حجتالاسلام حسين اشرفی، عضو پژوهشگاه علوم وحيانی معارج در گفتوگو با خبرگزاری قرآنی ايران (ايكنا)، اظهار كرد: در رابطه با شخصيت ممتاز آيتاللهالعظمی جوادیآملی به نظر میرسد كه مباحث زيادی گفته شده، ولی زوايايی از زندگی اخلاقی ايشان هنوز هم ناگفته و ناپيداست. بنده حدود بيست و دو سال است كه افتخار شاگردی ايشان را دارم.
اشرفی تأكيد كرد: هرچند در خلوتها با ايشان نبودهام، اما اخلاق عملی ايشان در جلوت يك اخلاق بسيار ستودنی است. ما وقتی به كتابهای اخلاقی اهلبيت(ع) مراجعه میكنيم، میبينيم كه بسياری از اينها برگرفته از سلوك عملی و عرفانی اهلبيت(ع) است.
وی افزود: البته بخشی از سيره علمی جناب استاد در كتاب «مهر استاد» آمده است، اما ايشان به دليل تواضع اجازه انتشار كتابی در ارتباط با سيره عملی و اخلاقی خود را ندادند، ايشان انتشار ويژهنامه علمی و اخلاقی درباره خود را نوعی خودستايی میدانند و اين، سنت و شيوه همه ابرار بوده است.
اشرفی با اشاره به ادب خاص آيتاللهالعظمی جوادیآملی عنوان كرد: رفتار ايشان نيز ادبآموز است؛ جناب استاد، حقيقتاً مجسمه ادب هستند و سعهصدر و بزرگواريشان را ما در كمتر استادی ديدهايم. نقل است كه مرحوم آيتاللهالعظمی فاضللنكرانی فرموده بودند: «اگر خواسته باشيم برای ادب، خدايی پيدا كنيم، آيتاللهالعظمی جوادیآملی خدای ادب هستند».
اشرفی اظهار كرد: ادب آيتاللهالعظمی جوادیآملی در حيطههای مختلف ديده میشود. ادب در گفتار، ادب در رفتار، حتی ادب در نگاه، همچنين ادب در بيان و كاربرد اصطلاحات در سيره عملی ايشان ديده میشود. اين ويژگی، ايشان را در جايگاه رفيع و بلندی قرار داده است.
وی با بيان اينكه ايشان حتی در مجادله و بحث با خصم نيز مؤدب هستند، گفت: وقتی ويژگی ايشان چنان است كه با خصم خود نيز مؤدبانه رفتار میكنند، ادب نسبت به دوستان وضعش معلوم است. گاهی كه ايشان خيلی عصبانی میشوند، فرد مقابل خود را با عبارت «بنده خوب خدا چه میگويی؟» خطاب میكنند.
عضو پژوهشگاه علوم وحيانی معارج ادامه داد: سيره عملی و اخلاقی ايشان و ادب ويژه او نشاندهنده اين است كه آيتاللهالعظمی جوادیآملی از سالها قبل و از ايام جوانی و نوجوانی روی نفس اماره خود كار كرده و بر آن تسلط عجيبی پيدا كردهاند.
اشرفی با بيان اينكه آيتاللهالعظمی جوادیآملی از روايات در سه زمينه فقهی، تفسيری و اخلاقی بهره میبرند، اظهار كرد: با تعبير مجازی میتوان گفت كه ايشان خود را عبد اهلبيت(ع) میدانند و هرچه دارند را از آن ذوات مقدس میدانند. ايشان گاهی درباره اهلبيت(ع) میگويند: بیجهت نيست كه مردم، در و ديوار خانه و حرم اهلبيت(ع) را بوسه میزنند.
وی تصريح كرد: اهلبيت(ع) كسانی هستند كه احدی را نمیتوان با آنها مقايسه كرد و اگر شخصی چنين اعتقادی داشته باشد، وقتی با روايات آن بزرگواران برخورد میكند و آن را مطالعه میكند، موجب مسرت و بهجت او میشود.
اشرفی با بيان اينكه ممكن است درس و بحث برای انسان خستگی ايجاد كند، گفت: وقتی ما بخشهايی از شرح زيارت جامعهكبيره را آماده میكرديم و میخواستيم برای تأييد نهايی آنرا به آيتاللهالعظمی جوادیآملی بدهيم، جناب استاد میگفتند: مطالعه كلام اهلبيت(ع) بين درسها خستگی انسان را از بين میبرد.
وی عنوان كرد: كلام و روايات اهلبيت(ع) آنقدر شيرينی و حلاوت دارد كه موجب مسرت انسان میشود؛ لذا درباره كلام اهلبيت(ع) گفته میشود: «كلامكم نور...ما أحلی اسمائكم؛ كلام شما نور است... چقدر نامهای شما شيرين است». تا شخصی آن ذوات نورانی را برترين موجودات و انسانهای جهان نداند، روايات آن بزرگواران را بارقههای نور نمیداند.
وی ادامه داد: لذا گاهی كه آيتاللهالعظمی جوادیآملی در حال القاء مباحث هستند و به نكته لطيفی از زبان اهلبيت(ع) میرسند، میبينيم كه ناخودآگاه منقلب میشوند؛ به گونهای كه ديگر نمیتوان سخنگفتن را ادامه دهند و از شوق اهلبيت(ع) میگريند.
عضو پژوهشگاه علوم وحيانی معارج با بيان اينكه آيتاللهالعظمی جوادیآملی خود را وامدار قرآن كريم و اهلبيت(ع) میدانند، تأكيد كرد: به عنوان نمونه، گاهی كه میخواهند صفت «رحمة للعالمين بودن» را توضيح دهند، منقلب میشوند. شخصی كه اينگونه باشد، اهلبيت(ع) نيز به او عنايت ويژهای میفرمايند.