واژههای ارادت شاعران مشهدی در سوگ آیتالله واعظ طبسی
گروه هنر: شاعران آئینی مشهدی به مناسبت درگذشت آیتالله عباس واعظ طبسی، تولیت آستان قدس رضوی، اشعار خود را تقدیم روح مطهر ایشان کردند.
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از خراسان رضوی، حجتالاسلام علی عدالتیمجد، دبیر انجمن شعر طلاب خراسان رضوی، غلامعباس سعیدی و غلامرضا غلامپوردهسرخی از شاعران آئینی مشهد، در پی درگذشت آیتالله عباس واعظطبسی، تولیت آستان قدس رضوی، نماینده ولیفقیه در خراسان و مدیر عالی حوزههای علمیه خراسان، اشعاری را تقدیم ایشان کردند که در اختیار ایکنای خراسان رضوی قرار گفته است:
واعظی بود که از موعظهاش جانم داد خبر از عهد و وفاداری و پیمانم داد
پی آزادی اندیشه انسان از نان همچون سلمان خبر از وسعت میدانم داد
طبسی شیخ پرآوازه افکار امام عالمی بود که اندیشه و ایمانم داد
گاه بر منبر پرهیز بشارت می داد گاه صد آینه دل از دم ایمانم داد
گاه نواب و گهی مسجد ملاهاشم جرعهای از یَم خورشیدِ خراسانم داد
واعظ و خادم و جاروکش درگاه رضا شرفِ خادمی درگه سلطانم داد
همچون عباس علمدار رضا بود عباس طبسی، معرفت از رتبه انسانم داد
او نمی گفت نجویید که پیدا نشود دعوت از عشق نمود و غم جانانم داد
طبسی، خامنهای عشق برادر داری جلوه دیگری از یوسف کنعانم داد
علی عدالتی مجد
شده مست از می لقاءالله آیتالله واعظطبسی آن فقیه مبارز و آگاه آیتالله واعظطبسی
فقهای بلاد جمع شوید دم بگیرید و نوحه سر بدهید آه رفت آن فقیه نامی آه آیتالله واعظطبسی
بوده تا بوده از دل و از جان خادمِ آستانِ قدس رضا بوسهها زد به خاکِ این درگاه آیتالله واعظطبسی
داشت علم سیاست و دین را آنکه در همّت و شجاعت بود مثلِ تیمورِ لنگ و نادرشاه آیتالله واعظطبسی
خواست با رای و همت و تدبیر بارگاه امام هشتم را بکند بهترین زیارتگاه آیتالله واعظطبسی
هرچه مردی بزرگتر باشد دشمنانش زیادتر هستند این درست است چونکه هست گواه آیتالله واعظطبسی
رفت و ما میرویم از پی او بس کنید این درازدستی را شده دستش از این جهان کوتاه آیتالله واعظطبسی
مرگ حق است من ولی دارم گلهای از جناب عزرائیل صدهزاران به نوبتند آنگاه آیتالله واعظطبسی
غلامعباس سعیدی
درون سینهام داغی سپردم گلویم را به اندوهی سپردم
خودم دیدم که محبوب دلم را به روی شانه این شهر بردند
فراقت را کسی باور نمیکرد دمی بی یاد تو دل سر نمیکرد
چه میشد ای گل باغ محبت خزان، باغ تو را پرپر نمیکرد
غلامرضا غلامپور دهسرخی
واعظی بود که از موعظهاش جانم داد خبر از عهد و وفاداری و پیمانم داد
پی آزادی اندیشه انسان از نان همچون سلمان خبر از وسعت میدانم داد
طبسی شیخ پرآوازه افکار امام عالمی بود که اندیشه و ایمانم داد
گاه بر منبر پرهیز بشارت می داد گاه صد آینه دل از دم ایمانم داد
گاه نواب و گهی مسجد ملاهاشم جرعهای از یَم خورشیدِ خراسانم داد
واعظ و خادم و جاروکش درگاه رضا شرفِ خادمی درگه سلطانم داد
همچون عباس علمدار رضا بود عباس طبسی، معرفت از رتبه انسانم داد
او نمی گفت نجویید که پیدا نشود دعوت از عشق نمود و غم جانانم داد
طبسی، خامنهای عشق برادر داری جلوه دیگری از یوسف کنعانم داد
علی عدالتی مجد
شده مست از می لقاءالله آیتالله واعظطبسی آن فقیه مبارز و آگاه آیتالله واعظطبسی
فقهای بلاد جمع شوید دم بگیرید و نوحه سر بدهید آه رفت آن فقیه نامی آه آیتالله واعظطبسی
بوده تا بوده از دل و از جان خادمِ آستانِ قدس رضا بوسهها زد به خاکِ این درگاه آیتالله واعظطبسی
داشت علم سیاست و دین را آنکه در همّت و شجاعت بود مثلِ تیمورِ لنگ و نادرشاه آیتالله واعظطبسی
خواست با رای و همت و تدبیر بارگاه امام هشتم را بکند بهترین زیارتگاه آیتالله واعظطبسی
هرچه مردی بزرگتر باشد دشمنانش زیادتر هستند این درست است چونکه هست گواه آیتالله واعظطبسی
رفت و ما میرویم از پی او بس کنید این درازدستی را شده دستش از این جهان کوتاه آیتالله واعظطبسی
مرگ حق است من ولی دارم گلهای از جناب عزرائیل صدهزاران به نوبتند آنگاه آیتالله واعظطبسی
غلامعباس سعیدی
درون سینهام داغی سپردم گلویم را به اندوهی سپردم
خودم دیدم که محبوب دلم را به روی شانه این شهر بردند
فراقت را کسی باور نمیکرد دمی بی یاد تو دل سر نمیکرد
چه میشد ای گل باغ محبت خزان، باغ تو را پرپر نمیکرد
غلامرضا غلامپور دهسرخی
مایه است. باعث خجالت است انتشار این اشعار