زهرا محدثی خراسانی، شاعر و پژوهشگر، در گفتوگو با
خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از خراسان رضوی، در خصوص حماسهآفرینی بانوان عاشورایی در شعر معاصر، اظهار کرد: در شعر معاصر بیشترین تمرکز شاعران در بررسی نقش زنان عاشورایی به ویژه حضرت زینب(س) بوده است.
وی در ادامه با اشاره به قطعه شعری از قادر طهماسبی، شاعر معاصر، ابراز کرد: سر نی در نینوا میماند اگر زینب(س) نبود/ کربلا در کربلا میماند اگر زینب(س) نبود/ چهره سرخ حقیقت بعد از آن توفان رنگ/ پشت ابری از ریا میماند اگر زینب(س) نبود/ چشمه فریاد مظلومیت لب تشنگان/ در کویر تفته جا میماند اگر زینب(س) نبود/ زخمه زخمیترین فریاد، در چنگ سکوت/ از طراز نغمه وا میماند اگر زینب(س) نبود/ در طلوع داغ اصغر(ع)، استخوان اشک سرخ/ در گلوی چشمها میماند اگر زینب(س) نبود / ذوالجناح دادخواهی، بیسوار و بیلگام/ در بیابانها رها میماند اگر زینب(س) نبود/ در عبور از بستر تاریخ، سیل انقلاب/ پشت کوه فتنهها میماند اگر زینب(س) نبود، در ارزیابی این شعر، شاهد هستیم که توجه شاعر به بازبینی شخصیت حضرت زینب(س) بوده لذا شخصیت و مخاطب اصلی شاعر حضرت زینب(س) است.
این شاعر و پژوهشگر، ادامه داد: این قطعه شعر نمونه برجسته شعر معاصر است که در آن شاعر حضرت زینب(س) را شخصیتی واقعی و جریانساز معرفی کرده است. در این شعر حضرت زینب(س) بانوی خمیدهای که به ایشان ستم و ظلم شده، نیست بلکه شخصیتی است که بعد از قیام عاشورا در کاخ یزید علیه ظلم و جور آنان خطبهای ایراد کردند.
محدثی خراسانی افزود: شاعر در شعر معاصر به بیان ارجمندی حضرت زینب(س) پرداخته و ایشان را به عنوان بزرگ بانویی و دادخواهی یاد میکند که هم رکاب مردان راستین کربلا، در جهت افشای ظلم یزیدیان تلاش کردند.
وی با اشاره به یکی دیگر از اشعار فاطمه سالاروند، شاعر معاصر، تا داغ کربلا نرود از یاد در شام بیستارهی بیفریاد/ آن خطبههای روشن آتشگون، برد آبروی تیرگی شب را/ رود است و بیقراری و حیرانی، کوه است و ذره ذره پریشانی/ تا بادها به زمزمه میگویند، پیغام صبر حضرت زینب(س)، بیان کرد: در این شعر معاصر نیز میبینیم که شاعر، همه تمرکز خود را در پرداختن به خطبه عزا حضرت زینب(س) بعد از نبرد عاشورا در کاخ یزید که به افشای رفتار یزید و مأموریت الهی امام حسین(ع) بوده، قرار داده است.
مربی فرهنگی کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان خراسان رضوی، با اشاره به این شعر از دیوان صفی علی شاه «هان برو زينب که خواهی شد اسير/ هست جانت زين اسيری ناگزير..... روی گردون را اگر گيرد غبار/ کی توان انداخت گردون را ز کار، ابراز کرد: در این نمونه شعر کهن میبینیم که شاعر چقدر شخصیت حضرت زینب(س) را در مقایسه با شعر معاصر که ایشان را دارای شخصیتی واقعی، جریانساز و بزرگ بانویی که همراه با مردان راستین کربلا در افشای ظلم و جور یزیدیان تلاش کردند را خار و کوچک نشان میدهد. در این شعر شاعر بدون توجه به شخصیت والای حضرت زینب(س)، نگاهی حقیرانه و کوچکی به حضرت داشته است.