تخصصگرايی در حوزه منجر به حاشيهای شدن تفسير نشود
گروه حوزههای علميه: مدرس حوزه علميه، انس و همراهی طلاب با قرآن و حديث را لازمه اصلی كار طلبگی عنوان و تاكيد كرد: تخصصگرايی در حوزه علميه نبايد منجر به حاشيهای شدن درس قرآن و به خصوص تفسير آن شود.
حجتالاسلام والمسلمين حسين احمدی قمی، مدرس حوزه علميه قم در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن (ايكنا) گفت: مبحث مهجوريت قرآن در حوزه را بايد از جنبههای مختلف مورد بحث و بررسی قرارداد؛ يكی از مهمترين اين مباحث، مبحث نظام ارزشگزاری در حوزه پيرامون قرآن است.
وی افزود: بحث مهجوريت قرآن در حوزه، اتهام و ادعای سنگينی عليه حوزه است زيرا اگر اين مسئله اثبات شود نقصان بسيار بزرگی برای حوزه به شمار میآيد به همين جهت بايد در مورد به كار بردن اين مطلب دقت نظر بسيار داشت.
احمدیقمی اظهار كرد: از زمان شيخ مفيد و شيخ طوسی كه حوزه علميه شيعه رسما كار خود را آغاز كرد، علوم حوزوی به يك ترتيب تكاملی و با شيب آرام تكميل شد و به شكل امروزی درآمد؛ علومی كه در آن پايههای ادبيات، صرف و نحو و سپس مبانی فقه و اصول تكميل شده و بعد ارتقاء يافته و با خارج فقه و اصول به كمال خود میرسد.
وی گفت: در واقع هدف نهايی دروس حوزوی ايجاد توان و قدرت استخراج احكام اسلامی از منابع اصيل اسلامی نظير قرآن، سيره، حديث و عقل است پس در اينجا يك طلبه موظف است كه قدرت درك و استنباط حكم الهی را با سپری كردن روند درسی پيدا كند.
مدرس حوزه يادآور شد: در اين بين از آنجا كه قرآن مهمترين منبع برای درك و استنباط احكام الهی است جايگاه خاص و ويژهای در ميان منابع ديگر پيدا میكند و طلاب بايد توان درك قرآن را داشته باشند و به همين جهت است كه مراجع عظام و مجتهدان بر قرآن تسلط صوری و مفهومی دارند.
وی گفت: يكی از دلايلی كه امروزه درس تفسير در حوزه به عنوان درس حاشيهای درنظر گرفته میشود آن بوده است كه در گذشته طلاب علاوه بر تحصيل فقه و اصول بر خود مسلم میدانستند كه در اين عرصه (فقه و اصول) نيز توان علمی پيدا كنند و آن را جدای از ذات طلبگی نمیپنداشتند ولی سال به سال و به جهت همنشينی با جريانات علمی روز، تخصصی شدن علوم سهم بسزايی در چنين تفكری در حوزه داشته و گاهی باعث كمرونقی تفسير شده است.
احمدی قمی يادآور شد: وقتی طلبهای به دنبال يافتن بار معنايی از يك آيه برای استنباط يك حكم دينی و عقلی است بايد به جوانب مختلف آن از جمله تاويل، شرح نزول و... دقت كند تا بتواند به مراد خداوند در اين آيه دست يافته و سپس برای مردم تكليف، تعيين كند؛ اگر اين توان و قدرت را نداشته باشد به هيچ عنوان حق ندارد از جانب خدا به مردم چيزی بيان كند.
رئيس ستاد عتبات عاليات استان قم گفت: از اين جهت است كه هيچ طلبهای نمیتواند خود را از تحصيل علوم قرآنی در هر سطحی بینياز بداند چون لازمه فقه، انس معنايی با قرآن است؛ زيرا اگر مسئلهای حديثی با قرآن تضاد داشته باشد آن حديث را به كلی رد میكنيم.
احمدیقمی، يادآور شد: پس قرآن در اصل دروس حوزه ريشه دارد و اگر امروز آفت تخصصمحوری در حوزه به سبب برخی امور در حال نهادينه شدن است بايد به دنبال آن موضوع رفت و آن را حل كرد؛ البته تخصصگرايی در حوزه مسئله بدی نيست ولی بايد توجه داشت كه نبايد هر چيزی را در اين رابطه به بوته فراموشی نهاد.
اين فعال قرآنی گفت: قرآن اصل و پايه همه دروس حوزوی است و بدون شك طلبه بدون قرآن و اهلبيت(ع) شان طلبگیاش را از دست میدهد؛ قرآن و حديث هويت اسلام و شيعه هستند و معنی ندارد كه طلبهای نتواند پس از ده سال طلبگی به قرآن مسلط باشد؛ اين آفت بايد از بدنه حوزه به طور كامل پاك شود و كسی حق ندارد نگاه حاشيهای به قرآن داشته باشد.
اين مدرس حوزه بيان كرد: انس با قرآن از حيث قرآن و تفسير جزو اولين و بديهیترين وظايف حوزويان است؛ چيزی نيست كه يك مدير حوزوی بيان كند كه بايد در حوزه توسعه يابد؛ قرآن اولين چيزی است كه يك طلبه بايد به آن فكر كند و چيزی غير آن نيز نبايد باشد.
