
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از خراسان رضوی، به نقل ازروابط عمومی و امور بینالملل سازمان کتابخانهها، موزهها و مرکز اسناد آستان قدس رضوی، سیدمحمدرضا فاضلهاشمی، رئیس ادارۀ مخطوطات آستان قدس رضوی، بیان کرد: ابو عبدالرحمن احمد بن علی بن شعیب نسائی معروف به «امام نسائی» یکی از بزرگان حدیثی اهل سنّت در قرن سوم است که مجموعهای ارزشمند از آثار وی در قالب بیش از 60 نسخه ارزشمند خطی، چاپ سنگی و چاپی در گنجینه کتب خطی کتابخانه مرکزی آستان قدس رضوی نگهداری میشود.
فاضلهاشمی ابتدا به اثر معروف نسائی با عنوان «سنن النسائی» یا «سنن الکبیره» اشاره کرد و گفت: این اثر در اخبار بوده و میان صحاح ستّه، کتابی معتبر شناخته شده است نسخه نفیسی از آن در گنجینه کتب خطی آستان قدس موجود است که در سال 1125 هجری قمری در مکه معظمه به خط نسخ 29 سطری، به امر خواجه پادشاه نقشبندی کتابت شده و اهدایی مقام معظم رهبری به آستان قدس رضوی است.
وی صفحه آغاز نسخه دارای پیشانی و سرلوح نیمترنجی مزیّن به گل و برگ زرّین و لاجوردی با حاشیه تشعیرسازی گل و برگ طلایی را از ویژگی های این اثر دانست و ادامه داد: بین سطور، طلااندازی شده، جداول صفحات به طلا و تحریر و شنگرف و لاجورد، کمند به لاجورد، ابواب به شنگرف، عناوین در میان چهارخانههای شنگرفی و جلد آن، میشن مشکی نو با حاشیه زرکوب آراسته شد.
فاضلهاشمی با اشاره به اثر دیگر امام نسائی با عنوان «الخصائص فی فضل علی بن ابیطالب(ع) و اهل بیت(ع)» تصریح کرد و گفت: نکته قابل توجه در زندگانی نسائی، نوشتن این کتاب و داستان اهل شام است که منجر به مرگ وی شد از این اثر نسخههای بسیاری در آستان قدس موجود است که یکی از نفیسترین آنها اهدایی مقام معظم رهبری بوده و در قرن یازدهم کتابت شده است.
رئیس ادارۀ مخطوطات کتابخانه مرکزی آستان قدس رضوی، در این باره ادامه داد: در تاریخ آمده که نسائی درباره تألیف الخصائص گفته است: «وقتی وارد شام شدم، مردم آنجا را منحرف از علی(ع) یافتند، پس به نگارش این کتاب روی آوردم تا باعث هدایت آنان شود» و گفته شده پس از تألیف این کتاب، شامیان وی را پس از ضرب و شتم، از شهر بیرون راندند که همین حادثه به فوت او در مکه انجامید.
یادآور میشود، نام کامل امام نسائی، «حافظ ابی عبدالرحمن احمد بن شعیب بن علی بن بحر الخراسانی النسائی» است و در سال 215 هجری در منطقه نساء خراسان به دنیا آمد، برای کسب علم و نقل حدیث به خراسان، شام، حجاز، مصر و عراق سفر کرد و در سال 303 هجری قمری درگذشت.