کد خبر: 3720511
تاریخ انتشار : ۱۵ خرداد ۱۳۹۷ - ۱۰:۰۵
حسینی عنوان کرد:

مواجهه قلبی با خداوند؛ آغازگر رابطه عاشقانه بنده با پروردگار

گروه اندیشه ــ حسینی با تاکید بر اینکه محور همه ادیان ایجاد ارتباط میان انسان و خدا از طریق قلب آدمی است تصریح کرد: خداوند هیچ قلبی را برنمی‌گرداند؛ چراکه نمی‌خواهد از خریدن این دل‌ها سود کند.

مواجهه قلبی با خداوند؛ آغازگر رابطه عاشقانه بنده با پروردگار

به گزارش ایکنا؛ سیدمجتبی حسینی در مراسم سوگواری شهادت امیرالمومنین(ع) و لیالی قدر به بحث پیرامون ارتباط انسان با خداوند پرداخت و عنوان کرد: حرف اصلی ادیان مختلف ارتباط انسان با خداست. این حرف مشترک و مبنایی همه ادیان است. محور ارتباط انسان‌ها هم قلب است. اتفاقا روی محوری دست گذاشتند که در همه انسان‌ها مشترک است. همه انسان‌ها با وجود تنوع مختلفی که دارند در یک چیز شریک هستند و آن قلب است. کار ادیان ایجاد ارتباط قلب با خداوند است.

حسینی ادامه داد: اگر با این دقت نگاه کنیم معنای بسیاری از مناسک دینی با یک عمق بهتر و بیشتری در دلمان کشف می‌شود. اگر قلب را حذف کنیم مناسک دینی ارزشی ندارد. اثر تربیتی و انسانی در آن عمل برقرار نمی‌شود. اگر قرار باشد تشبیه کنیم کانون دریافت امواج آسمانی قلب آدم است. یک انسان معلول هم دارای قلب است و مخاطب تابش این انرژی خواهد بود.

کارشناس علوم دینی افزود: گاهی چون ما قلب را نمی‌شناسیم و این مسئله را نمی‌دانیم که مسئله اصلی ادیان قلب است، دچار افراط و تفریط می‌شویم. همین دچار افراط و تفریط شدن موجب می‌شود عده‌ای از دین دور شوند. لذا ائمه(ع) توصیح داشتند اگر این اعمال با قلب انجام نشود ارزش ندارد. مثلا در مسئله زکات حضرت علی(ع) توصیه داشتند اگر در صدقه نیت نداشته باشید، بهره‌ای نمی‌برید.

وی خاطرنشان کرد: تمام این برنامه‌ها برای این است که قلبمان را سالم نگه داریم. نوساناتی در زندگی فردی و اجتماعی ایجاد می‌شود اما آنچه مهم این است که قلب خود را سالم به دنیای آخرت ببریم. اگر قرار است احیا داشته باشیم برای چیست؟ برای کدام قسمت از وجود ماست؟ برای قلب. اولین مناسبت امشب نزول دفعی قرآن بر قلب پیامبر(ص) است. یعنی از همان اول جهت مشخص شده است. خود پیامبر(ص) هم با قلبش آمد. تمام انرژی قرآن با قلب پیامبر(ص) بود.

حسینی تاکید کرد: آیه 37 سوره ق می‌فرماید: «إِنَّ فِي ذَلِكَ لَذِكْرَى لِمَنْ كَانَ لَهُ قَلْبٌ أَوْ أَلْقَى السَّمْعَ وَهُوَ شَهِيدٌ؛ قطعا در اين [عقوبتها] براى هر صاحبدل و حق نيوشى كه خود به گواهى ايستد عبرتى است». قرآن با چه کسی سخن می‌گوید؟ برای کسی که قلب دارد. کانون دریافت هم چشم و گوش است. اگر شما هم قلب دارید شما هم دعوت هستید. تا الآن جهت بحث روشن شد. قرار است یک راهی را با هم برویم. اولین قدم این است که بدانیم خداوند در این آیه افراد واجد شرایط را فراخوان کرده است.

