در میزگرد بررسی شخصیت علمی آیتالله واعظزاده مطرح شد:
حوزههای علمیه متناسب با زمان خودشان، به تربیت نسلهای تأثیرگذار بپردازند
گروه معارف: ادامه اقدامات مرحوم واعظزاده توسط شاگردان و تربیت نسلهای تأثیرگذار از سوی حوزههای علمیه متناسب با زمان از مهمترین مواردی بود که در میزگرد بررسی شخصیت علمی آیتالله واعظزاده مطرح شد.
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از خراسان رضوی، میزگرد «بررسی شخصیت علمی آیتالله محمد واعظزادهخراسانی»، از علمای بزرگ جهان اسلام و نخستین دبیرکل مجمع جهانی تقریب مذاهب اسلامی به همت ایکنای خراسان رضوی در بنیاد پژوهشهای اسلامی آستان قدس رضوی برگزار شد.
در این میزگرد حجتالاسلام والمسلمین مهدی شریعتیتبار، مدیرعامل بنیاد پژوهشهای اسلامی آستان قدس رضوی، اظهار کرد: مرحوم واعظزاده، استاد فرهیخته، محقق و پژوهشگر پرکاری بود که به تمام علوم فقه، اصول، تفسیر، کلام، حدیث و اخلاق احاطه و اشراف داشت و همین جامعیتی که استاد داشت باعث شد اقدامات عمیق و تاثیرگذاری انجام دهد.
وی با اشاره به علوم اسلامی و انسانی رایج در حوزه و دانشگاه گفت: جامعه ما به شدت به این علوم نیاز دارد و لازم است که این علوم مورد تحقیق و پژوهش قرار گیرند و مرحوم واعظزاده در این زمینه گامهای بزرگی برداشته است.
وی با بیان اینکه فقدان و جای خالی این عالم ربانی، شکافی بر پیکره جامعه اسلامی وارد کرد که با هیچ چیز پر نمیشود، اظهار کرد: مرحوم واعظزاده در حوزه علمیه، در دانشگاه، در عرصه پژوهش و در حوزه تقریب بین مذاهب فرد تاثیرگذاری بود همچنین از ابتدای تاسیس بنیاد پژوهشها در سال 63 تا آخر عمرشان همه روزه با بنیاد در ارتباط بود و فقدان ایشان موجب خسارت شد.
وی یادآور شد: اقدامات مرحوم واعظزاده باید توسط شاگردان ایشان ادامه پیدا کند، همچنین حوزههای علمیه باید دائما متناسب با زمان خودشان به تربیت نسلهای تأثیرگذار بپردازند.
وی با بیان اینکه مرحوم واعظزاده تحصیلات عمیق حوزوی را در مشهد و قم در محضر اساتید بزرگی چون آیتالله بروجردی، امام(ره)، و علامه طباطبایی فرا گرفته بود، گفت: ایشان از سال 1339 به عنوان استاد وارد دانشگاه شد و یک شخصیت عمیق و اصیل دانشگاهی بود.
وی با اشاره به اینکه واعظزاده در مقابل جامعه اسلامی واقعا احساس مسئولیت میکرد، افزود: در آن شرایط که رژیم شاه حاکم بود و دانشگاه تازه در ایران تاسیس شده بود، ورود یک حوزوی به دانشگاه شجاعت میخواست.
وی تصریح کرد: برای یک فرهیخته حوزوی، بودن در فضای علم و تحقیق حوزه خیلی مطلوبتر از دانشگاه بود ضمن اینکه ورود حوزویان به عرصه دانشگاه در آن زمان برای بعضی از حوزویان مطلوب نبود اما امثال مرحوم واعظزاده و شهید مطهری براساس آیندهنگری و احساس مسئولیتی که در قبال جامعه اسلامی داشتند وارد دانشگاه شدند تا در آن محیط به ترتیب دانشجو بپردازند.
در این میزگرد حجتالاسلام والمسلمین مهدی شریعتیتبار، مدیرعامل بنیاد پژوهشهای اسلامی آستان قدس رضوی، اظهار کرد: مرحوم واعظزاده، استاد فرهیخته، محقق و پژوهشگر پرکاری بود که به تمام علوم فقه، اصول، تفسیر، کلام، حدیث و اخلاق احاطه و اشراف داشت و همین جامعیتی که استاد داشت باعث شد اقدامات عمیق و تاثیرگذاری انجام دهد.
وی با اشاره به علوم اسلامی و انسانی رایج در حوزه و دانشگاه گفت: جامعه ما به شدت به این علوم نیاز دارد و لازم است که این علوم مورد تحقیق و پژوهش قرار گیرند و مرحوم واعظزاده در این زمینه گامهای بزرگی برداشته است.
وی با بیان اینکه فقدان و جای خالی این عالم ربانی، شکافی بر پیکره جامعه اسلامی وارد کرد که با هیچ چیز پر نمیشود، اظهار کرد: مرحوم واعظزاده در حوزه علمیه، در دانشگاه، در عرصه پژوهش و در حوزه تقریب بین مذاهب فرد تاثیرگذاری بود همچنین از ابتدای تاسیس بنیاد پژوهشها در سال 63 تا آخر عمرشان همه روزه با بنیاد در ارتباط بود و فقدان ایشان موجب خسارت شد.
وی یادآور شد: اقدامات مرحوم واعظزاده باید توسط شاگردان ایشان ادامه پیدا کند، همچنین حوزههای علمیه باید دائما متناسب با زمان خودشان به تربیت نسلهای تأثیرگذار بپردازند.
وی با بیان اینکه مرحوم واعظزاده تحصیلات عمیق حوزوی را در مشهد و قم در محضر اساتید بزرگی چون آیتالله بروجردی، امام(ره)، و علامه طباطبایی فرا گرفته بود، گفت: ایشان از سال 1339 به عنوان استاد وارد دانشگاه شد و یک شخصیت عمیق و اصیل دانشگاهی بود.
وی با اشاره به اینکه واعظزاده در مقابل جامعه اسلامی واقعا احساس مسئولیت میکرد، افزود: در آن شرایط که رژیم شاه حاکم بود و دانشگاه تازه در ایران تاسیس شده بود، ورود یک حوزوی به دانشگاه شجاعت میخواست.
وی تصریح کرد: برای یک فرهیخته حوزوی، بودن در فضای علم و تحقیق حوزه خیلی مطلوبتر از دانشگاه بود ضمن اینکه ورود حوزویان به عرصه دانشگاه در آن زمان برای بعضی از حوزویان مطلوب نبود اما امثال مرحوم واعظزاده و شهید مطهری براساس آیندهنگری و احساس مسئولیتی که در قبال جامعه اسلامی داشتند وارد دانشگاه شدند تا در آن محیط به ترتیب دانشجو بپردازند.
