عاشقم برلطف و بر قهرش به جد / مطالعه و پژوهش عمیق، شعر رضوی را از تکرار خارج می‌کند

غلامرضا شکوهی، شاعر آیینی و عضو شورای شعر انجمن ادبی رضوی در گفت‌و‌گو با خبرگزاری بین‌المللی قرآن (ایکنا) از خراسان رضوی، داشتن دانش و آگاهی شاعران را مهم‎ترین عنصر در خلق شعرآئینی و رضوی دانست و گفت: کتاب‌های فراوانی درباره‌ی امام رضا(ع) و سایر ائمه وجود دارد که کمتر مور د توجه شاعران قرار می‌گیرد.

شکوهی در پاسخ به این سؤال که چرا در همه اشعار رضوی، المان‎هایی تکراری از آهو و کبوتر دیده می‎شود، افزود: اگر شاعران در این زمینه مطالعات عمیق‎تری داشته باشند و با استفاده از احادیث و روایات می‌توانند شعری عمیق، پخته، ارزشمند و به دور از تکرار را بسرایند.

استفاده از دانش شخصی اشعار رضوی را کلیشه ای می کند

وی ادامه داد: متاسفانه فرهنگی که در بین شاعران به وجود آمده است آنچه را که دیده‌اند در قالب شعر بیان می‌کنند، نه آنچه را که خوانده‌اند، یعنی شاعران ما کمتر از دانش و اطلاعات خود برای سرودن شعر با مضامین ائمه و معصومین(ع) استفاده می‌کنند و این امر باعث پایین آمدن سطح شعر و در نتیجه به وجود آوردن مضامین کلیشه‌ای خواهد بود.

عضو شورای انجمن ادبی رضوی عنوان کرد: اگر شاعری به حرم می‌رود و با دیدن کفشدار و یا حوض آب و سایر نمادهای که مربوط به حرم است، شروع به سرودن می‌کند شاید بتواند احساسات را برانگیزد، اما کمتر دیده شده است این شاعر مفاهیم عمیق را به مخاطب منتقل کند.

وی افزود: از طرفی شعرایی نیز وجود دارند که کتاب‌هایی مانند عیون‌الاخبار رضا(ع) و یا احادیث و روایات سایر ائمه(ع) را به صورت منظوم در آورده‌اند که این کار بسیار باارزشی است اما این جریان کمتر دیده شده و اکثر شعرا به همان سبک ظاهری گرایش دارند.

این شاعر آئینی با بیان اینکه شعر رضوی از دو بعد(فرم) و (محتوا) تشکیل شده است، بیان کرد: در زمینه‌ فرم یا همان سبک شعر، در دهه‌های اخیر پیشرفت زیادی داشته‌ایم و اگر بخواهیم شعر رضوی را با گذشته مقایسه کنیم، متوجه می‌شویم سبک و قدم شعر تغییرات بسیاری داشته است و از سبک هنری به سبکی که به تعبیر دکتر شفیعی کدکنی، سبک خراسانی است، تبدیل شده است.

وی وجود امام رضا(ع) را نوری از انوار دانست که در زندگی شخصی اش تاثیر بسیاری داشته است و افزود: نمی‌توانم احساسم را در قالب کلمات بیان کنم ولی همین قدر می‌گویم که زندگی خودم را مدیون امام رضا(ع) هستم و خود را مصداق این بیت می‌دانم: 

عاشقم برلطف و بر قهرش به جد

ای عجب من عاشق این هر دو ضد

شکوهی ادامه داد: فرقی نمی‌کند که درباره کدام معصوم شعر می‌گوییم، چون همه‌ آن‌ها نوری واحد هستند و اگر شاعر آیینی برای یک معصوم شعری می‌سراید همان نور واحد مدنظرش است.