پروژه‌ای که در نبود حمایت‌های مالی بر روی زمین ماند

مهلا سرابندی، دانشجوی دکترای مهندسی پزشکی دانشگاه فردوسی مشهد، متولد 74 است در شهر سبزوار و بزرگ شده مشهد است و در حال حاضر هم دانشجوی دکترای مهندسی پزشکی است و در کنار فعالیت‌های علمی که انجام می‌دهد، نقش مادری را هم بر عهده دارد. او در مقطع کارشناسی ارشد خود توانسته پروژه‌ای را طراحی کند که اگر حمایت‌های مالی خوبی از طرح او می‌شد، می‌توانست خدمت بزرگی برای کشورش انجام دهد و ایران را در حوزه تجهیزات پزشکی به خودکفایی برساند که متاسفانه این آرزو همچنان در دلش مانده است.

ریاضی و فیزیک را زندگی می‌کردم

وی در گفت‌وگو با ایکنا از خراسان رضوی اظهار کرد: در دوره دبیرستان که رشته ریاضی و فیزیک را انتخاب کردم، به اندازه‌ای این رشته را دوست داشتم که این رشته را زندگی می‌کردم که البته همچنان این علاقه در من وجود دارد.

سرابندی اضافه کرد: در آن دوران بر خلاف دانش‌آموزان که تنها به متن کتاب‌های درسی اکتفا می‌کردند، من اینگونه نبودم و همان مطلبی را که می‌خواندم سعی می‌کردم تنها صرف حفظ کردن آن‌ها نباشد، بلکه متن را عمیقا متوجه شوم و به همین دلیل است که می‌گویم این رشته را زندگی می‌کردم.

این دبیر ریاضی بیان کرد: پس از اتمام دوره دبیرستان با رتبه 711 در کنکور سراسری در رشته مهندسی برق با گرایش الکترونیک در دانشگاه فردوسی پذیرفته شدم، اما موضوعی که وجود داشت این بود که من همیشه به کارهای عملیاتی علاقه بیشتری داشتم تا اینکه تنها به تئوریک بودن دروس اکتفا کنم و به همین دلیل دروس تئوری برایم دلچسب نبودند.

سرابندی تصریح کرد: اما در بین این دروس تئوری یکی از اساتید، مباحث را به سمت عملیاتی شدن سوق داد و این موضوع برایم خوشایند شد و توانستم این رشته را در این مقطع ادامه دهم، چرا که می‌دانستم اگر این مباحث عملیاتی وجود نداشت، قطعا در این مسیر موفق نمی‌شوم.

ضرورت عملیاتی کردن مباحث تئوری؛ پیشنهادی که به دانش‌آموزان می‌دهم

وی تأکید کرد: در واقع من سعی داشته‌ام که همیشه ذهن تئوریک خود را عملیاتی کنم و با فضای بیرونی نیز در ارتباط باشم و تئوری‌ها را به نوعی عملیاتی کنم تا درک بهتری از متن مباحث تئوریک داشته باشم که همین طور هم بود.

این دانشجوی دکترای مهندسی پزشکی اظهار کرد: من امروز هم که معلم رشته ریاضی در مقطع دبیرستان هستم به این جهت علاقه دارم در این حوزه فعالیت کنم که این طرز تفکر و شیوه درس خواندن را به دانش‌آموزان، آموزش دهم تا آن‌ها نیز مانند من فکر کنند، زیرا بنا به تجربه شخصی که در این مسیر داشته‌ام به جرات باید بگویم که اگر آن‌ها نیز با چنین تفکری پیش روند قطعا می‌توانند در هر حوزه‌ای که وارد شوند موفق‌تر عمل کنند و همواره به آن‌ها گفته‌ام که همیشه یک خواننده فعال باشند نه یک خواننده منفعل. 

سرابندی تصریح کرد: این در حالی است که با توجه به این شیوه‌ای که در پیش گرفته‌ام دانش‌آموزان نیز با من همراهی می‌کنند و علاقه‌مندی شان بیشتر است، به گونه‌ای که حتی ایده‌هایی را ارائه می‌دهند که هنوز به آن‌ها آموزش نداده‌ام و این ایده‌های آن‌ها در درس‌های بعدی مطرح شده که این موضوع برای من بسیار ارزشمند است که توانسته‌ام آن‌ها را با این شیوه آشنا کنم و بتوانم در آن‌ها تاثیرگذار باشم.

