به گزارش خبرگزاری بينالمللی قرآن (ايكنا) سيدرضی موسوی گيلانی، مدرس دانشگاه امروز 20 شهريورماه در نشست علمی مبانی و روشهای هنر دينی و غير دينی كه در پژوهشگاه فرهنگ و انديشه اسلامی قم برگزار شد، گفت: پاكی محور اصلی هنر اسلامی است و تقسيمبندیهای مختلف در اين زمينه را بايد به مباحث حاشيهای آن مرتبط دانست.
وی افزود: خداوند سه مفهوم پاكی، زيبايی و لذت را در زيباشناسی مطرح كرده كه در هنر اسلامی، روی اين مباحث تمركز شده است كه در اين بين عنصر پاكی از دو مفهوم زيبايی و لذت بالاتر است.
مدرس دانشگاه يادآور شد: در هنر غير دينی و مدرن، زيبايی و لذت اهميت بيشتری دارند؛ بنابراين ويژگی هنر اسلامی در مفهوم پاكی جلوه میيابد و به همين جهت است كه آنها بيشتر به زيبايی يك اثر دقت میكنند و حتی يك اثر به ظاهر دينی را كه مباحث غير اخلاقی در آن محور باشد هم دينی میشمرند.
موسوی گيلانی، با اشاره به اين كه هنر دينی از چند بعد مورد توجه قرار میگيرد، گفت: گاهی اوقات هنر دينی به هنری گفته میشود كه از سوی يك هنرمند ديندار خلق میشود كه در اين جا ممكن است خالق اثر دارای ويژگیهای دينی باشد و به خلق اثری اقدام كرده باشد.
وی افزود: هنر دينی هنری است كه هم مولف و سازنده و خالق آن اثر خود ديندار و موافق و متعهد به دين باشد و هم اثرش مخالف دين نبوده و موافق آن بوده و در مسير دين باشد.
عضو هيئت مديره همايش بينالمللی دكترين مهدويت اظهار كرد: با اين تعريفها میتوانيم هنر دينی سكولار هم داشته باشيم كه تفاوت خاصی با هنر دينی به معنای اصيل دارد؛ به طور مثال فيلمهايی كه بر اساس ادبيات انجيلی ساخته میشود، دارای روحی سكولار هستند؛ در مقوله هنر دينی اسلامی و مسيحی از يكديگر جدا میشوند زيرا هنر اسلامی وابسته به مباحث تشريعی است كه مسيحيت از آن غافل مانده؛ يعنی مسيحيت توجه خاصی به شريعت ندارد و به همين دليل مسير اين دو در رتبه هنر دينی از هم جدا میشود.
وی افزود: در بُعد ديگر ممكن است خود اثر موافق آموزهای دينی باشد و آن را دينی بناميم؛ يعنی اثری مطابق با اعتقادات دينی كه برخی آن اثر را دينی میگويند.