علی قویتن، كارگردان سينما در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن (ايكنا) درباره چرايی پرداختن به روحانيت در فيلم سينمايی «آفتاب، مهتاب، زمين» اظهار كرد: چرايی پرداختن به روحانيت در كار آخرم، نشأت گرفته از دغدغه 20 سالهام بود. اينكه میگويم 20 ساله، دليلش اين است كه در دهه ابتدايی انقلاب ما به شدت درگير دفاع مقدس و سپس سازندگی بودم و فرصت آنچنانی برايمان فراهم نبود تا در اين حوزهها كار كنيم، اما پس از آن زمان مناسب شد تا در اين عرصه ارزيابی كنيم كه سكانی كه در دست روحانيت بوده به چه سمت حركت كرده است.
وی افزود: برای تصوير كردن هر مفهومی، مسلما فيلمسازش در ابتدا از تحقيقاتی كتابخانهای و ميدانی برای پيشبرد كارش بهره میبرد تا كاری قابل باور بسازد، وليكن من به شخصه در «آفتاب، مهتاب، زمين» علاوه بر مطالعات كتابخانهای از مشاوران روحانيون بسياری استفاده بردم، حتی از تجربه آدمهايی كه روحانی نبودند، اما با آنها در ارتباط بودند و به اصطلاح تسليط كامل از اين قشر داشتند استفاده كردم.
وی درباره آسيبهای احتمالی فيلمهايی كه به «روحانيت» میپردازد، بيان كرد: مهمترين نكته درباره فيلمهايی با موضوع روحانيت اين است كه پرداختن به اين قشر نبايد بهانهای باشد برای اينكه از لباس در جهت رسيدن به منافع خاص و شخصی استفاده شود، چراكه ممكن است به اين لباس مقدس آسيب رسد. در كلامی ورود به اين حوزه زمانی بايد انجام شود كه حرفی برای گفتن وجود داشته باشد، والا صرف پرداختن به يك لباس نبايد دليلی برای فيلمسازی شود.
كارگردان فيلم «آفتاب، مهتاب، زمين» ادامه داد: آسيب ديگری كه بايد آن را جدی گرفت اين است كه نگاه به روحانيت در سينما برای برخی فيلمها محلی برای فتح گيشه شده است. اين نوع نگاه به شدت خطرناك است، چراكه جايگاه و شأنی كه روحانيت در كشور ما دارد بسيار بالاتر از آن چيزی است كه در اينگونه فيلمها تصوير میشود. تصاويری كه عمدتا در سطحیترين شكل آن به مخاطبان عرضه میشود. دليل اين پرداختها نيز اين است، كسانی كه اين دسته كارها را میسازند نسبت به سينما اشراف كامل ندارند.
اين فيلمساز در بخش ديگری از سخنان خود خبر داد: اينكه از عدم آگاهی برخی فيلمسازان سخن میگويم منظور اين نيست كه روحانيون نسبت به سينما اشرف كامل دارند، چون در آن قشر هم برخی برداشتهای نادرست درباره هنر هفتم وجود دارد، به همين دليل است كه اين جشنواره برگزار میشود تا اين موانع و سدها را از ميان بردارد. نكته ديگر اينكه همنشينی سينماگران و روحانيون در اين دسته رويدادها كمك میكند ارتباط نزديك و صميمی بين آنها برقرار شود.
وی در پايان خاطرنشان كرد: تصور من اين است اين حركت كه اولين دوره آن برگزار میشود، اتفاق بسياری خوشايندی برای سينماست كه بايد با قدرت به كار خود ادامه دهد، حتی میتوان زمينهای فراهم آورد كه اين رويداد در دورههای بعد به شكلی بينالمللی برگزار كند. درضمن بايد جشنواره در نظر داشته باشد كه خود توليد كننده باشد تا بتواند در اين حوزه جريان سازی كند.