همراه با معتکفان مسجد گوهرشاد

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن (ایکنا) از خراسان رضوی، پا که در مسجد می‌گذاری، حس می‌کنی این جا با سایر مساجد متفاوت است، نسیمی از سمت گنبد منور حضرت رضا(ع) عطری بهشتی و نوری از انوار الهی را به تو می‌رساند و تو فقط مجذوبی، به همان گنبد و آن گلدسته که درخشان است و خبر از حال درخشان شده معتکفان دارد.
در این مسجد هم ضیافتی برپا است، در همسایگی بارگاه مطهر هشتمین نور آسمان امامت انگار بزمی از شور و شوق وصال یار برپا شده و عده‌ای دلداده که فقط درپی از خود گذشتن و رسیدن به مولای خود هستند، نجوا دارد و این ضیافتی که از جانب ولی حق برایشان مهیا شده را شکر می‌نهند.

گام‌هایی کوتاه می‌شود سهم دلی که هوس کرده میان این بزم چرخی بزند، سر که می‌گردانی گوشه گوشه و سرتاسر این میکده را جمعی پر کرده، یکی انگار دلش در پی یک خواهش بود، جنس این خواهش و اصرار اما متفاوت شده با سایر خواهش‌هایش، رو به گنبد رحل قرآن باز کرده و آیاتی از سوره توبه را تلاوت می‌کند، نمی از اشک روزی دل او می‌شود، ثمری از نور این گنبد مطهر و تحفه‌ای از جانب سلطان است این، گرم می‌شود حال دلش، لبخند مهمان صورت اوست، دل او پرزده انگار در این میکده نورانی.

صبرت که تمام می‌شود، می‌روی تا که با حال بهشتی شده معتکفان همراه شوی و بپرسی که چه شد آمدی  و تو چرا در پی این حلقه وصل می نخورده در جوار حرمش مدهوشی؟ با جوانی از همین دیار و همین شهر منور همراه می‌شوم، او که خود حالش را بهتر از هر روز و شب عمر خود توصیف می‌کند، می‌گوید: حال خوبی دارم، بعد چندسال که از محضر حضرت کسب فیض کرده‌ام، توفیق شده تا برای اولین بار در جوار حرمش معتکف باشم.
او که ایوان مشرف به بارگاه رضوی را برای عبادت انتخاب کرده می‌گوید: می‌نشینم اینجا و آنچه از دلم می‌جوشد از خدا می‌‌خواهم که به لطف کرم صاحب این خانه و شهر روزی ما شود و دست ما را بگیرد، ما که مجاوریم شاید این حس را به خوبی درک نکنیم اما شاید آن کسی بتواند از شیرینی طعم این طعام معنوی بگوید که زائر است و از راه دور آمده تا چند روزی مقیم کوی یار خود باشد.
اعتکاف رجبیه در مسجد گوهرشاد، با سایر مساجد متفاوت است، این حرفی است که تک تک به آن اعتراف داشته و اینجا را قطعه‌ای از بهشت توصیف می‌کنند، اینجا دیگر فاصله هم حس نمی‌شود، عده آمده تا در هوای بهشتی این حرم خدای خود را بخوانند و مدد بگیرند تا مسیر حرکتشان تنظیم شده با خواسته صاحب این خانه باشد و اینجا همان بهشت هشتمین است، جایی که پر کشیدن دل عشاق پر کرده تمام فضای این صحن را از دلدادگی، از عشق از آمدنی که ماندی و همیشگی است و این عشق نهری از معنویت را در بهشت رضوی جاری ساخته است.

صاحب این خانه که مولایی رئوف است، زائران خود را از سراسر کشور و حتی سراسر جهان گردآورده تا باز یکی دیگر از برگه‌های بندگی ماه رجب در این مکان با صفا ورق بخورد و این خاطرات ماندنی شود با عطر خوش آستانی قدسی که در آن نور فراگیر الهی جاری است و مقیمش بودن خواسته هر دل ظلمت زده‌ای است که می‌خواهد از این تاریکی رو به سوی نور گام بردارد.
با یک روحانی معتکف به گفت‌وگو مشغول می‌شوم، اهل اصفهان است، او می‌گوید: به توصیه دوستان در اعتکاف امسال حرم امام رضا(ع) شرکت کردم و توفیقی شد تا پس از چند سال آن هم در این مکان مقدس معتکف باشیم، فرق این اعتکاف با سایر دفعات فرق زیادی است، صفا و معنویتی غیرقابل توصیف دارد، شاید شیرینی طعم این حضور با همجواری امام رضا(ع) آن قدر زیاد باشد که تا از طعمش نچشی نمی‌توانی برای دیگران بازگو کنی.
او ادامه داد: هر کاری مقدماتی دارد اگر ما با حضور در این فضا و توجه به خود، برای جبران گذشته‌ها حرکت کنیم، می‌توان گفت هدف این حضور محقق شده و ما پاسخ مناسبی به دعوت حضرت رضا(ع) داده‌ایم، درواقع آمده‌ایم تا آنچه دل اماممان می‌خواهد باشیم، آنچه گفته‌اند و توجه نکردیم، آمدیم تا در کنار بارگاه مطهرشان عهدی تازه کنیم.

عده‌ای شغول مناجات و توسل گروهی بوده و عده‌ای نیز گرده‌هم جمع شدند تا بر آموزه‌های معرفتی خود بیافزایند، تعدادی نیز به گفت‌وگوهای علمی مشغول شده‌اند، در جمعهای علمی که وارد می‌شوی، جوانان با شور اشتیاق خاصی به ارائه استدلال خود از تحولات جامعه و راهکارهای دین برای حل مشکلات، مشغول هستند، یکی از آنها می‌گوید: بحث علمی بخشی از مباحث معرفتی اعتکاف است، کسی قرار نیست حرف خودش را بزند، آمده‌ایم تا از دریای رحمت و معرفت حضرت رضا(ع) جرعه‌ای هم سهم ما باشد.
سراسر این مسجد پر است از نجواهای و نوهای عاشقانه‌ای که معتکفان تا نیمه‌های شب و ساعات سحر با آن همراه هستند، آنجایی که حتی نوجوانان نیز آمده‌اند و به بهره‌مندی از معنویت این فضا مشغول شده‌اند، معتکفان حرم رضوی محدود به شهر و دیار خاصی نیستند، حتی زائرانی از کشورهای مسلمان و مجاور ایران اسلامی اینجا معتکف شده‌اند و هرکس با هر نژاد، رنگ و زبانی امام رضا(ع) را واسطه ارتباط خود با معبود می‌کند، شاید بتوان گفت اینجا اتصال همیشگی است و تبادل عشق و معنویت تمامی ندارد.