ولايت امام علی(ع) تضمين‌كننده مصونيت اسلام حقيقی است

حجت‌الاسلام عليرضا عابدی سرآسيا، عضو هيئت علمی و استاديار دانشگاه فردوسی مشهد در گفت‌وگو با خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) شعبه خراسان رضوی، با اشاره به اهميت واقعه غدير خم، اظهار کرد: واقعه غدير يكی از اسناد معتبر و گويای حقانيت شيعه و امامان است.

وی ادامه داد: واقعه غدير با تمام مقدمات و مؤخّراتش توسط خدای متعال به گونه‌ای طراحی شد و توسط پيامبر اكرم(ص) به شيوه‌ای كارگردانی شد كه اگر كسی واقعا جويای حقيقت باشد و اين واقعه را با دقت، انصاف و به دور از تعصبات، مورد تحقيق و مطالعه قرار دهد برای او هيچ شكی در خلافت و امامت اميرمومنان(ع) و حقانيت شيعه باقی نمی‌ماند.

حجت‌الاسلام عابدی خاطرنشان کرد: پيامبر(ص) از قبل اعلام کردند كه اين آخرين حج من است كه خود باعث شد بيش از 120 هزار نفر ايشان را همراهی كنند، سپس در ميان راه همه را در زير سايه آفتاب سوزان برای سه روز نگه داشتند تا بتوانند مسئله مهمی را به ايشان ابلاغ کنند؛ مسئله‌ای که به گزارش قرآن، پیامبر(ص) از گفتن آن بیم داشت و خداوند با تأکید بر اینکه اگر این مسئله ابلاغ نشود گویا پیامبر(ص) رسالت الهی را انجام نداده، به ایشان دلداری داد که خدا تو را از نیرنگ مردم مصون می‌دارد.

وی با بیان اینکه پيامبر(ص) نيز مسئله ولايت علی ابن ابیطالب(ع) را با آن مقدمات و موخرات اعلام کرده و از مردان و زنان بر اين مسئله بيعت گرفتند، گفت: پس از اين مسئله و قبل از متفرق شدن مردم آيه‌ای نازل شد كه امروز كفار از دين شما مأيوس شدند؛ دين شما كامل شد و نعمت بر شما تمام گشت و اين اسلام به عنوان دين مورد رضايت خدا انتخاب شد.

عضو هیئت علمی دانشگاه فردوسی مشهد با اشاره به مطرح کردن دوستی حضرت علی(ع) از سوی پیامبر مکرم اسلام(ص)، عنوان کرد: اين مسئله خلافت و امامت بود كه پيامبر(ص) هراس داشت مردم نپذيرند و او را متهم کنند كه می‌خواهد بدون حكم الهی پسر عموی خودش را جانشين خود کند و همين مسئله تعيين جانشينی بود كه كفار را نااميد می‌كرد زيرا آنان معتقد بودند چون پيامبر فرزند ندارد پس از وفات ايشان، مردم بر سر جانشينی وی دچار تفرقه می‌شوند و كفار می‌توانند از اين تفرقه استفاده كرده و كار مسلمانان را يكسره کنند.

عابدی تصریح کرد: بررسی اين شواهد و شواهد ديگری از اين دست نشان می‌دهد كه مسئله نمی‌تواند صرفا به عنوان «اعلام دوستی پيامبر نسبت به علی بن ابیطالب(ع)» تلقی شود بلكه مسئله مهم‌تری به نام امامت و جانشينی پيامبر(ص) در ميان است.

این استاد حوزه و دانشگاه با بیان اینکه ولایت امام علی(ع) و فرزندان معصوم ایشان، تضمین کننده سلامت و مصونیت دین و بقای اسلام حقیقی تا قیامت است، تأکید کرد: به عبارت ديگر، با ولايت و امامت، اسلام صلاحيت پيدا كرد تا به عنوان يك دين كامل و مرضیّ پرودگار، تا قيامت به عنوان دين خاتم باقی بماند.

برتری‌های مذهب تشيع در سايه غدير

وی با اشاره به آیه اکمال دین، گفت: يكی از نكات با ارزشی كه از آيه اكمال دين برداشت می‌شود اين است كه مذهب تشيع، يعنی اسلام با ولايت، حداقل سه برتری بر مذهب اهل تسنن، يعنی اسلام بی ولايت دارد، اول اينكه مذهب اهل تسنن، به خاطر دوری از ولايت اهل بيت(ع) دين ناقص است و مذهب تشيع بر اساس آيه «اليوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ» دين كامل است.

حجت‌الاسلام عابدی افزود: دومین برتری اين است كه اسلام سُنّی نعمتی است ناتمام، و اسلام شيعی نعمت تام است همانجا كه مي‌گويد «وَأَتْمَمْتُ عَلَيكُمْ نِعْمَتِی»؛ و سوم اينكه اسلام مِنهای ولايت، مورد رضای پروردگار نيست و با توجه به «و رَضیتُ لکم الاسلامَ دیناً» تنها اسلامي كه با ولايت كامل گشته، مورد رضايت خدای متعال است.

