شعر بايد جوششی باشد

محمد‌علی‌مجاهدی پروانه در گفت‌وگو با خبرگزا‌ری بين‌المللی قرآن(ايكنا) عنوان كرد:حوزه شعر بعد از انقلاب بويژه شعر‌آيينی، به مراتب وسيع‌تر ازحوزه شعر قبل‌از انقلاب است.محمد‌علی‌مجاهدی پروانه كه خود از پيشتازان شعر آيينی و از اساتيد و پيشكسوتان اين حوزه است، تصريح كرد:قبل‌از انقلاب شعر آيينی را به‌هيچ وجه به عنوان شعر محسوب نمی‌كردند و در اكثر انجمن‌های شعری آن دوران شايد سال تا سال هم شعری با محتوای آيينی خوانده نمی‌شد.
اين شاعر گرانقدر كه صاحب 10 مجموعه شعر در حوزه‌های مختلف شعری است ادامه داد:شعر آيينی بعد از انقلاب ،روند تكاملی خود را طی می‌كند،به گونه‌ای كه هر چه در حوزه شعر آيينی دخول می‌كنيم، افق‌های وسيع‌تری ا‌ز‌اين حوزه پديدار می‌شود.بايد نگاه تك بعدی را از شعر آيينی گرفت،خصوصا در حادثه كربلا كه نياز به تيزبينی بيشتر شاعر دارد تا لايه‌های نهفته اين حادثه عظيم را با شعر به تصوير بكشد.شعر بايد هميشه جاری وساری باشد‌و مخاطب را با خود همراه كند؛به‌ويژه در شعر آيينی كه دربرگيرنده معارف اسلامی ودينی است،اين شاخصه اهميت فراوانی دارد.
مجاهدی پروانه ضمن بيان مكاتب جديد درحوزه شعر‌معاصر خاطر‌نشان كرد: ورود مكاتب جديد به شعر آيينی كار غلطی نيست،اما اين كار نيازمند پيشينه قوی ذهن شاعر از شعر كهن است،چرا كه تا وقتی ارزش‌های شعر كهن با ذهن شاعر مأنوس نباشد،شاعر نمی‌تواند از مكتب جديد شعری درجهت بيان و القای مفاهيم ارزشی در شعر استفاده كند.كسی كه بدون پشتوانه شعر كهن وارد مكتب جديد شعری ميشود گاها اشعاری می‌سرايد كه مانند عروسك داخل ويترين می‌باشد كه از دور زيبا واز نزديك بی‌جان است.برای جان بخشيدن به شعر آيينی به جز داشتن پشتوانه شعر كهن،بايد از آموزه‌های اسلامی برگرفته از منابع متقن شيعی نيز كمك گرفت.
وی با بيان خطرات پيش روی شعر آيينی ادامه داد:چند خطر عمده شعر آيينی را تهديد می كند،‌‌‌‌‌مهمترين اين خطرات افراط در اين حوزه از شعر است كه باعث می شود شاعر مقام ربوبيت والهيت را به اوليای الهی از جمله حضرات معصومين (عليهم السلام) نسبت دهد كه اين كار خود خوراك آماده ای است برای وهابيت و فرقه‌های دروغين كه شيعه را دچار خطر می‌كند،بعضا هم مشاهده ميشود با تساهل وتسامح مسئولين ذيربط اين گونه اشعار در جامعه نشر وترويج می‌شود و اين جای تأسف دارد.
اين شاعر گرانقدر در آخر افزود: شاعر حوزه آيينی بايد به گونه ای در جهت قرب الهی سلوك كند كه اشعارش از سرچشمه الهی بجوشد تا بتواند به خوبی مفاهيم الهی را به مخاطب القا كرده ودر جهت اعتلای شعر آيينی قدم بردارد.