ملازمت حکمت و شکر

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از خوزستان، آیه شریفه «وَ لَقَدْ آتَیْنا لُقْمانَ الْحِکْمَةَ أَنِ اشْکُرْ لِلَّهِ؛ و به راستى لقمان را حکمت دادیم که خدا را سپاس بگزار‏»(لقمان،12) به مفهومی کلیدی در فهم معنای شکر دلالت دارد؛ چنانکه در بهره‌مند شدن از نعمت‌های الهی توجه به غایت و حکمت آن نعمت‌ها یکی از مؤلفه‌های تحقق شکر است.

مفسران، جمله «أَنِ اشْکُرْ لِلَّهِ‏» را در این آیه تفسیر حکمت دانسته‌اند. به این معنا حکمتی که به لقمان داده شد، برانگیختن او به گذاردن شکر نعمت‌های خداوند بود. علامه طباطبایی در توضیح بیشتر این معنا چنین بیان می‌کند که حقیقت شکر آن است که نعمت در موضع و محلی که در آن جهت آفریده شده است، استفاده شود. پس دادن حکمت، ملازم امر به شکر نیز هست.

به عبارتی، چنانکه حکیم را فردی بدانیم که در انجام امور به غایت و هدف آنها نظر دارد و با تدبیری حکیمانه از نعمت‌هایی که در اختیار دارد جهت آن اهداف بهره‌ می‌گیرد؛ چنین فردی خود به خود برابر نعمت‌های الهی شاکر خواهد بود.

بر این اساس صرف نعمت در هدفی که برای آفریده شده، همان روش دخل و تصرف فرد حکیم(دانا) در نعمت‌هایی است که در اختیار دارد.