نگاه خود را به حوزه فرهنگ و هنر تغییر دهیم

به گزارش ایکنا از خراسان رضوی، سیدمصطفی حسینی، فعال حوزه تصویرسازی، شامگاه 27 مهرماه، در سومین نشست از سلسله نشست‌های هنر و تعارضات اجتماعی با موضوع «نقش مصرف فرهنگی در تحولات اجتماعی ایران معاصر» که در سینما هویزه برگزار شد، اظهار کرد: اساساً با توجه به اینکه مصرف معانی متعددی دارد، زمانیکه از این کلمه در معانی دیگری مانند مقوله سرانه مصرف بنزین و... استفاده می‌شود، این نگرانی وجود دارد که مصرف مواد لبنی، گوشتی و ... از سبد خانواد کم شده، اما این در حالی است که این نگرانی در حوزه فرهنگی و هنری وجود ندارد و هیچگاه راهکاری هم برای افزایش سرانه مصرف فرهنگی ارائه نمی‌شود.

وی بیان کرد: در واقع این موضوع به یک مسئله پایه‌ای بازمی‌گردد و این است که ما در عموم مسائل انفعالی عمل می‌کنیم و به نوعی منتظر هستیم، ضرورتی در محیط بیرونی شکل بگیرد تا در این صورت برای حل آن مسئله چاره‌ای بیندیشیم. باید گفت حضور و حرکت فعالانه‌ای که باید، در این مسیر دیده نمی‌شود.

این هنرمند ادامه داد: به عنوان مثال هیچ نهادی نبوده که به این موضوع بیاندیشد که به لحاظ برخی از فاکتورها و شاخص‌ها، فرهنگ باید در چه جایگاهی قرار داشته باشد و از مؤلفه‌های فرهنگی موجود چگونه باید استفاده کنیم تا جامعه به آن جایگاهی که در نظر داریم برسد و دچار تغییر و تحول شود.

حسینی تأکید کرد: شرایطی که ما امروزه در آن قرار داریم، اینگونه است که به این مسائل پرداخته نمی‌شود و این در حالی است که اتفاقاً با یک سری جریانات رقیبی مواجه هستیم که این مسائل برای او مهم است، بسیار هم به آن اندیشیده، به شدت بر روی آن برنامه‌ریزی کرده و ابزارهای لازم را نیز شناخته است و به درستی و در سطح کلانی نیز از آن استفاده می‌کند.

وی بیان کرد: در حقیقت امروزه متولیان ما به این موضوع که یک مسیر ارتباطی با جوانان را بلد نیستند و حتی به این فکر نبوده‌اند که نیاز به چنین مسیر ارتباطی داریم.

این طراح انیمیشن اضافه کرد: اساساً هیچ اعتقادی به حرکت فعال نداریم که شاید مشکل ما همینجا باشد که در زمینه‌های مختلفی بسیار منفعلانه عمل می‌کنیم که می‌توان ساعت‌ها بر روی این موضوع بحث کنیم که چرا تا این اندازه اعتماد به نفس اینکه ما می‌توانیم تغییراتی را ایجاد کنیم و به هدفی که می‌خواهیم برسیم، نداریم که می‌توان مباحث دخیل در این موضوع را مورد بررسی قرار داد که تا چه اندازه مبنای تاریخی و... دارد. اما آنچه که به نظر می‌رسد این است که ما چون این اعتقاد را نداریم که می‌توانیم منشأ اثر باشیم می‌تواند عامل مهمی در این راستا باشد.

حسینی اظهار کرد: ما هیچگونه تولیدی به معنای ایجاب نداریم و به عبارتی ایجابی عمل نمی‌کنیم. به تعبیری پیش از مصرف در تولید دچار مشکل هستیم و دلیل این مشکل هم این است که اعتماد به نفس در تولید را نداریم و معمولاً هم با تمام مباحث به صورت کاملاً نفی‌ای برخورد می‌کنیم و مانند اینکه این هنر انقلاب نیست، اینکه تفکر ما نیست، اینکه هیچ اثری ندارد و بسیاری از اینکه‌هایی که در این مسیر وجود دارد.

وی اضافه کرد: البته در مباحث دیگری چون علوم انسانی، این بحث مطرح می‌شود که چرا شما علوم انسانی بومی ندارید. در واقع هنرمند قائل به این است که آنچه که از غرب و فرهنگ‌های معاند آمده را تولید کند.

این هنرمند گرافیست ادامه داد: به عنوان مثال می‌توان به شاعر حماسه سرای ایران؛ فردوسی اشاره کرد که با اعتماد به نفسی که داشته 30 سال از عمر خود را صرف تولید محصولی کرده که در نهایت توانست زبان و فرهنگ مردم یک شبه قاره را نجات دهد.

حسینی بیان کرد: ما امروزه نیاز داریم هنرمندان، متفکران و تمام افرادی که می‌خواهند انقلابی و ایرانی باشند این اعتماد به نفس را داشته باشند که می‌توانند محصولی را تولید کنند که باید هم در این راستا گام بردارند و اگر هیچ اقدامی انجام ندهند، همچنان در حالت منفعل باقی خواهد ماند.

وی اظهار کرد: به نظر من اگر جمع‌هایی بدین صورت شکل گیرد، یکی از اهدافی که می‌توانند داشته باشند تقویت چنین روحیه و نگاهی است که باید اعتماد به نفس داشته باشند و کاری انجام دهند که منجر به خروجی شود.

این فعال حوزه تصویرسازی گفت: زمانی‌که این نگاه در ما شکل گرفت که باید تغییری ایجاد کنیم، در این صورت به بررسی ابزارها، فرصت‌ها و... خواهیم پرداخت و در نهایت به این نتیجه خواهیم رسید که فرهنگ و هنر ابزار بسیار مناسب و فرصت بسیار خوبی بوده است و تا زمانی‌که این نگاه تغییر نکند، ما همچنان تعارض اجتماعی خواهیم داشت و هنر هم هیچ نقشی در تعارضات اجتماعی ایفا نخواهد کرد.