آخرين پيامبر نور، زلالترين عصاره وحی را در جشن پيوند دخترش با آسمانیترين مرد، میريزد فرشتگان، بال در بال هم، زيباترين سرور خاك را جشن میگيرند و بزرگترين شادمانی زمين را پای میكوبند.
اينك دست مقدس فاطمه(س) در دست بیكران علی(ع) حلاوت هلهله فرشتگان را لمس میكند و شور كبريايی افلاكيان را برمیانگيزد، اين سپردن دست عروسی به تكيهگاهی يك مرد نيست؛ اين سپردن انسان است به حريم بیانتهای عصمت. اين پيامبر(ص) نيست كه دخترش را به علی(ع) میسپارد، اين خداست كه اختيار و اعتبار بشر را به علی و زهرا(س) وامینهد.
ازدواجی ساده اما با بركت، ازدواجی از جنس خدا، به پاكی زهرا(س) و به استواری گامهايی كه علی در راه صيانت از دين و راه خدا برمیداشت، ازدواج علی(ع) و فاطمه(س) تنها يك پيوند زناشويی نبود بلكه يك پيوند الهی بود، ازدواجی كه صبر، ايثار، بخشندگی و همدلی اصولش شدند تا زهرا(س) در تمام مدت زندگی گلهای از كمی و كاستیهای زندگی به لب نياورد.
زهرا دردانه دختر رسول اكرم(ص) بود و همه بر اين باور بودند كه مهريه زهرا بهعنوان دختر خليفه مسلمانان بايد مهريه سنگينی داشته باشد اما زمانیكه مهريه زهرا(س) نقل محافل و مجالس شد همه ديدند كه رسول خدا چه آبرويی به آب بخشيد و آنرا مهريه ميوه دلش كرد.