وی ادامه داد: امشب آمدیم تا به خداوند بگوییم دوستش داریم. یک سال گناه کردیم، امشب هم دوباره درباره گناه و استغفار سخن بگوییم؟ پس کی با خداوند صحبت کنیم؟ در دعای ابوحمزه می‌خوانیم: «فَرَبِّي أَحْمَدُ شَيْ ءٍ عِنْدِي». می‌گوییم: «لِكُلِّ مَسْأَلَةٍ مِنْكَ سَمْعٌ حَاضِرٌ وَ جَوَابٌ عَتِيدٌ». یعنی برای هر یک سوال ما یک گوش شنوا وجود دارد. یک سمعی حاضر است که می‌گوید: بنده من چه می‌گویی. امشب خداوند با قلب ما کار دارد. پیامبر(ص) هزار و چهارصد سال پیش فرمود: ای همه مردم، «دُعِیتُمْ فِیهِ إِلَی ضِیافَةِ اللَّهِ». امام صادق(ع) فرمودند: کسی ده بار خداوند را صدا بزند و بگوید «یاالله» خداوند لبیک می‌گوید.

وی در ادامه تصریح کرد: این چه خدایی است که ده بار صدایش می‌زنیم جواب می‌دهد. نقل شده است شخصی نیمه شب وارد مسجدالحرام شد. دید کسی در حال مناجات است. راوی می‌گوید نتوانستم جلو بروم. ایستادم و تماشا کردم. ناگهان دیدم صدای لبیک از آسمان رسید. راوی می‌گوید وقتی هوا روشن شد جلو رفتم و دیدم امام حسین(ع) است. بحث من این نیست که این مطلب صحیح است یانه؛ ولی روایت داریم کسی که 10 بار خدا را صدا بزند خداوند لبیک می‌گوید. وقتی قرآن سر می‌گیری ده بار باید خداوند را صدا بزنی: «تلْكَ عَشَرَةٌ كَامِلَةٌ». اگر کسی را ده بار صدا بزنی بلاخره جواب می‌دهد.

حسینی گفت: دعا یعنی خواندن و صدا کردن. اصلا مهم نیست چه می‌خواهی بگویی. همین که صدا کنی لبیک را می‌شنوی. خداوند خطاب به داوود فرمود: بنده‌ای که گناه کرده است بعد می‌آید در خانه من و خجالت می‌کشد گناه خود را نام ببرد من او را می‌بخشم و گناهانش را از یادش می‌برم، باکم نیست چون من ارحم‌الراحمین هستم. خدا می‌گوید طوری او را می‌بخشم که خودش هم نفهمد. وقتی بنده در خانه خدا می‌آید خداوند او را می‌بخشد چراکه: «لِمَنْ كَانَ لَهُ قَلْبٌ» با قلب آمده است.

وی اظهار کرد: وقتی قلب خود را مرور می‌کنیم می‌بینیم پر از گناه است و گمان می‌کنیم اگر به درگاه خداوند ببریم نمی‌پذیرد. اما حقیقت این است که هیچ قلبی نزد خداوند مردود نیست. وقتی جنس را پس می‌دهند که بخواهند سود کنند اما خداوند نمی‌خواهد سود کند: «إِنَّ اللَّهَ اشْتَرَى مِنَ الْمُؤْمِنِينَ أَنْفُسَهُمْ وَأَمْوَالَهُمْ؛ در حقيقت ‏خدا از مؤمنان جان و مالشان را به [بهاى] اينكه بهشت براى آنان باشد خريده است»(توبه/111). خداوند مشتری قلب‌هاست. اگر یک لحظه فکر کنی که خداوند قرار است قلب تو را قبول نکند شرک داری؛ یعنی فکر کردی خداوند از قلب کوچک تو کوچکتر است. خداوند نمی‌خواهد از این قلب‌ها سود ببرد.

انتهای پیام

captcha