دعای 31 صحیفه سجادیه/ نسبت به پیرامون خود آگاه باشیم
گروه اندیشه: یکی از اساتید دین پژوه با اشاره به فراز 31 صحیفه سجادیه گفت: در این فراز در مورد کسی که به پیرامون خود آگاه است و در آن حالت دعا میکند، سخن گفته شده است.
به گزارش خبرگزاری بین المللی قرآن(ایکنا)، سیدمجتبی حسینی، اسلام پژوه و دین پژوه معاصر در سخنانی با اشاره به مناجات 31 صحیفه سجادیه، گفت: انگار هر اِلِمانی در این عالم امواج خاص خود را دارد، کسی که وارد مقام مناجات دعای 31 صحیفه سجادیه می شود، وارد جایی شده که بالاترین پله است.
وی افزود: آنجا صبحت از این می شود که کسی که وارد این مناجات شده است آسمان و زمین و هر که در آن است، دور خود آورده است. این یک احساس و یک نوع قرار گرفتن در مقام عرفان است یک نوع دیگر نیز این است که گاهی فرد حرفی را با خدا می زند که اغلب اوقات مکانیزم دفاعی روان ناخودآگاه آن فرد است، این هم خوب است، اما موقعی کسی که دارد با خدا حرف می زند می داند تمام عالم مرید خداست و می خواهد آنها را نیز وارد موضوع کند.
این اسلام شناس با تأکید بر اینکه این کلمه بسیار بدیع و ویژه ای بود که امام سجاد(ع) به ما یاد داد، بیان کرد: ایشان در این فراز فرموده است که ما این حرف ها را می زنیم تا سما و هر چه در زمین است بشنوند که آن فرد دارد توبه می کند تا شاید به خاطر رحمت خدا برخی از اینها همراه آن فرد شوند و از این رحمت برخوردار شوند.
حسینی خاطرنشان کرد: این دنیای پیرامون ناشنوا نیست و از ما امواج دریافت می کنند، اینها به حال ما رقت می کنند یعنی کانه موجودات پیرامون ما و آسمان و زمین پیرامون ما نسبت به ما احساس واقعی دارند و موج می دهند و دریافت می کنند، اینقدر بیگانه با پیرامون خود نباشیم.
وی با اشاره به اینکه در ماه مبارک رمضان قرار داریم، اذعان کرد: ان شاءالله آنهایی که توفیق دارند به حال افرادی که کسالت و یا بیماری دارند دعا کنند؛ چرا که ضرر نخواهند کرد. اگر توانستید موقع افطار و یا موقع سحر قبل از اذان به فضای باز بروید و به آسمان نگاهی بیندازید، «الَّذِينَ يَذْكُرُونَ اللَّهَ قِيَامًا وَقُعُودًا وَعَلَى جُنُوبِهِمْ وَيَتَفَكَّرُونَ فِي خَلْقِ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ رَبَّنَا مَا خَلَقْتَ هَذَا بَاطِلًا» اگر اینها را متوجه نمی شویم همان «سبحانک» گفته شود کافی است و همان «فَقِنَا عَذَابَ النَّارِ» خواهد بود و همه انرژی ها را به سمت خود جذب کرده اید.
وی افزود: آنجا صبحت از این می شود که کسی که وارد این مناجات شده است آسمان و زمین و هر که در آن است، دور خود آورده است. این یک احساس و یک نوع قرار گرفتن در مقام عرفان است یک نوع دیگر نیز این است که گاهی فرد حرفی را با خدا می زند که اغلب اوقات مکانیزم دفاعی روان ناخودآگاه آن فرد است، این هم خوب است، اما موقعی کسی که دارد با خدا حرف می زند می داند تمام عالم مرید خداست و می خواهد آنها را نیز وارد موضوع کند.
این اسلام شناس با تأکید بر اینکه این کلمه بسیار بدیع و ویژه ای بود که امام سجاد(ع) به ما یاد داد، بیان کرد: ایشان در این فراز فرموده است که ما این حرف ها را می زنیم تا سما و هر چه در زمین است بشنوند که آن فرد دارد توبه می کند تا شاید به خاطر رحمت خدا برخی از اینها همراه آن فرد شوند و از این رحمت برخوردار شوند.
حسینی خاطرنشان کرد: این دنیای پیرامون ناشنوا نیست و از ما امواج دریافت می کنند، اینها به حال ما رقت می کنند یعنی کانه موجودات پیرامون ما و آسمان و زمین پیرامون ما نسبت به ما احساس واقعی دارند و موج می دهند و دریافت می کنند، اینقدر بیگانه با پیرامون خود نباشیم.
وی با اشاره به اینکه در ماه مبارک رمضان قرار داریم، اذعان کرد: ان شاءالله آنهایی که توفیق دارند به حال افرادی که کسالت و یا بیماری دارند دعا کنند؛ چرا که ضرر نخواهند کرد. اگر توانستید موقع افطار و یا موقع سحر قبل از اذان به فضای باز بروید و به آسمان نگاهی بیندازید، «الَّذِينَ يَذْكُرُونَ اللَّهَ قِيَامًا وَقُعُودًا وَعَلَى جُنُوبِهِمْ وَيَتَفَكَّرُونَ فِي خَلْقِ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ رَبَّنَا مَا خَلَقْتَ هَذَا بَاطِلًا» اگر اینها را متوجه نمی شویم همان «سبحانک» گفته شود کافی است و همان «فَقِنَا عَذَابَ النَّارِ» خواهد بود و همه انرژی ها را به سمت خود جذب کرده اید.
