به گزارش خبرگزاری قرآنی ايران (ايكنا) شعبه آذربايجانغربی، اين بلاگر كه از شهريور سال 1386 فعاليت نشر مطالب دينی و قرآنی در عرصه فضای مجازی را آغاز كرده است در اين پست آورده است: يكی از وجوه تسميه آن حضرت به فاطمه اين است كه «سُمّيت فاطمه لانّ الخلق فُطموا عن معرفتها»، آن حضرت، فاطمه ناميده شده چرا كه تمامی خلايق در هر مرتبه وجودی كه قرار داشته باشند از شناخت ايشان عاجز و نسبت به توصيفش قاصر هستند.
بلاگر با اشاره به بيان امام صادق(ع) در توصيف حضرت زهرا(س) میفرمايد: «و هی الصديقه الكبری و علی معرفتها دارت القرون الاولی» میافزايد: حضرت فاطمه(س) امابيها بودند، در روايات نقل شده است كه پيامبر(ص) موقع مسافرت يا عزيمت به غزوات آخرين شخصی كه از او خداحافظی میكرد فاطمه(س) بود و موقع بازگشت نيز اولين كسی كه به ديدارش میرفت، باز فاطمه(س) بود.
وبلاگنويس ادامه میدهد: معصومين(ع) چنان محبت خداوند تمام وجودشان را فرا گرفته بود كه ديگر غير خدا را نمیديدند و نمیخواستند، امام حسين(ع) در دعای عرفه عرض میكند: «انت الذی ازلتَ الاغيار عن قلوب احبائك حتّی لم يحبّوا سواك، تو آن خدايی هستی كه اغيار را از قلوب دوستدارانت زدودی تا غير تو را به دوستی نگيرند.»
وی اضافه میكند: امام سجاد(ع) در مناجات عارفين از مناجات خمسعشر عرض میكند: «الهی! فاجعلنا من الذين ترسّخت اشجار الشوق اليك فی حدائق صدورهم، خدايا! ما را از كسانی قرار ده كه درختهای اشتياق به تو در باغهای دلشان ريشه گرفته و راسخ شده است.»
وبلاگنويس مینويسد: انسان در عالیترين مرتبه از سير تكاملی خود به جايی میرسد كه رضايت و غضبش تحت كنترل عقل واقع میشود و دنبال جلب رضای حق و اجتناب از سَخط خداوند است.
بلاگر در پايان خاطرنشان میكند: فاطمه(س) بانوی معراج بود كه برهوت اين خاكدان رنجگاهش شد و در آينه زخمها و داغها غريبانه زيست و نهايتا دنيا را با رنجش خاطر از اهلش واگذاشت تا هماره داغ حسرت و انبوه اندوه از تقصير در شناخت گوهر نادرهای كه «فداها ابوها» را بر لبان اشرف كاينات شكوفا میساخت، دلها را مشغول و شرمسار كند.
وبلاگ «عرشيا» توسط «سيامك مختاری»، حافظ قرآن كريم، بهروز میشود.