آنها که فروتنانه راه می‌روند و آسان زندگی می‌کنند

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از خوزستان، مجموعه آیات پایانی سوره فرقان، از آیات زیبا و خواندنی قرآن کریم به‌شمار می‌رود که به خصوصیات اجتماعی، اخلاقی و عبادی عبادالرحمن می‌پردازد. در توصیه‌های برخی بزرگان اخلاق به خواندن این مجموعه آیات برای افراد روزانه توصیه شده است؛ چراکه مداومت بر خواندن این ویژگی‌ها و تصویر زیبا و متعادلی که از این گروه بندگان در ذهن انسان به‌وجود می‌آورد، انسان را جهت کسب آن خصوصیات علاقه‌مند و مشتاق می‌کند.

اولین خصوصیتی که در این مجموعه آیات برای عبادالرحمن می‌خوانیم، در بخش نخست آیه 63 سوره فرقان چنین است: «وَعِبَادُ الرَّحْمَنِ الَّذِینَ یَمْشُونَ عَلَى الْأَرْضِ هَوْنًا؛ و بندگان خداى رحمان کسانى‏‌اند که روى زمین فروتنانه راه مى‏‌روند.»

کلمه «هون» به فتح هاء به معنی نرمخویی و آسانی است. در روایتی از امام صادق(ع) می‌خوانیم: مراد از «هوناً» زندگى کردن بر اساس فطرت و هماهنگ با روحیه‏‌اى است که خداوند آفریده است. یعنى بندگان خدا، خود را به تکلف و رنج نمى‏‌اندازند.

فراتر از کلمه فروتن که چه بسا برخی از ما بی‌تأمل آن را ذیل آیه می‌خوانیم و می‌گذریم، برخی مفسران در توضیح این بخش از آیه به نکته زیبایی اشاره کرده‌اند. حجت‌الاسلام و المسلمین قرائتی در این باره می‌گوید: اینان افرادی هستند که وقتی روی زمین راه می‌رفتند نمود نداشتند، چون گاه انسان در اثر تغییر در موقعیت خود و برخورداری از مقام و امکانات، در رفتار و برخورد و نوع ظاهر شدنش در جامعه تغییر حاصل می‌شد و تمایل به مطرح شدن در جامعه پیدا می‌کرد.

این مفسر توضیح می‌دهد گاهی فرد برخوردار به جای اینکه مردم را به سوی حق و منطق و علم و رشد و بالاتر از همه به سوی خدا توجه بدهد مردم را به سوی پیراهن و کفش و ظاهرش توجه می‌دهد یعنی دلهایی که باید متوجـه بالا بشود متوجه ظاهر ایشان می‌شود.

این گونه راه رفتن و در اصل زیستن که انسان خود را برای جایگاه بالاتر پیدا کردن نزد مردم به سختی نیندازد، از باور عمیق‌تری در عبادالرحمن نشأت می‌گیرد، باوری که در نام آنها به «عباد الرحمن» می‌توان آن را جستجو کرد؛ آنها برای خدا زندگی می‌کنند و همه آنچه اکنون دارند، قرار است آنها را به او برساند نه آنکه به چشم مردم آورد و توجهشان را به سوی خود جلب کند.