رمان «غریب قریب» در مشهد رونمایی میشود/ استفاده از ۱۵ گویش دورههای مختلف تاریخی ایران در این رمان
گروه هنر: رمان «غریب قریب» اثر سعید تشکری همزمان با دهه کرامت در مشهد رونمایی میشود؛ در این رمان از ۱۵ گویش دورههای مختلف تاریخی ایران استفاده شده است.
سعید تشکری، نویسنده رمان «غریب قریب» در گفتوگو با خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از خراسان رضوی با بیان اینکه در همه آثارم سعی میکنم به خلأهای موجود در ادبیات دینی بپردازم، اظهار کرد: در رمان «غریب قریب» نیز همین اتفاق افتاده است.
وی با بیان اینکه در حوزه ادبیات به تاریخ مضجع شریف امام رضا(ع) پرداخته نشده است، ادامه داد: از همین رو در رمان «غریب قریب» وقایعی که در طول تاریخ برای بقعه مبارک حضرت رضا(ع) اتفاق افتاده است را با بهرهگیری از ادبیات و هنر آمیخته ام.
تشکری افزود: در حوزه ادبیات حقیقت به مخاطب گفته میشود، حقیقتی که رمان «غریب قریب» هم به آن پایبند است، حقیقتی که نویسنده قبل از نوشتن اثر، به تحلیل تاریخی و دیدگاه دینی میپردازد و بعد دست به قلم میشود.
نویسنده رمان «غریب قریب» با اشاره به اینکه سه سال طول کشید تا این رمان به پایان برسد، ادامه داد: زمان زیادی صرف پژوهش تاریخی بقعه مبارک حضرت رضا(ع) در دوره و اقوام مختلف تاریخی شد و من از هیچ یک از این منابع به سادگی عبور نکردم لذا میتوان گفت با تمرکز کامل تمام آنها را بررسی کردم.
شاعرانگیهای القاب حضرت؛ دلیل اصلی عنوان رمان «غریب قریب»
وی با بیان اینکه عنوان این کتاب را با توجه به القاب مختلفی که برای حضرت وجود دارد که بعضی از آنها از شاعرانگی خاصی برخوردار هستند، انتخاب کردم، اظهار کرد: با توجه به شاعرانگیها، از دو واژه غریب به معنای کسی که در غربت مانده، در کنار قریب به معنای نزدیک است یعنی غریبی که نزدیک ما است استفاده کردهام.
تشکری ادامه داد: هر دو جلد کتاب رمان «غریب قریب» با هم منتشر میشود که با تیراژ دو هزار جلد تا هفته آینده رونمایی خواهد شد.
پرداختن به عنصر شهود و استفاده از بزنگاههای تاریخی در رمان «غریب قریب»
تشکری با بیان اینکه فصل اول کتاب از زبان خود امام رضا(ع) نقل میشود، عنوان کرد: شخصیت اصلی این داستان یک بنا است، یعنی همان بقعه مبارک حضرت رضا(ع) که در طول زمان وقایعی زیادی برایش اتفاق میافتد. از ویژگیهای مهم رمان این است، که عمدتا پای شهود به داستان کشیده میشود، میبینیم که اتفاقاتی برای شخصیتهای داستان میافتد و کارهایی را انجام میدهند که قصد انجام آن را نداشتند.
وی ادامه داد: به عنوان مثال در دوره سامانیان قرار است پادشاهی به تخت بنشیند، پسری دارد که مجنون است، او را به سبزوار میآورند و در باغی محصور میکنند و اسبی به او میدهند که صبح و شب را با اسب میگذراند، اسب چموش است، روزی پسر را به تاخت از باغ بیرون میبرد و در راه به قافلهای میرسند که راهی مشهد است.
تشکری اظهار کرد: از همین رو پسر پادشاه با آنها همراه میشوند، در همان زمان دستور داده شده بود که مانع ورود هر قافلهای به مشهد شوند اما چون فهمیدند پسر شاه با قافله است مانع نمیشوند و همین مانع نشدن باعث میشود پادشاه سامانی به حرم بیاید، حرم را ببیند و دلباخته شود.
نویسنده رمان «غریب قریب» با بیان اینکه اینها شهودهایی است که همیشه از آنها رد شدهایم، ادامه داد: کسی در این بزنگاههای تاریخ مکث نکرده، به آنها نپرداخته بود تا آنها به ادبیات تبدیل شود در حالی که باید بدانیم ادبیات ذاتش با تاریخ متفاوت است، در تاریخنگاری پژوهندگی مدنظر است اما در ادبیات آفرینش شکل میگیرد.
قسم مقدس یک نویسنده که فقط برای امام رضا(ع) قلم میزند
تشکری با اشاره به اینکه قسمی خوردم که پایش هستم، دوست دارم نویسندهای باشم که فقط برای حضرت رضا(ع) بنویسم، عنوان کرد: تا به حال تمام آثارم در مورد ایشان بوده است، رمان «ولادت» که درباره ولادت حضرت رضا(ع) و حضرت معصومه(س) است، «باغ باران» که در سال 83 کتاب سال شد، «پاریس پاریس» که در مورد واقعه کشتار گوهرشاد است، رمان مفتون فیروزه که برنده قلم زرین شد و ... همگی بر این قسم نمود دارند.
استفاده از 15 زبان از دورههای مختلف تاریخی ایران در رمان «غریب قریب»
وی مهمترین ویژگی «غریب قریب» را نگارش به 10 تا 15 زبان و گویش که هر زبان به دوره خاص تاریخی بر می گردد، دانست و ادامه داد: البته این تعدد زبان و گویش باعث خارج شدن مخاطب از موضوع نمیود و با این که بافت داستان جدا از هم است اما در عین حال متصل به هم نیز هست.
تشکری افزود: چرا که شخصیت اصلی داستان یعنی همان بقعه مبارک حضرت رضا(ع) ثابت است و شرایط و مردمان در دورههای مختلف تاریخی روی آن اثر میگذارند به طوری که مخاطب در مکان ثابت است و در زمان هم سیر میکند.
نادیده گرفته شدن نویسندگان ادبیات مذهبی
تشکری با اشاره به اینکه نویسندگان ادبیات مذهبی به شدت مظلوم بوده و نادیده گرفته شدهاند، اظهار کرد: علت این نادیده گرفتن این است که مسئولان ما کمتر کتاب میخوانند لذا کمتر نیز به این موضوع توجه دارند در حالی که آفرینندگان آثار هنری در حوزه ادبیات مذهبی با صدای خاموش کار خود را انجام میدهند و این وظیفه مسئولان است که صدای آنها را به مخاطبان برسانند.