فقدان مهارت به کارگیری دانش در حوزه عمل

وی با بیان اینکه امروزه شاهد هستیم که برخی از مهندسان کشور در بحث ورود به حوزه عملیاتی بحث‌های تئوریک دچار ضعف هستند، اضافه کرد: با توجه به این ضعف موجود، در سال‌های اخیر نیز تلاش شده که بین فضای آکادمیک و صنعت، پیوندی ایجاد شود، اما این پیوند بسیار سست است، چرا که دانشجویان در مقطع کارشناسی هیچ تجربه و دیدگاهی نسبت به صنعت ندارند.

این دانشجوی دکترای مهندسی پزشکی اظهار کرد: در پروژه‌های کارشناسی نیز گاهی دیده می‌شود که دانشجویان پروژه‌ها را انجام نمی‌دهند و آن‌ها را برون‌سپاری می‌کنند و خودشان وارد عمل نمی‌شوند که همین امر یکی از ضعف‌هایی است که دانشجویان دچار آن هستند که البته نباید اینگونه باشد. 

سرابندی افزود: همچنین با توجه به اینکه دانشجو باید جویای دانش باشد، اما این موضوع برای برخی از دانشجویان صدق نمی‌کند و برایشان مهم نیست که به دنبال دانش بروند و صرفا هدفشان این است که مدرکی دریافت کنند و در نهایت هم شاهد هستیم که با همین روند تا چه اندازه نرخ بیکاری در کشور افزایش پیدا کرده است که در حقیقت بخش زیادی از این موضوع به کمبود نیروی متخصص مربوط می‌شود.

وی تأکید کرد: از این‌رو زمانی‎که نیروی متخصصی وجود نداشته باشد در این صورت، حتی افرادی که مدارک عالیه هم دارند، اما در میدان عمل و صنعت هیچ حرفی برای گفتن ندارند که در حقیقت اگر پیوند میان آکادمیک و صنعت قوی شود و دانشجویان نیز وارد میدان عمل و صنعت شوند، در این صورت دیگر شاهد این نرخ بیکاری در کشور نخواهیم بود.

این مدرس دانشگاه امام رضا(ع)، حلقه گمشده عدم نیروی متخصص را به‌کارگیری دانش در عرصه عمل دانست و اظهار کرد: بنابراین از دانشجویان انتظار می‌رود که خودشان هم باید عملیاتی‌تر شوند، زیرا دانشجویان موتور محرکه این حلقه گمشده هستند و از سویی نیز دانشگاه هم باید این بستر را برای دانشجویان فراهم کند تا دانشجویان بتوانند جرات ارائه ایده‌های خود را داشته باشند.

عدم وابستگی به خارج؛ دلیلی بر انتخاب رشته مهندسی پزشکی

سرابندی بیان کرد: پس از اتمام دوره کارشناسی، با گرایش مهندسی پزشکی و از طریق سهمیه استعدادهای درخشان که جزو 10 نفر برتر بودم، بدون آزمون کنکور با معدل 18.76 مستقیما وارد دانشگاه فردوسی در مقطع کارشناسی ارشد شدم.

وی اظهار کرد: در واقع من احساس کردم ارتباطی که بین مهندسی پزشکی و صنعت وجود دارد، ارتباط قوی‌تر باشد و به همین جهت بین مهندسی پزشکی و مهندسی الکترونیک، مهندسی پزشکی را انتخاب کردم و با وجود اینکه می‌دانستم در حوزه مهندسی پزشکی نوپا هستیم اما احساس کردم که در این رشته می‌توانم قوی‌تر عمل کنم و همچنین دلیل دیگر من از انتخاب این رشته این بود که با توجه به اینکه امروزه در حوزه تجهیزات پزشکی وابستگی زیادی به خارج از کشور داریم، بر همین اساس تصمیم گرفتم که با ورود به این رشته بتوانم ذره‌ای از این وابستگی را کم‌تر کنم.

