و میگويند كه من عارف هستم. از دل و عرفان و عشق دم میزنند. اينها بچهبازی است. عرفانی كه توسط شخص تاريك چهره بيان میشود، چه عرفانی است؟ يك وقت امام(ره) از عرفان صحبت میكند و يك وقت آدمی كه محاسن ندارد از عرفان میگويد. صحبت اينها با هم متفاوت است. به هر حال، ای خدايی كه قلب عارفين را نورانی كردی، اين دعاها را درباره من مستجاب كن.
«اللّهمّ نَبّهْنی فيهِ لِبَرَكاتِ أسْحارِهِ، ونوّرْ فيهِ قلبی بِضِياءِ أنْوارِهِ، وخُذْ بِكُلّ أعْضائی الی اتّباعِ آثارِهِ، بِنورِكَ يا مُنَوّرَ قُلوبِ العارفين؛ خدايا در اين روز از بركات سحرهايش آگاهم كن و دلم را به پرتو انوارش روشن كن و همه اعضايم را به پيروی آثارش وادار، به نور خودت، ای روشنی بخش دلهای حقشناسان».
«اللّهمّ نَبّهْنی فيهِ لِبَرَكاتِ أسْحارِهِ»: خدايا متوجه كن من را تا از بركات سحر ماه رمضان استفاده كنم. مردم از بركات سحر غالباً استفاده نمیكنند. در طول سال از سحر بايد استفاده كرد، به خصوص در ايام ماه رمضان. حافظ میگويد «آن گنج خداداد كه خدا داد به حافظ / از ورد شب و روز و دعای سحری بود».
در موارد مشكوك نظريه ندهيد. من طرفدار و مريد حافظ نيستم؛ ولی اشعار او را میخوانم و گاهی تفأل هم میزنم. اگر هم حافظ، رد شود به اين معنی نيست كه كتاب او را نخوانيم.
در شب اول قبر ملائكه نمیپرسند «من حافظ»؟ اگر هم پرسيدند؛ میگويم نمیدانم. ولی ملائكه میپرسند كه «من ربّك»، رب تو كيست؟ كه در پاسخ بايد گفت: «الله جل جلاله ربّی» اگر پرسيدند «من نبیّك» میگويم: «محمدٌ نبيی». نكير و منكر اين سؤالها را میپرسند. سؤال ديگر «من امامك» است كه در پاسخ بايد گفت: «علیٌ امامی».
وقتی كه اميرالمؤمنين حضرت زهرا(س) را دفن كرد، بالای قبر ايستاده بود. نكير و منكر اين سؤالات را از حضرت زهرا (س) سؤال كردند و حضرت زهرا(س) خدا و پيامبر(ص) را معرفی كرد. گفتند؛ «من امامك» كه در جواب گفت: «هذا فتی، هذا امامی» اين جوانی كه بالای سر من ايستاده امام من است.
خدا كند كه خوب بتوانيم جواب بدهيم و اگر موفق نشويم به خوبی جواب دهيم، چه كار بايد كرد؟ يكی از دعاهايمان اين باشد كه خدايا هنگام مردن لال نميريم، شهادتين را به زبان بياوريم و دعای عديله بخوانيم.
از بركات سحر استفاده كنيد و حتی آنها كه به دلايل شرعی روزه نمیگيرند نيز هنگام سحر بيدار شوند و دعا كنند و از بركات سحر بهره ببرند.
«ونوّرْ فيهِ قلبی بِضِياءِ أنْوارِهِ»: خدايا قلبم را به ضيای سحر نورانی كن. سحر يك نور و روشنايی دارد و خدايا به آن روشنايی سحر قلبم را روشن كن. قلبهای ما زنگ زده و چشم و گوش ما آلوده شده است؛ ديگر مانند گذشته با شور عبادت نمیكنيم. در ماه رمضان از خدا بخواهيم تا قلبمان را نورانی كند.
«وخُذْ بِكُلّ أعْضائی الی اتّباعِ آثارِهِ»: خدايا كاری كن تا تمام اعضای من از آثار تو پيروی كند. در دعا هر دو دستتان را بلند كنيد و هرچه میتوانيد دستان خود را بلند كنيد. در اين حالت خدا زودتر حاجت میدهد.
در آخر دعا میخوانيم «بِنورِكَ» يعنی به نور خودت اين دعای من را مستجاب كن. حال مگر خدا نور دارد؟ بله «الله نور سماوات والارض».
در آخر هم میگوييم؛ «يا مُنَوّرَ قُلوبِ العارفين» ای خدايی كه قلب عارفين را نورانی كردی. اينها كه عارف حقيقی هستند، نه عارف زبانی. برخی ريش خود را میتراشند و سبيل میگذرانند و میگويند كه من عارف هستم. از دل و عرفان و عشق دم میزنند. اينها بچهبازی است. عرفانی كه توسط شخص تاريك چهره بيان میشود، چه عرفانی است؟ يك وقت امام(ره) از عرفان صحبت میكند و يك وقت آدمی كه محاسن ندارد از عرفان میگويد. صحبت اينها با هم متفاوت است. به هر حال، ای خدايی كه قلب عارفين را نورانی كردی، اين دعاها را درباره من مستجاب كن.
