امیرالمؤمنین(ع) در پیشبرد اهداف متعالی از استبداد بهره نبرد

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا)، مصطفی دلشاد تهرانی، استاد دانشگاه و پژوهشگر نهج‌البلاغه در پنجمین جشنواره بین‌المللی امام علی(ع)‌پژوهی اظهار کرد: امیرالمؤمنین(ع) بر مسیر حق بر جنان افقی ایستاده بود حکومت حق‌مدارانه، آزادی‌خواهانه و الهی را چنان جلوه بخشید که پوشاندن آن حتی با مکر، خدعه و دسیسه‌های متعدد ناممکن بود.
وی با اشاره به شرح ابن‌ابی الحدید بر نهج‌البلاغه اظهار کرد: وی در مقدمه شرح خود می‌آورد: بنی امیه در شرق و غرب جهان به هر عملی دست زدند تا نور امیرالمؤمنین(ع) را خاموش سازند، زبان به سب و لعن ایشان گشودند و هر که را از او به نیکی یاد می‌کرد تهدید می‌کردند و نقل روایات فضائل ایشان از رسول اکرم(ص) را ممنوع ساختند. تمامی این اعمال نتیجه‌ای نداد جز آنکه مقام و یاد امیرالمؤمنین(ع) بالا و بالاتر رفت.
دلشاد تهرانی با بیان اینکه یاد و نام امیرالمؤمنین(ع) همچون مشکل تمام فضای را در برمی‌گیرد، تصریح کرد: حکومت آنان با ظلم و حیله‌گری رفت و جز یاد نکبت‌وار از بنی امیه چیزی نماند اما پسینیان از پیشینیان عبرت نگرفتند و جباران یکی پس از دیگری آمدند و رفتند.
وی با بیان اینکه امیرالمؤمنین(ع) سیاست را در معنای والای آن می‌شناخت اظهار کرد: ایشان از سیاست‌های رایج که در غیر از مقام خدمت بود بیزاری جست و از این رو هرگز ار مرزهای الهی فراتر نرفت.
این پژوهشگر نهج‌البلاغه با بیان اینکه امیرالمؤمنین(ع) برای اهداف اصلاحی جز به وسائل اخلاقی و صالح دست نیازید، تصریح کرد: امیرالمؤمنین(ع) حتی در بیشترین فشارها اجازه استفاده از استبداد و روش خودکامگی برای پیشبرد اهداف را ندادند.
وی با بیان اینکه از ایشان جز حق‌مداری، استواری و راستی حتی در سخت‌ترین لحظات مشاهده نشد، عنوان کرد: آن حضرت در عرصه حکومت استوار، صریح، حکیم و علیم بود و حقوق مردم را از کام متجاوزان بیرون می‌کشید، هرچند که آنان اکراه داشتند. او در مسیر خود جز به خدا و صلاح مردمان نیندیشید. پیشوای آزادی‌خواهان حقوق مردم را در عمل ثابت کرد که چگونه پیشوایان عدل کار می‌کنند.
دلشاد تهرانی تصریح کرد: امیرالمؤمنین(ع) با وجود اینکه پیشوای اولین و آخرین بود و از خرد سیاسی و بصیرت الهی برخوردار بود اصل مشورت و شور را همواره استفاده می‌کرد تا به پیروان خود راه و رسم و زندگی بیاموزد. آن حضرت تأکید می‌کرد کارگزارانش بی‌تکلف و مردمی باشند، انصاف بورزند و از تبعیض دوری کنند. ایشان به ویژه از امتیازات ویژه و تبعیض به‌شدت نهی می‌کردند تا هیچ‌کس به سبب نزدیکی و خویشاوندی امتیازی نداشته باشد. ایشان شاخص زیست ایمانی، اخلاقی بود و حکومت را بر اساس اهداف امنیت، حریت، عدالت، مساوات و عبودیت پایه‌گذاری کردند.