حجتالاسلام مهدی عبادی تبیین کرد
ارائه آموزههای شیعی؛ منسجم و استدلالی از سوی امام باقر(ع)
عضو هیئت علمی دانشگاه فردوسی مشهد گفت: امام باقر(ع) و امام صادق(ع) با تشکیل حلقههای علمی، تربیت شاگردان برجسته و ارائه مبانی استدلالی در فقه و معارف دینی، نهضت علمی شیعه را سامان دادند و همین رویکرد سبب شد آموزههای شیعی در قالبی منسجم و استدلالی عرضه شود و در برابر مکاتب دیگر جایگاه استوار و متمایزی پیدا کند.
حجتالاسلام والمسلمین مهدی عبادی، عضو هیئت علمی دانشگاه فردوسی مشهد در گفتوگو با ایکنا از خراسانرضوی، ضمن تسلیت فرارسیدن سالروز شهادت امام باقر(ع) اظهار کرد: نقش امام باقر(ع) و امام صادق(ع) در ساماندهی نهضت علمی شیعه و تربیت شاگردان برجسته تعیینکننده و تأثیرگذار بود و این دو بزرگوار با تلاشهای فراوان، پایههای علمی و روایی تشیع را در جهان اسلام استوار ساختند و به همین سبب، مذهب شیعه اثنیعشری را گاه «مذهب جعفری» نیز مینامند. وی با اشاره به منزلت والای امام باقر(ع) افزود: امام باقر(ع) از جمله بزرگوارانی هستند که دوران امام حسین(ع) را درک کردند. در منابع روایی آمده است که امام حسین(ع) ایشان را در آغوش میگرفتند و میفرمودند: «إنَّ رسولَ اللهِ یُقرِئُکَ السَّلام»، یعنی پیامبر اکرم(ص) برای ایشان سلام فرستادهاند و این موضوع از ویژگیهای برجسته امام باقر(ع) بهشمار میآید. عنایت ویژهای که نسبت به امام باقر(ع) ذکر شده، بیارتباط با نقش مهم ایشان و فرزند گرانقدرشان امام صادق(ع) در تثبیت و گسترش نهضت علمی شیعه نیست.
عبادی در پاسخ به این پرسش که چرا «علم بدون عمل» عذاب محسوب میشود، با تأکید بر اینکه علم در نگاه اهلبیت(ع) زمانی ارزش حقیقی دارد که با عمل همراه باشد و در غیر این صورت میتواند به عذاب انسان تبدیل شود، تصریح کرد: در آموزههای اهلبیت(ع)، علم بهمثابه نور معرفی شده است، نوری که انسان را به حرکت، رشد و تکامل وادار میکند، از اینرو، اگر علم با عمل همراه نباشد، همان علم میتواند منشأ عذاب شود، هم از جهت عذاب وجدان و هم از جهت آنکه حجت بر انسان تمام شده ولی به مقتضای آن عمل نکرده است که در چنین حالتی، انسان در دنیا ممکن است دچار درگیری درونی و احساس سنگینی وجدان شود و در آخرت نیز به دلیل بیعملی نسبت به دانستههایش، مسئولیتی سنگینتر خواهد داشت.
این استاد دانشگاه در پاسخ به پرسشی درباره اینکه امام باقر(ع) چگونه توانستند در مدت زمانی نسبتاً کوتاه، دانشهای پراکنده را سامان دهند، گفت: دوران امامت ایشان با اواخر حکومت بنیامیه و آغاز شکلگیری بنیعباس همزمان بود و این شرایط سیاسی، فرصتی مناسب برای گسترش فعالیتهای علمی فراهم کرد که امام باقر(ع) و امام صادق(ع) از این فضا بهخوبی بهره بردند و با تشکیل حلقههای علمی، تربیت شاگردان برجسته و ارائه مبانی استدلالی در فقه و معارف دینی، نهضت علمی شیعه را سامان دادند و همین رویکرد سبب شد آموزههای شیعی در قالبی منسجم و استدلالی عرضه شود و در برابر مکاتب دیگر جایگاه استوار و متمایزی پیدا کند.
عبادی با اشاره به رابطه امام باقر(ع) با شاگردان خود تصریح کرد: در منابع تاریخی آمده است که امام باقر(ع) به شاگردان خود صرفاً نگاه آموزشی نداشتند، بلکه با آنان ارتباطی نزدیک، صمیمی و در عین حال همراه با تقوا برقرار میکردند. ایشان در حلقههای علمی با شاگردان خود غذا میخوردند، به دیدگاههای آنان توجه میکردند و بر دقت علمی و رعایت تقوا در عرصه دانش تأکید داشتند که این شیوه نشاندهنده اهمیت شاگردپروری، تربیت علمی و همراهی اخلاقی با شاگردان است.
عضو هیئت علمی دانشگاه فردوسی به سبک زندگی اسلامی و بهرهمندی از سیره و الگوی اهلبیت(ع) اشاره و بیان کرد: سبک زندگی اسلامی تنها به نماز و روزه محدود نمیشود، بلکه شامل تمام ابعاد زندگی، از خانواده گرفته تا جامعه و روابط فردی است. مؤمن واقعی باید در رفتار خود از جمله در خوشرویی، امانتداری، کمک به دیگران و رعایت اخلاق در محیط کار و اجتماع الگو باشد.
وی با اشاره به شیوه مناظره امام باقر علیهالسلام با دانشمندان ادیان و گروههای مختلف گفت: ایشان در برابر جریانهای فکری گوناگون زمان خود و برخی گرایشهای زهدگرای افراطی، رویکردی مبتنی بر استدلال، منطق، احترام و هدایت داشتند و هدف امام صرفاً غلبه بر طرف مقابل نبود، بلکه هدایت او به حقیقت بود، به همین دلیل بسیاری از مناظرات امام و شاگردان ایشان موجب شد برخی از مخالفان، پس از گفتوگو و آشنایی با استدلالهای امام جذب مکتب اهلبیت(ع) شوند.
انتهای پیام 
