مدرسه علمیه چهارده معصوم(ع)؛ مدرسهای انسانساز در حاشیه شهر مشهد
گروه معارف: همیشه حاشیهنشینی را با فقر، بزهکاری اجتماعی، فقدان امنیت و نابهنجاری اجتماعی شناختهایم اما در این گزارش به سراغ اشخاصی میرویم که با همه سختیها و مشکلات و جدا از رنگ، نژاد و ملیت همدم و متحد شدهاند برای تغییر و بهبود شرایط، مردمی که با وقف و همت خود برای پرورش و تربیت فرزندان صالح، متدین، عالم و انقلابی حاشیه شهر مشهد آستین بالا زدهاند.
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از خراسان رضوی، میهمان مدرسه علمیهای بودیم در گوشهای از شهر مشهد، منطقهای به نام گلشهر که نام و آوازهاش این روزها تازه در بین رسانهها پیچیده، حاشیهای از شهر مشهد که کوچه پس کوچههای محرومش سوژه مطبوعات شده است.
از خیابان شهید آوینی و شهید شفیعی که گذشتیم به شهید شفیعی 31 (فلکه دوم گلشهر) رسیدیم، خیابانی کم عرض مملو از مغازه و پر ازدحام که به شلوغ بازار گلشهر مشهور است، بازاری که نام و آوازهاش را تقریبا اکثر مشهدیها شنیدهاند.
آدرس مدرسه علمیه چهارده معصوم را از یکی از کسبه جویا شدیم که راهنمایمان شد و ما را تا درب مدرسه راهنمایی کرد.
مدرسه علمیه چهارده معصوم ساختمانی، سه طبقه با نمایی از سنگ که وجه تمایز این مدرسه علمیه از دیگر ساختمانهای مجاور شده است.
جلوی درب مدرسه که رسیدیم چند جوان و نوجوان با ظاهری آراسته و لباسی ساده در حال مباحثه بودند و پیرمردی سالخورده و خوشرو با کلاه سبز که نشان سیدیاش بود، کنار درب ورودی نشسته بود. خودمان را که معرفی کردیم با مهربانی و احترام تا طبقه اول، دفتر مدیریت راهنماییمان کرد. از پلهها که بالا میرفتیم نگاهی به ساختمان مدرسه انداختم، ساختمانی قدیمی اما با حیاطی کوچک و دلباز که با حوض فیروزهای رنگش منظرهای دلباز را در ازدحام و تراکم ساختمانی ایجاد کرده بود.
درب زدیم و داخل دفتر حجتالاسلام سیدحسین رضا مصطفوی، مدیر مدرسه علمیه چهارده معصوم(ع)، شدیم.
حجتالاسلام مصطفوی از تاریخ بنای مدرسه برایمان گفت، از همت و خیراندیشی واقفی بزرگ به نام حاج اصغر که مکان این مدرسه علمیه و دو مدرسه دیگر را وقف تحصیل، آموزش و تذهیب فرزندان این منطقه شهر مشهد کرده است.
وی گفت: تا همین اواخر، این مدرسه به طور آزاد اداره میشد اما بانی مدرسه، قبل از مرگش، سرپرستی این مدرسه را به سیدمحمدتقی مصباح موسوی، مسئول بیت آیتالله مصباح سپرد و اکنون نیز این مدرسه تحت سرپرستی بیت آیتالله مصباح اداره میشود.
از مدیریت مدرسه علمیه چهارده معصوم در خصوص تعداد طلاب و سطح تدریس مدرسه علمیه پرسیدیم که در پاسخ اظهار کرد: ماه مبارک رمضان سال قبل بود که پذیرش جدید برای تحصیل طلاب علاقهمند در مقطع ادبیات عرب را آغاز کردیم، اکنون حدود 170 محصل در مقطع ابتدایی ادبیات عرب از ملیتهای ایرانی، افغانستانی، پاکستانی و هندی در این مدرسه درحال تحصیل هستند و بعد از اتمام دوره سه ساله ادبیات عرب و قبولی در آزمون، برای تحصیل درس خارج فقه و اصول به مدرسه آیتالله خویی معرفی میشوند.
برایم جالب بود مدرسه علمیهای در حاشیه شهر با محصلینی از چهار ملیت ایرانی، افغانستانی، هندی و پاکستانی.
از مدیر مدرسه علمیه چهارده معصوم در خصوص محل سکونت طلاب سئوال کردیم که اظهار کرد: اکثریت طلاب و خانوادههایشان ساکن همین منطقه گلشهر هستند اما کسانی هم هستند که از مناطق دورتر حاشیه شهر مثل جاده سنتو، جاده سیمان و حتی خارج از کشور در این مدرسه تحصیل میکنند و محصل خوابگاهی هستند.
حجتالاسلام مصطفوی در ادامه از برنامه های فرهنگی مدرسه برایمان گفت؛ از ساعت مخصوص مباحثه، کلاسهای خط، احکام، تجوید و آموزش قرائت قرآن و برنامههای دیگری که کمبود امکانات مانع برگزاری آنها شده است.
وقتی از مصطفوی درخصوص امکانات و انتظارات مدرسه علمیه چهارده معصوم پرسیدیم با بیان خاصی توام با رضایتمندی گفت: چیزی نمیخواهیم جز سلامتی مسئولین، تا حالا که با ما همکاری خوبی داشتهاند و انشالله این روند همچنان ادامه داشته باشد.
مدیر مدرسه علمیه چهارده معصوم نیاز به فعالیت ورزشی و مطالعه را از نیازهای طلبهها و محصلان برشمرد و در ادامه گفت: محصلین ما از فضای مناسب برای فعالیت ورزشی و کتابخانه غنی برای مطالعه در مدرسه برخوردار نیستند اما تلاش داریم تا با همیاری خیرین این امکانات را ایجاد کنیم.
صحبت مان که با مدیریت مدرسه تمام شد با اجازه ایشان بازدیدی از این مدرسه انجام دادیم، سرکی به یکی از اتاقها کشیدیم، حجرهای موکت شده که تدریس به روش سنتی انجام میگرفت، تخته وایت بردی بر دیوار و استادی که برصندلی نشسته بود و طلاب بر روی زمین نکتههای استاد را یادداشت میکردند. شاید وجه تمایز و کارکرد خوب این مدرسه همین روش سنتی و نبود امکانات باشد. به هرحال به نظرم رسید که این مدرسه نیاز به توجه و امکانات بیشتر دارد.
کم کم زمان ملاقتمان به پایان میرسید و ارباب رجوع سراغ مدیریت را میگرفتند، خداحافظی کردیم تا هم مدیریت به وظیفهاش برسد و هم در دیداری بعد بیشتر هم صحبت طلاب، اساتید، و نگهبان پیر و سید این مدرسه که به قول خودش 16 سال است در این مدرسه خدمت می کند، بشویم.
بعد از بازدید از این مدرسه یاد حرف یکی از بزرگان افتادم که می گفت:همیشه که نباید منتظر اعتبار و امکانات بود تا شروع به فعالیت کرد، بلکه باید از همین امکانات حداقلی استفاده کرد و بیشترین بهره ها را برد. دیدار امروز نشان داد که هنوز هستند انسانهایی که بدون نظر داشت ملیت، نژاد و رنگ، در حد توان خویش کمر به خدمت به دین و مردم بسته اند و برای آموزش، تحصیل، پرورش و نشر معارف دینی و اهل بیت(ع) در حال تلاش هستند.
