مطالعه درباره قرآن ما را با اصالتهای سهگانه اين كتاب آسمانی آشنا میكند: اصالت انتساب، اصالت مطالب و اصالت الهی سه اصالت قرآن از ديد شهيد مطهری به حساب میآيند.
اولين اصالت قرآن، اصالت انتساب است؛ يعنی اينكه بدون شبهه و بدون آنكه نيازی به پیجويی نسخههای قديمی باشد، روشن است كه آنچه امروز به نام قرآن مجيد تلاوت میشود عين همان كتابی است كه آورنده آن حضرت محمدبن عبدالله(ص)به جهان عرضه كرده است.
اصالت دوم، اصالت مطالب است. به اين معنی كه معارف قرآن التقاطی و اقتباسی نيست، بلكه ابتكاری است. تحقيق در اين زمينه وظيفه شناخت تحليلی است. اصالت سوم، اصالت الهی قرآن است، يعنی اينكه اين معارف از افق ماورای ذهن و فكر حضرت رسول(ص) به ايشان افاضه شده است و ايشان صرفا حامل اين وحی و اين پيام بودهاند و اين نتيجهای است كه از شناخت ريشهای قرآن به دست میآيد.
شهيد مطهری شناخت ريشهای و به عبارت ديگر اصالت معارف قرآنی را مبتنی بر شناخت نوع دوم میداند و از اينرو بحث خود را در كتابش از شناخت تحليلی شروع میكند، يعنی به بررسی اين امر میپردازند كه محتويات قرآن چيست و چه مسائلی در قرآن مطرح شده و درباره چه مسائلی بيشتر حساسيت نشان داده و موضوعات آن چگونه ارائه شده است.
وی معتقد است اگر در شناخت تحليلی بتوانيم حق مطلب را ادا كنيم و عهده انجام آنرا داشته باشيم و با معارف قرآنی آشنايی كافی پيدا كنيم، در آن صورت همانطور كه گفتيم به اصالتی میرسيم كه عمدهترين اصالتهای قرآن است و آن عبارت است از اصالت الهی، يعنی معجزه بودن قرآن.*
*منبع: آشنايی با قرآن، شهيد مرتضی مطهری؛ ج1-2،ص19.