اكبر صحرايی، نويسنده «حافظ هفت» در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا)، در بيان مطالبات خود از وزير جديد فرهنگ و ارشاد اسلامی گفت: استراتژی ما در بخش ادبيات دفاع مقدس مشخص و روشن نيست و قوانين و ضابطه ما هنوز تصحيح نشده و مربوط به 30 ـ 40 سال قبل از انقلاب است كه وزير فرهنگ و ارشاد اسلامی بايد بتواند به اين قوانين سر و سامان دهد و آن را به روز و كارآمد كند.
وی تصريح كرد: حوزه هنر مشخص نيست؛ همچنين تعريف نويسنده و نقش آن مشخص نيست. هر وزيری میآيد، سليقهای برخورد میكند و نهايتاً نسبت به فضای موجود برخی مميزیهايی را لحاظ میكند. يك روز قبل از چاپ است و يك روز بعد از چاپ. ابتدا بايد بياييم نقشه راه را مشخص كنيم، آن گاه بر اساس آن حركت كنيم. مطمئناً ادبيات دفاع مقدس هم جدا از اين حوزه نيست.
برگزيده بخش داستان چهارمين همايش ادبی «سوختگان وصل»، درباره مميزیهای ادبيات دفاع مقدس و دولتی شدن و يا مردمی بودن آن گفت: در اين مورد مطلب مطلقی وجود ندارد. قطعاً ما در موارد اقتصادی، فرهنگی و هنری و سياسی در كشور خودمان نمیتوانيم دولت و مردم را از هم جدا كنيم. چون در حقيقت دولت ما مردمی است.
وی اذعان كرد: در كشور ما اين گونه است كه در بعضی موضوعات، دولت بايد ورود پيدا كرده و حمايت مادی و معنوی كند، هدايت كند و در برخی از موارد لازم نيست و میتوان كار را به بخش خصوصی داد. من فكر میكنم نظر اسلام هم به اين صورت است كه بايد حد ميانه و متعادل را در نظر داشت.
تعيين و تبيين چارچوب و ساختار قوانين نياز به فعالیت دولت دارد
نگارنده خاطرات سفر مقام معظم رهبری به استان فارس عنوان كرد: تعيين و تبيين چارچوب و ساختار قوانين نياز به فعاليت دولت دارد. من اساساً اعتقادی به اين خطكشیهای خصوصی و دولتی ندارم. مردم و نظام ما از هم جدا نيستند.
| اكبر صحرايی: |
| قطعا ما در موارد اقتصادی، فرهنگی و هنری و سياسی در كشور خودمان نمیتوانيم دولت و مردم را از هم جدا كنيم، چون در حقيقت دولت ما مردمی است. |
وی ادامه داد: من مشكل را از اين منظر نمیبينم و فكر میكنم ما دارای برنامهريزی اصولی و زيربنايی نيستيم. ما هيچ تعريفی از هنر ادبيات و دفاع مقدس نداريم. چون نويسندگی در كشور ما جايگاهش را پيدا نكرده است و يك شغل نيست، بلكه كاری است فرعی در كنار كارهای ديگر.
صحرايی گفت: در كشورهای غربی، نويسندگی تعريف شده، بودجه دارد و يك شغل محسوب میشود و زندگی نويسندهها را تأمين میكند. اما در ايران اين اتفاق نمیافتد، چون ما از ابتدا قانون و مقررات نگذاشتيم. بايد نقشه راه تدوين شود، مجلس تصويب كند و به دستگاههای دولتی ابلاغ شود و نهايتاً در اين قضيه بايد كارهای مردمی هم تعريف شود.
دولت بايد ورود پيدا کرده و حمايت مادی و معنوی كند،
وی افزود: همين حوزه دفاع مقدس 7 و 8 سال پيش چندين متولی داشت. كنگره سرداران، بنياد شهيد و امور ايثارگران، بنياد حفظ آثار و نشر ارزشهای دفاع مقدس و همه هم پول میگذاشتند، ولی اكنون تمام كتابهای سال ما تعطيل شد و متوليان حوزه دفاع مقدس را كنار گذاشتهاند. اين برای اين است كه ما برنامهريزی بلندمدت، ميانمدت و كوتاهمدت نداريم كه بودجههايمان را چگونه هزينه كنيم.
صحرايی گفت: نسل جديد در كوتاهی ما مقصر نيست. وقتی ما كار خوب انجام دادهايم جوان ما توجه كرده و جاهای كه كار خوب انجام ندادهايم جواب نداده است. كارهايی كودك و نوجوان مثل شكرستان كه به صورت حرفهای انجام شده است به خوبی مورد استقبال قرار میگيرد. در كتاب هم همين است، اگر كتابی از لحاظ ساختار مناسب بود، مثل كتاب «پايی كه جا ماند» يا آثار ديگر، جوانان ما خوب استقبال میكنند.
وی عنوان كرد: ما به ميزان كشتی كه تاكنون داشتيم، برداشت داشتهايم. ما كار فاخر نداشتهايم و اين تقصير نويسنده نيست از بیبرنامهگی ماست. يك وقتی آن قدر پول میآيد كه نمیدانيم چه كارش كنيم و شروع میكنند به نويسنده متوسطسازی. يك دفعه صد تا نويسنده دفاع مقدس در كشور پيدا میشود و يك دفعه، سالی مثل دو سال اخير متولی نداريم. هيچ نويسندهای پيدا نمیشود و نويسندههايی كه فقط با فروش خودشان را نگه میدارند كار میكنند.
برگزيده اولين دوره جايزه ادبی اصفهان ادامه داد: داشتن تعداد بالای نويسنده ادبيات دفاع مقدس لازم نيست، اگر چند نويسنده متبحر و توانمند پرورش دهيم، بسيار با ارزشتر از آن است كه تعداد زيادی نويسنده متوسط داشته باشيم.
وی در پايان تصريح كرد: من با كار سفارشی مخالف نيستم. كشورهای غربی هم میآيند فيلم سفارشی میسازند كه ميلياردها تومان درآمد دارد. سفارشنويسی ما مشكل دارد. يك دفعه میآيند میگويند در هر كنگره و در هر استان بايد 100 كتاب ادبيات پايداری داشته باشيم و اينجا است كه كتابهای درجه دو و سه وارد بازار و مخاطب خسته میشود. ما گاهی آنقدر بزرگ شدهايم كه از هيچ سوراخی داخل نمیرويم و گاهی آنقدر كوچك شدهايم كه از هر سوراخی رد میشوم. اين تعادل بايد حفظ شود كه برمیگردد به همان برنامههای كوتاهمدت و درازمدتی كه بايد تدوين شود.