عضو هیئت علمی دانشگاه فردوسی خاطرنشان کرد: دسته‌ای از اهل سنت برای فرار از استدلال فوق، معتقدند كه آيه اكمال دين در غدير خم نازل نشده و در روز عرفه كه اتفاقا مصادف با جمعه بوده نازل شده است؛ دليل آن‌ها سخن خليفه دوم است و جالب است كه به خاطر اين سخن كه حتی نقل روايت از پيامبر(ص) نيز نبوده، از روايات متعددی كه از طريق خود اهل سنت رسيده و نزول اين آيه را در غديرخم می‌دانند، چشم پوشی می‌کنند.

دوري از تعصب در مناظره با اهل سنت

حجت‌الاسلام عابدی با بيان اينكه در مناظره‌ها و مباحثه‌های اعتقادی، تعصب بزرگترين مانع رسيدن به حقيقت است، ابراز كرد: متاسفانه معمولا مشاهده می‌شود كه شيعيان در برخورد با اهل سنت بر مطالبی تأكيد می‌كنند كه تعصبات آن‌ها را تحريك كرده و موجب تعميق آن می‌شود.

این استاد حوزه و دانشگاه ادامه داد: در مسئله امامت و خلافت دو مسئله وجود دارد كه طرح يكی از آن‌ها بسيار مضر و طرح ديگری بسيار مفيد است، مسئله اول آن است كه پس از پيامبر اسلام(ص)، چه كسی بايد بر منصب حكومت می‌نشست؟ آيا حق با علی(ع) بود و خلفای سه‌گانه غاصب بودند يا خير؟ اين مسئله بيشتر جنبه تاريخی دارد و بحث كردن در مورد آن نه تنها فايده‌ای ندارد كه بيشتر مضر است و موجبات تحريك تعصبات اهل سنت سبب مي‌شود.

عابدی افزود: اما مسئله دوم كه اساسی‌ترين و اثرگذارترين بحث در اين مسئله است، بحث مرجعيت علمی و دينی پس از رسول اسلام(ص) است، بحث اصلی اين است كه ما پس از رسول گرامی اسلام(ص) بايد دين و اعتقاداتمان را از چه كسی اخذ كنيم، آيا بايد به خلفا مراجعه کنیم يا به امام علی و اهل بيت ايشان(ع).

این محقق علوم اسلامی خاطرنشان کرد: به عبارت ديگر، بحث اصلی این است که عالم‌ترين مردم نسبت به قرآن و اسلام پس از پيامبر(ص) چه كسانی هستند؟ خلفا، زنان پيامبر(ص) يا اهل بيت ايشان(ع)؛ از همين رو پذيرش اين مسئله برای اهل سنت بسيار راحت‌تر است و در اين جا علاوه بر اينكه ادله معتبر از كتب خود ايشان در اعلميت و افضليت اهل بيت(ع) وجود دارد، تعصبی نيز كه مانع قبول حقيقت شود، وجود ندارد يا كمرنگ‌تر است. حتی خود خلفا نيز ادعای اعلميت دينی بر علی بن ابی‌طالب(ع) نداشتند و در موارد متعددی مسائل دينی و اعتقادی را به ايشان ارجاع می‌دادند.

وی با تاکید بر اینکه اهل تسنن‌، براى هيچ يك از خلفای سه گانه يا ائمه چهارگانه مذاهب فقهی خود قائل به مقام عصمت و علم تام به شريعت نيستند، عنوان کرد: ‏موارد زيادى از لغزش‌ها، اشتباهات و عجز ايشان از پاسخگویى به سوالات دينى‏ مردم را در كتاب‌هاى معتبر خودشان ثبت كرده‌‏اند‌ كه در جلد 6 الغدير و نيز در كتاب اجتهاد در برابر نص نوشته مرحوم شرف‌الدين جمع‌آوری شده‌اند.

حجت‌الاسلام عابدی خاطر نشان کرد: شيعه بر اساس مدارك معتبرى‌، معتقد به برخوردارى اهل بيت(ع) از اين مقام شامخ است. مرحوم شرف‌الدين در كتاب ارزشمند المراجعات احاديث متعددی از پيامبر اكرم(ص) را از منابع معتبر اهل سنت جمع‌آوری كرده است كه مسئله اعلميت و افضليت اهل بيت(ع) را مطرح می‌كنند.

عضو هیئت علمی دانشگاه فردوسی مشهد با اشاره به دهه امامت و ولایت، ابراز کرد: شايد بهترين كاری كه بتوان در این دهه انجام داد اين باشد كه به بهانه اين دهه، مروری بر وضعيت خودمان بكنيم و ببينيم كه آيا شيعه اهل بيت(ع) هستيم يا خير و آيا در شمار موالی آن‌ها محسوب می‌شويم؟

وی با بیان اینکه شيعه يعنی پيرو و ولايت يعنی محبت همراه با تبعيت و نصرت، گفت: نه محبت به تنهايی ولايت ناميده می‌شود و نه تبعيت به تنهايی؛ مولی يعنی كسی كه هم بايد او را دوست داشت و هم بايد از او اطاعت كرد و هم در مواقع لزوم به ياری او پرداخت؛ و همين است تفاوت مولی با كلمات مشابهی نظير مُحبّ و ناصر و متبوع. ما محب اهل بيت(ع) هستيم ولی بايد توجه داشت كه محبت اگرچه لازم است اما كافی نيست. اگر ما در همان محبت مانديم، به مقصود نرسيده‌ايم.