حجتالاسلام والمسلمين علی عزيزی، استاد حوزه علميه قم، در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) گفت: قرآن به عنوان پايه دين به همراه اهل بيت(ع) راز و رمز سعادت را رقم میزنند و در اين ميان بايد با بهرهگيری از اين سفره پرفيض مراتب وجودی را ارتقا داد.
وی افزود: حوزههای علميه از زمان شيخ مفيد و شيخ طوسی تا به امروز محل ورود حوزويان در اين دو عرصه بودهاند و هرگاه كه كلامی در زمينه علوم آل محمد(ص) به ميان میآمده، مراد از آن، قرآن و روايات و علوم روايی و حديثی بوده است.
اين استاد حوزه، در خصوص بحث مهجوريت قرآن در حوزه نيز گفت: مهجوريت قرآن در حوزه را نبايد به سان مهجوريت قرآن در بين عموم فرض كرد؛ در عين حال كه بايد به اين نكته اشاره كرد كه تنها مهجوريت قرآن را نبايد ملاك قرارداد بلكه همراه با آن بايد از مهجوريت كلام اهل بيت(ع) نيز سخن گفت.
احیای امر اهل بیت، شناساندن زیباییهای کلام ایشان است
وی گفت: همانگونه كه امام رضا(ع) نيز فرمودند كه كسی كه میخواهد امر اهل بيت(ع) را احيا كند، بايد زيبايیهای كلام ايشان را ابتدا دريافته و به ديگران منتقل كند و بدون شك اين كلام، چيزی جز تفسير آيات نورانی قرآن نيست.
عزيزی يادآور شد: بی دليل نيست كه اهل بيت(ع) آوردهاند كه هرگاه حديثی از ما شنيديد كه با قرآن و مجموعه جهانبينی قرآنی مطابقت نداشت آن را قبول نكنيد زيرا اهل بيت(ع) كلامی جز قرآن به زبان نمیراندند البته اين تشخيص نيز بر عهده كسی است كه در علوم قرآنی و حديثی كارشناس باشد.
وی گفت: امروزه در حوزه، كتابهای فقهی بيشتر مجل مورد رجوع هستند و متاسفانه كلام معصومين (ع) و كلام قرآن محور بحثها نيست؛ در اين ميان متاسفانه برخی اساتيد و علما فكر میكنند فقط با تفسير قرآن اين مشكل حل میشود، كه اينگونه نيست.
عزيزی اظهار كرد: تا پای بحث مهجوريت قرآن به ميان میآيد برخی از مديران حوزه بيان میكنند كه ميزان برگزاری كلاسهای قرائت و تفسير قرآن در حوزه رو به فزونی است و به آمارها اكتفا میكنند ولی بايد گفت كه اين مهجوريت با افزايش ساعات قرائت قرآن در حوزه حل نمیشود.
وی گفت: راهكار حل اين مشكل اين است كه نحوه استناد، ارجاع و استفاده ما از قرآن بايد عوض شود تا اين مشكل رفع شود؛ علمای ساير كشورهای اسلامی برای بحث و حرفهای خود فقط از قرآن استفاده میكنند؛ حتی آن دسته از علمايی كه قصد تخريب شيعه را نيز دارند با استفاده از برخی روايات ضعيف و تطابق آن با قرآن بر طبل دوری شيعه از قرآن میكوبند.
عزيزی اظهار كرد: مشكل اين است كه اين ترازو هنوز در بين ما آنچنان كه بايد و شايد رواج پيدا نكرده است؛ ما بايد هر چه زودتر خود را با اين حوزه وفق دهيم و اجازه ندهيم كه كسی به ما متعرض شود كه شيعيان قرآن را از يابد بردهاند.
وی گفت: اينكه میگويند شيعيان از قرآن فاصله دارند نبايد ما را به اين نگرش سطحی سوق دهد كه منظور آنان قرائت و كلاسهای قرآنی است در حالی كه شايد از اين نظر ما از آنها جلوتر هم باشيم كه حداقل قرآنیهای آنان به اين امر كاملا واقف هستند ولی مشكل اينجاست كه آنان میگويند كه فقه شيعه متمركز بر يك سری روايات ضعيف و بعضا متضاد با هم است و به همين دليل اين همه آرای فقهی در ميان مراجع آنان به چشم میآيد در حالی كه اين گفته با شناخت صحيح كار فقهی در ميان علمای شيعه كاملا رد میشود.
نگرش اشتباه به فقه شیعه باید اصلاح شود
عزيزی اظهار كرد: واژههای قرآن در ظرف زمانی محصور نيستند و اين معجزه قرآن است، در حالی كه ما وقتی شاهكار بزرگی مانند شاهنامه و يا آثار بزرگ نوشتاری بشر را میخوانيم كلماتش فقط فضای آن زمان را میرساند، در حالی كه قرآن به گونهای است كه برای استدلال در هر زمان و مكان میتواند مورد استفاده قرار گيرد و خود به خود ظرفيت بروزرسانی دارد.
وی گفت: نكته مهمی كه بايد در فقه به آن توجه كرد، نگاه عميقتر ما به اين مبانی است و يا حداقل اينكه بايد اطلاعرسانی بيشتری در زمينه شكل استنباط فقهی و رابطه آن با قرآن به مخاطبان عام و تخصصی خود ارايه كنيم تا اينگونه در مظان اتهام قرار نگيريم.
عزيزی عنوان كرد: همه مراجع عظام شيعه مسلط به قرآن هستند و كارهايی كه در سده اخير حداقل از سوی بزرگان شيعه در زمينه تفسير قرآن انجام شده، در ميان آنان انجام نشده است ولی بايد شيعه را نيز از اين مظلوميت رهانيد.
وی گفت: فقه شيعه به دليل پيوستگی با قرآن و حديث اين همه شكوفا و پويا شده است و به هيچ عنوان اين شكل از كار موجب ضعف آن نيست بلكه نقطه قوت او محسوب میشود؛ بنابراين شايد يك ضعف مهم، از سوی حوزه رسانهای شيعه باشد كه هنوز نتوانستهاند اين مبانی را به خوبی برای جهانيان روشن كنند.