ضرورت پناهبردن بر «فضل الهی» در سیره اهل بیت(ع)
مؤلف تفسیر مشکاة با اشاره به فراز «اَللّهُمَّ احَمِلني عَلى عَفوِكَ و لا تَحمِلْني عَلى عَدِلكَ» در نهجالبلاغه گفت: این عبارات نورانی نشاندهنده ضرورت پناهبردن مطلق انسان به رحمت و غفران الهی است، زیرا حقیقت آن است که مواجهه با عدل الهی برای یک بنده سراپا تقصیر، سرانجامی جز درماندگی ندارد.
به گزارش ایکنا از خراسان رضوی، محمدعلی انصاری، مفسر قرآن کریم و مؤلف تفسیر مشکاة، در سلسله نشستهای مجازی تفسیر خطبه ۲۲۷ نهجالبلاغه، با اشاره به ظرایف فراز «اَللّهُمَّ احَمِلني عَلى عَفوِكَ و لا تَحمِلْني عَلى عَدِلكَ» اظهار کرد: این عبارات نورانی نشاندهنده ضرورت پناه بردن مطلق انسان به رحمت و غفران الهی است. حقیقت آن است که مواجهه با عدل الهی برای یک بنده سراپا تقصیر، فرجامی جز فروماندن ندارد؛ چراکه اگر کوچکترین رفتارهای ما در محکمه عدل حضرت احدیت مورد محاسبه دقیق قرار گیرد طبق کلام خدا در قرآن کریم، هیچ جنبندهای روی زمین باقی نخواهد ماند، از این رو در تعابیر قنوت و ادعیه مأثوره همواره تکرار میکنیم که «الهی عاملنا بفضلک ولا تعاملنا بعدلک» تا خود را در سایهسار فضل و کرم او حفظ کنیم.
وی با تحلیل ساختار سه بخشی این دعا افزود: امام علی(ع) در بخش نخست به بیان صفات و ویژگیهای خداوند میپردازد و در بخش دوم نیاز و خواسته اصلی خود را مطرح میکند. نکته مهم در این میان، شیوه درخواست از پروردگار است، زیرا ما گاهی در دعاهایمان برای خداوند تعیین تکلیف میکنیم؛ اما امیرالمؤمنین(ع) به ما میآموزد که بنده باید تدبیر امور را به خداوند بسپارد.
این مفسر قرآن کریم در پایان با بیان اینکه پناه بردن به عفو خدا بهمعنای پذیرش ضعفهای بشری و امید به کرامت بیپایان او است، گفت: مسیر تقرب و رسیدن به جوار الهی، سوار شدن بر مرکب عفو و بخشایش خدا است و انسان نباید با اتکا به اعمال ناچیز خود، طلبکارانه با پروردگار مواجه شود.
انتهای پیام
