جانبازانی كه نقش رساندن پيام شهدا را به مسئولان برعهده گرفته‌اند

ابوالفضل پناه، جانباز و از رزمندگان گردان عمار و لشكر محمد رسول‌الله(ص) در گفت‌وگو با خبرگزاری بين‌المللی قرآن(ايكنا)، از درختی كه نماد جنگ در يكی از كشورهاست ياد كرد؛ متن صحبت‌های اين شهيد زنده در زير آورده شده است.

«در كشورهای پيشرفته كه حتی ممكن است جنگ‌های زيادی به خود نديده باشند، از افرادی كه در صحنه‌های جنگ شركت داشته‌اند، تمام استفاده و بهره را می‌برند؛ حتی اگر درختی نماد جنگ در يكی از كشورها باشد، آن را به همه مهمانان خارجی نشان می‌دهند.

وقتی از آنان می‌پرسيم كه علت اين بزرگداشت چيست، می‌گويند اين درخت تنها مانع از اين شده كه يك گلوله به بدن يكی از سربازان ما اصابت كند و حال اين درخت بی‌جان، درختی كه بی‌اختيار اين كار را انجام داده است، شده نماد يك مقاومت.

قدر سرمايه‌هايی را كه مدت كوتاهی در اختيارمان هستند بدانيم

اما ما با اسطوره‌های خود چه كرده‌ايم؛ چه حسين فهميده‌هايی كه بر زير تانك برای نجات ناموس ملت از جان نگذشتند؛ چه بابايی‌ها و چه خلعتبری‌هايی كه برای دفاع ار ناموس و كشور با خون خود به ميثاق خدا نرفتند و چه علم‌الهدی‌هايی كه برای پايمردی و از دست ندادن قطعه‌ای از خاك مقدس ايران قتل عام نشدند.

والدين شهدا عمر كوتاهی دارند و اكثراً قريب به فوت هستند. جانبازان نيز به همين شكل سرمايه‌هايی هستند كه از دست ما می‌روند و برای فرصت كوتاهی در جامعه حضور دارند.

من قبلاً در آسايشگاه ثارالله(ع) بستری بوده‌ام، ولی هم‌اكنون برای بازديد به اينجا می‌آيم. در زمان جنگ، مربی آموزش اسلحه بودم و تا سال 65 كه مجروح شدم، در جبهه‌ها حضور داشتم. عصر روزهای پنجشنبه به قطعه 29 شهدا می‌روم و با جوانان در ارتباط با جانبازان و شهدا گفت‌وگو می‌كنم و پای صحبت آنها می‌نشينم.

مردم فكر می‌كنند شهدا آدم‌های آسمانی بودند و خيلی بالاتر از ما، به‌ گونه‌ای كه ديگر كسی دستش به آنها نمی‌رسد. ما می‌خواهيم بگوييم، خير، اين طور نبوده است؛ آنها هم انسان‌هايی معمولی بودند كه با احساس خطر از سوی دشمن، پا روی نفس خود گذاشتند و رفتند و شهيد شدند.

گشت ارشاد، جوانان‌مان را ضدانقلابی بار می‌آورد

چيزی كه لازم است جوانان بدانند اين است كه شهدا در چه خانواده‌ای بزرگ شدند و چگونه تربيت شدند؛ از چه سنی نماز خواندن را شروع كردند و چه اندازه به نماز اهميت می‌دادند. در منطقه بودند، چكونه كار می‌كردند و در خانه چگونه زندگی می‌كردند.

يادم می‌‌آيد يكی از شهدا به عنوان مأموريت با ماشين جبهه آمده بود تهران و يكی از اعضای خانواده مريض شده بود؛ ايشان با ماشين دولتی خانواده را به بيمارستان نبرد. اين نمونه عملی رعايت حق‌الناس است. مديران و كارمندان به زندگی عملی شهدا دقت كنند تا بتوانند اين زندگی‌ها را سرلوحه كار خود قرار دهند.

ما با گشت ارشاد، ضدانقلاب از فرزندان خود می‌سازيم؛ در حالی كه غرب تمام توان خود را برای دزديدن دل‌های جوانان ما آماده كرده است. ما جوان خود را دشمن پنداشته و با برخوردهای سطحی و تدابير آنی، آنها را از خود دور می‌كنيم و سرمايه‌های انقلاب را تحويل دشمن می‌دهيم.

رسانه ايكنا به سبك زندگی شهدا بپردازد

اگر رسانه‌ها از زندگی عملی شهدا و سيره و سبك زندگی آنان سخن بگويند، به يقين اين سبك از زندگی را كه زندگی قرآنی است در بين آحاد مختلف جامعه رواج می‌دهند. نبايد زندگی عملی شهدا را به طور شعاری مطرح كنيم، بلكه شعور مردم را مخاطب زندگی شهدا قرار دهيم.

البته بايد انتقاد هم داشته باشيم. من هر گاه مسئولی را می‌بينم، به انتقاد از عملكرد آنان سخن می‌گويم. شهدا خود حضور ندارند كه حرف‌های خود را مطرح كنند، از اين رو ما جانبازان حرف‌های آنان را به گوش مسئولان می‌رسانيم. ما از بی‌دقتی مسئولان و آزاد گذاشتن فرزندان‌شان گلايه‌مند هستيم. فرزندان مسئولان نبايد وارد كارهای اقتصادی و باندهای سياسی شوند.»

شايد بهتر باشد در كنار برپايی مراسم باشكوه برای شهدا، تلاش كنيم زندگی اين جانبازان را به سطحی مناسب برسانيم. شهيدان زنده‌ای كه هر روز در غم غربت جانبازی، در سكوت خبری با كمبودها دست و پنجه نرم می‌كنند و ما غافل از اين شهيدان زنده، به استقبال از شهدای گمنام می‌رويم. جانبازان كه همان شهيدان زنده و گمنام هستند، هر روز در غربت خود بيشتر فرو می‌روند، می‌سوزند و می‌سازند.