پروژه‌ای که تنها برای 300 میلیون تومان بر روی زمین ماند

این دانشجوی دکترای مهندسی پزشکی گفت: در سال 98 که پروژه ارشدم در حوزه سیستم‌های تصویرگر پزشکی «ام آر آی» بود که این پروژه با همکاری تیم سه نفره‌ای متشکل از من، یکی دیگر از دوستانم و استاد راهنما بود، انجام می‌شد و هدفمان هم این بود که بتوانیم چون واردکننده این دستگاه هستیم و برای وارد کردن این دستگاه هم باید هزینه‌های چند میلیاردی پرداخت می‌شد؛ بتوانیم این وابستگی را کم‌تر کنیم.

سرابندی ادامه داد: همچنین وقتی این دستگاه در کشور خراب می‌شد نیز حتی تکنولوژی تعمیر آن را هم نداشتیم که بر همین اساس تصمیم گرفتیم تا بتوانیم نمونه آزمایشگاهی دستگاه«ام آر آی» را تهیه کنیم تا در ابتدا نمونه پیش صنعتی و در نهایت هم نمونه صنعتی این دستگاه تولید شود که متاسفانه با وجود اینکه در حال حاضر شبیه‌سازی کامل این دستگاه را به‌صورت کامل انجام داده‌ایم، اما متاسفانه برای رسیدن به نمونه صنعتی با چالش تامین بودجه مواجه شدیم و هیچکس حاضر به حمایت از این پروژه مهم نشد.

وی بیان کرد: با توجه به اینکه این پروژه بسیار پیشرفته بود، اگر با روال خوبی پیش می‌رفت و حمایت می‌شد، می‌توانستیم به موفقیت‌های خوبی دست پیدا کنیم و خوکفایی را که یک مسئله مهمی است و مقام معظم رهبری نیز بارها به این موضوع اشاره فرموده‌اند؛ دست پیدا کنیم اما در آن سال ما تنها بودجه‌ای بالغ بر حدود 300 میلیون تومان نیاز داشتیم تا بتوانیم این پروژه را پیش بریم که متاسفانه این پروژه، به دلیل عدم حمایت مالی متوقف شد.

این دبیر ریاضی گفت: در واقع باز هم اگر امروز این حمایت‌ها که باید در سال 98 انجام می‌شد، صورت گیرد، قطعا این کار را پیش خواهیم برد و با تمام وجود در این پروژه آنچه را که آموخته‌ایم بر روی این پروژه پیاده سازی می‌کنیم تا به آن هدفی که برای خود ترسیم کرده‌ام دست پیدا کنیم.

این مدرس دانشگاه امام رضا(ع) بیان کرد: با توجه به جلساتی که با دانشگاه علوم پزشکی مشهد داشتیم اما آن‌ها هم حاضر نشدند که از این پروژه حمایت مالی کنند تا بتوانیم به نتیجه خوبی برسیم. همچنین با خیرین فرهنگی هم جلساتی را داشتیم اما هیچ یک از آن‌ها حاضر به حمایت مالی از این پروژه نشدند و چون می‌دانستند که دانشگاه چنین بودجه‌ای را به این موضوع اختصاص نداده بر این باور بودند حتما این پروژه ظرفیت سرمایه‌گذاری را نخواهد داشت.

سرابندی بیان کرد: در واقع این بی‌توجهی دانشگاه باعث شد که حتی خیرین هم به ما توجهی نشان ندهند. 

آرزو دارم به عنوان عنصر کوچکی زمینه‌ساز ظهور ولی عصر(عج) باشم

وی تأکید کرد: با توجه به اینکه در این پروپوزال با یکی از دوستانم که خط فکری همسویی با یکدیگر داریم، نام ائمه را در انتهای آن نوشته‌ایم و همواره از ولی عصر(عج) خواسته‌ایم که ما را به عنوان یک عنصر کوچکی در جهت زمینه‌ساز ظهور ایشان بپذیرند و احساس می‌کنم با استعدادی که خداوند در اختیارمان قرار داده است بتوانیم هر خدمت کوچکی که از ما ساخته است در این مسیر انجام دهیم؛ می‌توانیم زمینه‌ساز ظهور ایشان باشیم که اگر اینگونه باشد برای خودمان نیز ارزشمند خواهد بود.