وی گفت: اگر در يك مدت نسبت به اين مسئله غفلتی نيز صورت گرفته است بايد به طور كامل آن را رفع كنيم و به خصوص به طلاب جديدالورود تفهيم شود كه اصلا نبايد نگاه درسی به قرآن داشته باشند و بايد به سرعت در امر قرائت و تفسير قرآن به مهارت برسند و تا پايان ده سال بيش از دهها پژوهش قرآنی داشته باشند.
وی افزود: بحث مهجوريت قرآن در حوزه، اتهام و ادعای سنگينی عليه حوزه است زيرا اگر اين مسئله اثبات شود نقصان بسيار بزرگی برای حوزه به شمار میآيد به همين جهت بايد در مورد به كار بردن اين مطلب دقت نظر بسيار داشت.
احمدیقمی اظهار كرد: از زمان شيخ مفيد و شيخ طوسی كه حوزه علميه شيعه رسما كار خود را آغاز كرد، علوم حوزوی به يك ترتيب تكاملی و با شيب آرام تكميل شد و به شكل امروزی درآمد؛ علومی كه در آن پايههای ادبيات، صرف و نحو و سپس مبانی فقه و اصول تكميل شده و بعد ارتقاء يافته و با خارج فقه و اصول به كمال خود میرسد.
وی گفت: در واقع هدف نهايی دروس حوزوی ايجاد توان و قدرت استخراج احكام اسلامی از منابع اصيل اسلامی نظير قرآن، سيره، حديث و عقل است پس در اينجا يك طلبه موظف است كه قدرت درك و استنباط حكم الهی را با سپری كردن روند درسی پيدا كند.
مدرس حوزه يادآور شد: در اين بين از آنجا كه قرآن مهمترين منبع برای درك و استنباط احكام الهی است جايگاه خاص و ويژهای در ميان منابع ديگر پيدا میكند و طلاب بايد توان درك قرآن را داشته باشند و به همين جهت است كه مراجع عظام و مجتهدان بر قرآن تسلط صوری و مفهومی دارند.
وی گفت: يكی از دلايلی كه امروزه درس تفسير در حوزه به عنوان درس حاشيهای درنظر گرفته میشود آن بوده است كه در گذشته طلاب علاوه بر تحصيل فقه و اصول بر خود مسلم میدانستند كه در اين عرصه (فقه و اصول) نيز توان علمی پيدا كنند و آن را جدای از ذات طلبگی نمیپنداشتند ولی سال به سال و به جهت همنشينی با جريانات علمی روز، تخصصی شدن علوم سهم بسزايی در چنين تفكری در حوزه داشته و گاهی باعث كمرونقی تفسير شده است.
احمدی قمی يادآور شد: وقتی طلبهای به دنبال يافتن بار معنايی از يك آيه برای استنباط يك حكم دينی و عقلی است بايد به جوانب مختلف آن از جمله تاويل، شرح نزول و... دقت كند تا بتواند به مراد خداوند در اين آيه دست يافته و سپس برای مردم تكليف، تعيين كند؛ اگر اين توان و قدرت را نداشته باشد به هيچ عنوان حق ندارد از جانب خدا به مردم چيزی بيان كند.
رئيس ستاد عتبات عاليات استان قم گفت: از اين جهت است كه هيچ طلبهای نمیتواند خود را از تحصيل علوم قرآنی در هر سطحی بینياز بداند چون لازمه فقه، انس معنايی با قرآن است؛ زيرا اگر مسئلهای حديثی با قرآن تضاد داشته باشد آن حديث را به كلی رد میكنيم.
احمدیقمی، يادآور شد: پس قرآن در اصل دروس حوزه ريشه دارد و اگر امروز آفت تخصصمحوری در حوزه به سبب برخی امور در حال نهادينه شدن است بايد به دنبال آن موضوع رفت و آن را حل كرد؛ البته تخصصگرايی در حوزه مسئله بدی نيست ولی بايد توجه داشت كه نبايد هر چيزی را در اين رابطه به بوته فراموشی نهاد.
اين فعال قرآنی گفت: قرآن اصل و پايه همه دروس حوزوی است و بدون شك طلبه بدون قرآن و اهلبيت(ع) شان طلبگیاش را از دست میدهد؛ قرآن و حديث هويت اسلام و شيعه هستند و معنی ندارد كه طلبهای نتواند پس از ده سال طلبگی به قرآن مسلط باشد؛ اين آفت بايد از بدنه حوزه به طور كامل پاك شود و كسی حق ندارد نگاه حاشيهای به قرآن داشته باشد.
اين مدرس حوزه بيان كرد: انس با قرآن از حيث قرآن و تفسير جزو اولين و بديهیترين وظايف حوزويان است؛ چيزی نيست كه يك مدير حوزوی بيان كند كه بايد در حوزه توسعه يابد؛ قرآن اولين چيزی است كه يك طلبه بايد به آن فكر كند و چيزی غير آن نيز نبايد باشد.
وی گفت: اگر در يك مدت نسبت به اين مسئله غفلتی نيز صورت گرفته است بايد به طور كامل آن را رفع كنيم و به خصوص به طلاب جديدالورود تفهيم شود كه اصلا نبايد نگاه درسی به قرآن داشته باشند و بايد به سرعت در امر قرائت و تفسير قرآن به مهارت برسند و تا پايان ده سال بيش از دهها پژوهش قرآنی داشته باشند.
