خودشیءانگاری زنان؛ چالش روز جوامع
عضو هیئت اندیشهورز خانواده، تعلیم و تربیت و سبک زندگی حوزه علمیه خراسان گفت: ضرورت دارد موضوع خودشیءانگاری زنان در یک مکتب جامعنگر و اطمینانبخش همچون آموزههای وحیانی اسلام مطرح و عناصر نظری کارآمدی در جهت شناخت و مواجهه با آن استخراج شود، زیرا از جمله چالشهای روز جوامع است.
سیده جمیله هاشمنیا، عضو هیئت اندیشهورز خانواده، تعلیم و تربیت و سبک زندگی حوزه علمیه خراسان در گفتوگو با ایکنا از خراسان رضوی اظهار کرد: رفتار ابزاری بخشی از مردان جوامع با زنان، موجب شده برخی زنان نگاه شیءانگارانه دیگران را بپذیرند و خود را یک شیء جنسی تلقی کنند که این پدیده شناختی ـ رفتاری، در روانشناسی به «خودشیءانگاری» موسوم است.
هاشمنیا تصریح کرد: با توجه به آثار رفتاری و آسیبهای اجتماعی این اختلال، تنها معرفی و پدیدارشناسی آن بهصورت میدانی کافی نیست و لازم است در یک مکتب جامعنگر و اطمینانبخش همچون آموزههای وحیانی اسلام مطرح و عناصر نظری کارآمدی در جهت شناخت و مواجهه با آن استخراج شود، زیرا از جمله چالشهای روز جوامع است.
وی بیان کرد: این موضوع که یکی از مباحث روز زنان است، ابتدا از غرب آغاز شده و چالشهای بزرگی را برای جوامع غربی ایجاد کرده، البته آسیبشناسی آن آغاز شده و مقالات بسیاری نیز در اینباره منتشر شده است.
دانشجوی دکتری علوم قرآن و حدیث دانشگاه رضوی ادامه داد: در این زمینه یکی از فعالیتهایی که هیئت اندیشهورز زن و خانواده در معاونت علمی حوزه علمیه خراسان انجام داده، انتشار کتابی با 10 عنوان مقاله در موضوع خودشیءانگاری از سوی تیم ترجمه است، همچنین پژوهشهایی ذیل این معضل در ایران نیز پیگیری میشود.
وی با اشاره به نگاه وسواسگونه زنان امروز جامعه ایران به ظاهر چهرهشان افزود: این معضل روز به روز در حال گسترش در جامعه زنان و دختران است و شامل اعمال جراحی زیبایی فراوان و ... میشود که هر روز به شکلی متفاوت بروز مییابد و دائماً ذیل عنوان مد در حال تغییر است.
هاشمنیا اظهار کرد: هیئت اندیشهورز بررسی ریشهها، عواقب و آسیبهای اجتماعی و زمینههای چنین موضوعی از دیدگاه اسلام، قرآن و احادیث را وجهه همت خود قرار داده و ریشهیابی و مطالعه این عارضه در قرآن کریم و سپس راهبردهای قرآنی برای مواجهه با آن را جستوجو کرده است.
وی تصریح کرد: در خودشیءانگاری، انگارهای از شخص در ذهنش بهوجود میآید، به این معنا که من یعنی بدنم و خلاصه شدن انسان در جسم موجب غفلت از ابعاد روحی و روانی میشود، به همین دلیل در چاله خودشیءانگاری گرفتار میشود که جزء با رجوع به مباحث خودشناسی و روانشناسی قابل درمان نیست. عزتنفس پایین، خستگی روحی، احساس کمبود، شرم و نارضایتی از شکل ظاهری و ... از جمله مشکلاتی است که افراد «خودشیءانگار» دچار آن هستند.
هاشمنیا گفت: طبق بررسیها، مهمترین مبانی این مسئله از نگاه قرآن، تخیل، تمایل به تفاخر و تبرج مدیریت نشده در زنان است، بدینترتیب فرد در ابتدا دچار خیالپردازی میشود و تصور میکند چهرهای زیبا دارد و برای نشان دادن آن به دیگران که ارائه و بهروز شدن از الزامات آن است، دچار فخرفروشی میشود و تبرج و خودنمایی مدیریت نشده را بروز میدهد.
وی با اشاره به تأکید اسلام بر خودآرایی زن نزد همسر ادامه داد: ورود این موضوع به بُعد عمومی جامعه موجب میشود نوعی خودشیفتگی ترویج یابد که اسلام، ریشه چنین رفتارهایی را عدم خودشناسی میداند، آگاه نبودن از فلسفه هستی و آفرینش خویش، همچنین عدم وقوف به نتایج اعمال و رفتار از نتایج عدم خودشناسی است. علاوه بر آن جذابیت فضای مجازی، موجب زیباتر شدن هر چه بیشتر تصویر این خودانگاره در ذهن نوجوانان و جوانان شده است، بهگونهای که از شخصیت و هویت واقعیشان را فراموش کردهاند.
دانشجوی دکتری علوم قرآن و حدیث دانشگاه رضوی با مترادف دانستن مدیریت بدن با خود شیءانگاری گفت: اگرچه در غرب توجه به ابعاد جسمانی بدن و اهمیت آن برای زن تأیید میشود تا موقعیت خاص اجتماعی خود را داشته باشد، اما این موضوع بدون در نظر گرفتن چالشهای بعدی است و آمار خشونت علیه زنان، طلاق و از همگسیختگی خانواده از جمله نمونههای نتایج این رویه است.
وی در پایان گفت: راهبردهای عملی قرآن برای پیشگیری و درمان این موضوع، هویتبخشی به زن براساس الگوسازی از او برای تمام بشریت، تأکید بر تساوی جایگاه عبودیت و ظرفیت تکاملی زن و مرد از موارد کنترل و محدود ساختن گرایشهای بدنی و غریزی اوست که با حضور در جلسات مشاوره دینی و روانشناسی برای خودشناسی، داشتن تفکر فلسفی و خارج شدن از جمود فکری حاصل خواهد شد.
انتهای پیام
