در شب بيست و يكم ماه مبارك رمضان، حرم مطهر حضرت محمد هلال بن علی(ع) غم سنگين و جانسوز فراغ پدری را به سوگ نشست كه نه فقط يتيمان كوفه، كه تمامی شيعيان عالم را داغدار خويش نموده است.
هلال منير هاشميان هيچ گاه فراموش نخواهد كرد سحرگاهی را كه فرق عدالت با خنجر بغض و كينه و جهالت شكافت و هيچ گاه از ياد نخواهد برد كه چگونه در سپيده دم بيست و يكم رمضان المبارك سال 40 هجری، تابوت پدر از ميان كوچه های پر نيرنگ و فريب كوفه ای به دوش كشيده می شد كه مردمانش سر بر بالين غفلت و نادانی نهاده بودند.
و امشب، در شب بيست و يكم ماه مبارك رمضان سال 1433، صحن و سرای نجف اشرف ايران زمين شاهد مويه های جانسوز مردمی بود كه تمام اردتشان را در طبق اخلاص نهاده بودند و برای تسلای دل فرزند مولا و مقتدای خويش، غم شهادت امير مومنان علی(ع) را ضجه می زدند.
آری، در سحرگاه بيست و يكم ماه مبارك رمضان، مردمان ايران زمين، از گوشه گوشه كشور پهناورمان به حرم يگانه فرزند بلافصل علی بن ابی طالب(ع) در كشورمان پناه آورده بودند و از درگاه احديت طلب عفو و بخشش و مغفرت نمودند.
قرائت دعای جوشن كبير توسط مهدی خطيب فر و طنين نوای الغوث در سراسر صحن مطهر، كبوتر دلهای عاشق را روانه صحن مطهر اميرالمومنين علی(ع) در نجف اشرف می نمود و صحن و سرای حرم را سجده گاه فرشتگانی می كرد كه غم غربت و مظلوميت اولين امام شيعيان را به دوش می كشيدند و راز و نياز عاشقان الهی به پيشگاه پروردگار جهانيان را به نظاره نشسته بودند.
همچنين سخنرانی حجت الاسلام و المسلمين كاظم واضحی آشتيانی همراه با مراسم بر سرگرفتن قرآن مجيد در فضايی آكنده از معنويت برگزار شد و زائران آستان مقدس حضرت محمد هلال بن علی (ع) با زمزمه اسماء ذات اقدس الهی از خداوند متعال خواستند تا به بركت اين شب مبارك، قلم عفو بر گناهان آنان بكشد و تقدير سراسر از خير و بركت را برای آنها مقدر فرمايد.