سرابندی اظهار کرد: پس از اتمام مقطع کارشناسی ارشد، به عنوان نفر اول استعدادهای درخشان در رشته مهندسی پزشکی وارد دانشگاه شدم.

وی بیان کرد: اگر پروژه ساخت دستگاه «ام آر آی»، حمایت مالی شود، این پروژه را در این مقطع ادامه خواهیم داد و آن را به عنوان رساله دکتری تعریف خواهیم کرد اما اگر نشود پروژه دیگری را طراحی کرده‌ام.

این مدرس دانشگاه فردوسی مشهد ادامه داد: این پروژه به این صورت است که با توجه به اینکه یک سری کودکانی هستند که دچار صرع‌های طولانی‌مدت متوالی می‌شوند و تنها تا سن 15 سالگی می‌توانند زندگی کنند و از آن به بعد حیات خود را از دست می‌دهند که بر همین اساس ما در این پروژه بنا داریم این کانون‌های صرع را شناسایی کنیم و پس از ثبت این کانون‌ها به عنوان یک داده در اختیار جراح مغز و اعصاب قرار دهیم تا کانون‌های صرع را از بین ببرند.

سرابندی بیان کرد: در حقیقت وظیفه ما این است که مکان‌های تشنج را شناسایی کنیم تا بتوانیم به حیات این افراد کمک کنیم تا این افراد نه تنها بتوانند در سال‌های ابتدایی، زندگی بهتری داشته باشند بلکه از طول عمر بیشتری نیز برخوردار شوند.

وی اظهار کرد: هدف نهایی من این است که بتوانم با به کارگیری علم و دانش، زمینه‌ساز ظهور باشم. اینکه بتوانم در این فضا موثر واقع شوم و عضو کوچکی در حوزه مهندسی پزشکی باشم تنها با درس خواندن امکان پذیر نیست بلکه باید با درس خواندن، این ایده‌ها را عملیاتی کنم و با این کار نیز بتوانم به مردم کمک کنیم که به نظر من همین کمک کردن می‌تواند زمینه‌ساز ظهور باشد.

برخی از اساتید نگاه احترام‌آمیزی به دانشجویان ندارند

این دانشجوی دکترای مهندسی پزشکی در پاسخ به این سؤال که آیا از فضای دانشگاه راضی هستید یا خیر؟ بیان کرد: با توجه به اینکه از سال 92 وارد دانشگاه شدم و تا کنون در این فضا بوده‌ام، تجربه‌ای که داشته‌ام این است که نگاهی که اغلب دانشجویان در ارتباط با اساتید دارند این است برخی اساتید برای دانشجویان و به‌ویژه زمان آن‌ها هیچ ارزشی قائل نمی‌شوند و به وقت دانشجو نیز احترام نمی‌گذارند.

سرابندی گفت: گاهی برخی از اساتید نیز تنها وقت خودشان برایشان اهمیت دارد و به وقت دانشجو هیچگونه اهمیتی نمی‌دهند که در واقع با این کاری که می‌کنند برخی از دانشجویان حس بی‌ارزش بودن می‌کنند.

وی ادامه داد: با وجود اینکه فرصت رفتن به خارج از کشور برایم فراهم است اما هیچ‌گاه برای ماندن در آنجا فکر نمی‌کنم و تنها در صورتی می‌روم که فرصت مطالعاتی برایم پیش آید قطعا به خارج از کشور خواهم رفت، چراکه مقالات زیادی را نوشته‌ام و علاوه بر آن نیز کتابی را هم نوشته‌ام که هنوز به چاپ نرسیده است.

این دانشجوی دکترای مهندسی پزشکی اظهار کرد: من این تبعیض را احساس نمی‌کنم، چراکه ارزش‌هایی که افراد برای خود تعریف می‌کنند با یکدیگر متفاوت است و به عبارتی مفهوم تبعیض بر اساس ارزش‌هایی که هر یک از افراد برای خود تعریف می‌کنند؛ مطرح می‌شود.

سرابندی گفت: اینکه تکالیفی که مردان می‌توانند در جامعه داشته باشند زنان هم می‌توانند انجام دهند اما شکل بروز آن‌ها متناسب با جنسیت افراد است. من در طی این سال‌ها که در این مسیر قرار گرفته‌ام، اینگونه نبوده که نگاه تبعیض آمیزی باعث شود که از این مسیر باز بمانم و از ادامه این مسیر منصرف شوم.

