نعمت ویژه خداوند به بندگان خاص

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از خوزستان، خداوند متعال یکی از نعمت‌های ویژه خود به پیامبران و بندگان برجسته خود را در آیه 46 از سوره ص چنین بیان فرموده است: «إِنَّا أَخْلَصْناهُمْ بِخالِصَةٍ ذِکْرَى الدَّارِ؛ ما آنان را با موهبت ویژه‏‌اى ـ که یادآورىِ آن سراى بود ـ خالص گردانیدیم». این آیه درباره حضرت ابراهیم(ع) و خاندان ایشان است: «وَ اذْکُرْ عِبادَنا إِبْراهِیمَ وَ إِسْحاقَ وَ یَعْقُوبَ أُولِی الْأَیْدِی وَ الْأَبْصار، إِنَّا أَخْلَصْناهُمْ بِخالِصَةٍ ذِکْرَى الدَّارِ»(ص، 45-46).

در تفسیر تسنیم در بیان معنای آیه آمده است: به یاد سرای اصیل و نهایی بودن جایزه خالصی است که بهره هر فردی نمی‌شود. خدای سبحان بر اثر علم صائب و عمل صالح، خانواده حضرت ابراهیم(ع‌) را به چنین فضیلتی مفتخر فرمود.

آیه می‌فرماید ما این بندگان خود را خالص گردانیدم (أَخْلَصْناهُمْ) و عامل مؤثر در خلوص آنها را «ذکری الدار» (یاد خانه حقیقی) معرفی می‌کند. آیه به این مطلب اشاره دارد که آگاهی و هشیاری انسان نسبت به حیات حقیقی خود در جهان آخرت، در پالایش انسان از ناپاکی‌هایی که در مسیر زندگی وی قرار دارد، عامل مؤثری است؛ به گونه‌ای که انسان را به درجه مخلصان می‌رساند.

در اینکه اعتقاد و هشیاری انسان نسبت به حیات حقیقی خود در جهان آخرت، در چه فرآیندی وی را یه این درجه عالی می‌رساند، می‌توان به سخن علامه طباطبایی در‌خصوص این آیه توجه کرد: وقتى توجه انسان به یاد آخرت و جوار رب العالمین معطوف شد و همه هم‌‌‌‌‌‌ّ او متمرکز در آن شد، این توجه برکات معرفتی، اعتقادی و اخلاقی چندی برای او به همراه دارد و چند اتفاق برای او می‌افتد؛ اول آنکه معرفتش نسبت به خدا کامل می‌شود، دوم نظرش در تشخیص عقاید حق مى‌‏شود، سوم در سلوک راه عبودیت حق بینش پیدا مى‏‌کند و دیگر آنکه به ظاهر حیات دنیا و زینت آن بسنده نمی‌کند.

به عبارتی توجه انسان به حیات حقیقی خود در جهان آخرت و اصالت آن برابر زندگی محدود فعلی در نظر وی باعث می‌شود، معیارها و ملاک‌های وی در برخورداری از یک زندگی سعادتمند، متفاوت با فردی باشد که همه خوشبختی و سعادت را در کام‌جویی از بهره‌های زندگی کنونی جستجو می‌کند و همین نظر بلند انسان مؤمن به زندگی، نقطه آغازین رشد او، رهایی از بسیاری دغدغه‌های دست و پاگیر و دستیابی به نهایت سعادتمندی در پرتو نگاه خداوند متعال است.

قرآن کریم ضمن آنکه دستور می‌دهد انسان بهره و نصیب خود را در دنیا فراموش نکند، مؤمنان را چنان تربیت می‌کند که افق دید آنها در زندگی فراتر از عمر محدودشان در این دنیا باشد و به گونه‌ای در زندگی گام بردارند که بازتاب سخنان و اعمالشان را در حیات دیگر خود که حیات اصیل و همیشگی است در نظر آورند. از این رو حضرت علی(ع) فرمودند: «من تذکّر بُعد السّفر استعدّ» کسی که به یاد سفر آخرت باشد خود را آماده محاسبه آن روز خواهد کرد. آماده سفر آخرت بودن به معنای حفظ و رعایت معیارهای سلامتی جسم و روح در این سفر است.