به گزارش ایکنا از خراسان رضوی، در خصوص مذمت تمسخر احادیث فراوانی از ائمه اطهار(ع) رسیده که به چند حدیث اشاره میشود. در روایتى از ابن عباس، چنین نقل شده: «أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلّى اللّه علیه و آله و سلم نَظَرَ إِلَى الْكَعْبَةِ فَقَالَ مَرْحَباً بِالْبَيْتِ مَا أَعْظَمَكَ وَ أَعْظَمَ حُرْمَتَكَ عَلَى اللَّهِ وَ اللَّهِ لَلْمُؤْمِنُ أَعْظَمُ حُرْمَةً مِنْكَ لِأَنَّ اللَّهَ حَرَّمَ مِنْكَ وَاحِدَةً وَ مِنَ الْمُؤْمِنِ ثَلَاثَةً مَالَهُ وَ دَمَهُ وَ أَنْ يُظَنَّ بِهِ ظَنَّ السَّوْء»
برتری حرمت مؤمن بر حرمت کعبه
رسول خدا(ص) به كعبه نگاهى كرد و فرمود: مرحبا به تو اى خانه! چقدر با عظمتى و چقدر احترام دارى! به خدا سوگند كه حرمت مؤمن نزد خدا از حرمت تو بیشتر است، زیرا خداوند نسبت به تو یك چیز را حرام كرده است (كه خونریزى در تو حرام است)، ولى مؤمن از سه جهت احترام دارد: خون وى محترم است، مال او حرمت دارد و بدگمانى نسبت به او حرام است.
در جای دیگر نیز حضرت فرمودند: «إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ كَتَمَ ثَلَاثَةً فِی ثَلَاثَةٍ، ... وَ كَتَمَ وَلِيَّهُ فِی خَلْقِهِ، ... وَ لَا يَزْرَأَنَّ أَحَدُكُمْ بِأَحَدٍ مِنْ خَلْقِ اللَّهِ، فَإِنَّهُ لَا يَدْرِی أَيُّهُمْ وَلِيُّ اللَّه»
خداى عزّ و جلّ سه چیز را در سه چیز مخفى كرده است ... و اما ولىّ خود را در میان خلق خویش مخفى داشته است... بنابراین مبادا هیچ یك از شماها احدى از بندگان خدا را كوچك شمرد، زیرا نمىداند كدامیك از آنها ولىّ خدا است.
رسول خدا(ص) در باب مزمت تمسخر مومن فرمودند: «مَنْ أَذَلَّ مُؤْمِناً أَذَلَّهُ اللَّه» كسى كه مؤمنى را خوار شمارد خدا او را ذلیل خواهد كرد.
همچنین از آن حضرت نقل شده که میفرمایند: «مَنْ أَذَلَّ مُؤْمِناً أَوْ حَقَّرَهُ لِفَقْرِهِ وَ قِلَّةِ ذَاتِ يَدِهِ- شَهَرَهُ اللَّهُ عَلَى جِسْرِ جَهَنَّمَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ» هر كه خوار شمرد مؤمن را یا براى مستمندى و كمى مالش او را حقیر شمارد خدا در روز قیامت او را انگشت نما كند و رسوایش نماید.
امام صادق (ع) فرمودند: «مَنْ حَقَّرَ مُؤْمِناً لِقِلَّةِ مَالِهِ حَقَّرَهُ اللَّهُ فَلَمْ يَزَلْ عِنْدَ اللَّهِ مَحْقُوراً حَتَّى يَتُوبَ مِمَّا صَنَعَ» هر كه مؤمنى را براى كمى مالش حقیر شمارد خدایش حقیر شمارد، و پیوسته نزد خدا حقیر است تا از كار خود توبه كند.
همچنین حضرت در ضمن حدیث قدسى میفرمایند: «قَالَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ لِيَأْذَنْ بِحَرْبٍ مِنِّی مَنْ آذَى عَبْدِيَ الْمُؤْمِنَ وَ لْيَأْمَنْ غَضَبِی مَنْ أَكْرَمَ عَبْدِيَ الْمُؤْمِنَ» خداوند عزّ و جلّ فرمود: كسى كه بنده مؤمن مرا خوار شمارد باید بداند كه خداوند با او در جنگ است و كسى كه بنده مؤمن مرا تعظیم و تكریم كند بى شك از غضب من در امان است.
امام سجاد(ع) در خصوص گناهانی که باعث نزول عذاب میشوند، فرمودند: «وَ الذُّنُوبُ الّتى تُنزِلُ النِّقَمَ عِصيانُ العارِفِ بِالبَغىِ وَ التَطاوُلُ عَلَى النّاسِ وَ الاِستِهزاءُ بِهِم وَ السُّخريَّةُ مِنهُم» گناهانى كه باعث نزول عذاب مىشوند، عبارتند از: ستم كردن شخص از روى آگاهى، تجاوز به حقوق مردم، و دست انداختن و مسخره كردن آنان.
امام هادی (ع) فرمودند: «أَلهَزلُ فُکاهَةُ السُّفَهاءِ وَ صَناعَةُ الجُهّالِ» مسخره کردن (و بذله گویی) دیگران، تفریح سفیهان و کار جاهلان است.
منابع:
اصول كافی
بحار الانوار
معانى الاخبار