وی بیان کرد: اما به نظر من با وجود اینکه در جامعه نگاه تبعیض‌آمیزی به جنسیت وجود ندارد اما به لحاظ فرهیختگی میان هر دو جنس تبعیض‌هایی صورت می‌گیرد و به نوعی شایسته سالاری وجود دارد.

اعتقادات مذهبی خانواده‌ام گوهر زندگی من است

وی اظهار کرد: خانواده‌ام به گونه‌ای بودند که هیچ‌گاه در تصمیم‌گیری‌های شخصی ما را اجبار به انجام کاری نمی‌کردند و همیشه سعی داشتند که آگاهی بخشی‌هایی را انجام دهند و ما را با معایب و فوائد مسائل روشن می‌کردند و در نهایت تصمیم‌گیری را بر عهده خودمان می‌گذاشتند و اجازه می‌دادند خودمان مسئولیت برخی از مسائل را بر عهده بگیریم.

این دبیر ریاضی گفت: در خصوص مسائل مذهبی مانند انس با قرآن نیز همیشه در خانواده وجود داشت و همیشه هم شاهد قرآن و نماز شب خواندن پدر و مادرمان بودیم و در این خصوص هم هیچ‌گاه من و خواهرم را اجبار به خواندن نماز و قرآن نمی‌کردند اما زمانی‌که ما در خانه شاهد اینگونه فعالیت‌های آن‌ها بودیم، ناخودآگاه جذب آن‌ها ‌شدیم و این مسیر را انتخاب کردیم. 

سرابندی بیان کرد: در حقیقت این اعتقاداتی که در خانه وجود داشت به‌عنوان گوهر در زندگی من بودند و اکنون هم که در نقش مادری هستم سعی می‌کنم به این موارد توجه داشته باشم و فرزندم را اجبار به انجام کارهای مختلف از جمله نماز و قرآن خواندن نکنم بلکه برای جذب او، با رفتارم این کار را انجام دهم و این در حالی است که ما برخلاف این موضوع را در جامعه شاهد هستیم و همواره می‌بینیم که اجبارهایی که از سوی خانواده‌ها برای انجام فعالیت‌های مذهبی و ... صورت می‌گیرد نه تنها آن‎‌ها را جذب و علاقه‌مند به این فعالیت‌ها نمی‌کند بلکه این مسیر با برچسبی به عنوان اسلام برایش بن بست می‌شود.

وی اظهار کرد: این کارهایی که والدین در مباحث اعتقادی داشتند برای من بسیار ارزشمند بود و علاقه‌مندی مرا در این حوزه زیاد کرد، به گونه‌ای که در دانشگاه با مرکز حفظ شهید شهریاری شروع به حفظ 10 جزء قرآن کردم اما به دلیل ورود به مقطع ارشد و تشکیل خانواده، این حفظ ناتمام ماند اما با این وجود همیشه آرزوی من این بوده که بتوانم حفظ قرآن را کامل کنم.

این مدرس دانشگاه فردوسی مشهد تصریح کرد: از این‌رو با توجه به این اعتقاداتی که همواره برای من ارزشمند بودند، همواره سعی می‌کنم نگاه خدا را در نظر بگیرم و فعالیت‌هایی را انجام دهم که بر اساس این نگاه خداوند باشد و آن‌ها را بر اساس نگاه خداوند اولویت بندی کنم.

سرابندی افزود: به همین دلیل است که در مدرسه هم تدریس می‌کنم و ارتباطی که با قشر نوجوان دارم حس خوبی به من منتقل می‌کند و در این مسیر رسالتی را برای خودم در نظر گرفته‌ام که بتوانم این نگاه را برای دانش‌آموزانم منتقل کنم و امیدوارم که در این مسیر موفق بوده باشم.

وی بیان کرد: اختیاری که خانواده در اختیار ما گذاشته بودند یک نوع تکریم و احترامی در پشت آن نهفته بود و احساسی که امروز دارم دقیقا به دلیل نگاهی است که والدینم داشته‌اند.