به گزارش خبرگزاری قرآنی ايران (ايكنا) منطقه شمالغرب كشور، «ميرزا ابوعبدالله ضيايی زنجانی» از معروفترين دانشمندان قرن چهاردهم هجری قمری و مشهورترين فرد از خاندان شيخ الاسلامهای زنجان است.
وی در سال 1309 هجری قمری متولد شد و در فلسفه و حكمت و علوم عقلی تبحر يافت كه بعدها عازم عتبات عاليات شد و در آنجا به درجه اجتهاد نايل آمد.
در اواخر سال1338به زنجان برگشت و به مسند قضای شرعی نشست و مدتی بعد عازم سوريه، فلسطين، قاهره و مكه شد و در سال 1347 هجری قمری بهعنوان اولين ايرانی به عضويت مجمع علمی دمشق انتخاب شد و در دانشكده معقول و منقول به كرسی استادی تفسير و اخلاق و تاريخ فلسفه نشست و مدت چهار سال دانشپژوهان را از اندوختههای علمی خود بهرهمند كرد، سپس به دانشگاه تهران منتقل شد و در سال 1360 هجری قمری وفات يافت.
اين دانشمند بزرگ در طول عمر خود كتابها و مقالههای متعددی در مباحث دينی، فلسفی و اجتماعی به زبان فارسی و عربی تأليف و ترجمه كرد كه برخی از آنها شامل «تاريخالقرآن»، «الفيلسوف الفارسی الكبير صدرالدين شيرازی»، «عظمت حسين بن علی(ع)»، «سرزمين اسلام»، رساله در «لزوم حجاب يا فلسفه حجاب»، «اندرز ارسطو به اسكندر» و «قهرمان» است.