شماره 25 دوفصلنامه آموزههای قرآنی منتشر شد
گروه اندیشه: دوفصلنامه آموزههای قرآنی به صاحبامتیازی دانشگاه علوم اسلامی رضوی، شماره 25 خود را منتشر کرد.
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا)، دوفصلنامه آموزههای قرآنی به صاحبامتیازی دانشگاه علوم اسلامی رضوی، مدیرمسئولی محمدباقر فرزانه و سردبیری محمدباقر حجتی، شماره 25 خود را منتشر کرد.
در این شماره میخوانیم: «سلفیگری در رویکرد تفسیری ابن کثیر از شهرت تا واقعیت؛ با محوریت مبحث توحید» نوشته حمید ایماندار، محمدعلی رضاییکرمانی، حسن نقیزاده، عباس اسماعیلیزاده، «جایگاه مبانی در نظریهی تفسیری شیخ انصاری» نوشته علی راد، فضلالله غلامعلی تبار، «بازنگری مبانی و روش تفسیر ادبی معاصر؛ از منظر امین خولی» نوشته محسن قاسمپور، اعظم پویازاده، محدثه ایمانی، «تحلیل معنایی واژهی «مراوده» در قرآن کریم؛ و بررسی ترجمههای آن» نوشته سیدمحمد میرحسینی، حجت رنجی، « چیستی و مختصات روح امری در قرآن» نوشته کاوس روحی برندق، علی حاجیخانی، علی بیدسرخی، «استدلالهای صریح عقلی بر وجود خدا؛ در قرآن» نوشته سیدعلی دلبری، محمداسحاق عارفی، «نقد و بررسی تفسیر آیهی؛ سرد شدن آتش بر ابراهیم علیه السلام» نوشته سیدعلی سجادیزاده، مصطفی میرزائی، «بررسی مقصود از «ذریة» و «الفلک المشحون» در آیهی سورهی یس» نوشته کرم سیاوشی، اسماعیل شعبانی کامران، «نیاز به تفسیر قرآن به قرآن، ذاتی یا عرضی» نوشته جعفر نکونام، زکیه جوانمردزاده، «پرسشگری خداوند در قرآن کریم (مطالعهی موردی: سورهی یس)» نوشته شهریار نیازی، طاهره گودرزی.
در چکیده مقاله «سلفیگری در رویکرد تفسیری ابن کثیر از شهرت تا واقعیت؛ با محوریت مبحث توحید» سلفیه معاصر از ابن کثیر دمشقی به عنوان یک مفسر تمامعیار سلفی یاد میکنند. نوشتار حاضر با محور قرار دادن مبحث توحید به عنوان حوزهای اساسی در مکتب سلفیه، ادعای مذکور را خدشهپذیر میداند. با بررسی جامع تفسیر القرآن العظیم درمییابیم که رویکرد تفسیری ابن کثیر در برخی جوانب نظری و عملی مبحث توحید، مخالفتی تام و یا جزئی با تلقی خاص سلفیه دارد. وی با برگزیدن مکتب تفویضی ـ تاویلی در مسئله تفسیر صفات الهی، خود را به دیدگاه متاخران اشاعره به عنوان یکی از مکاتب مخالف سلفیه متمایل نموده است. به علاوه تبیین ابن کثیر از مفاهیم توحید عبادی و لوازم آن در سرتاسر تفسیرش نمیتواند با رویکرد خاص و انحصاری سلفیها مطابقت داشته باشد. نوع تلقی ابن کثیر از مجموع جوانب مسئله توحید، این مدعا را که وی پس از مرگ ابن تیمیه به سمت مکتب اشاعره متمایل شده است، تقویت میکند؛ همچنان که مستندات تاریخی قابل تاملی نیز در تایید مسلک اشعری ابن کثیر ارائه شده است.
