مهدی قلعه، رئيس انجمن كودك و نوجوان خانه تئاتر در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) گفت: تئاتر كودك و نوجوان پيش از آن كه در داستان و يا مضمون آن به موضوع خانوادهدوستی و توجه به اركان خانواده بپردازد، نهادی وابسته به خانواده است چرا كه كودك و نوجوان اغلب به اتفاق والدين و اعضای خانواده خود است كه برای ديدن نمايش به سالنهای تئاتری میآيند.
وی گفت: اين همراهی بار عاطفی فضايی كه كودك و يا نوجوان در آن به تماشای تئاتر نشسته است را زياد میكند و او در كنار والدين و اعضای خانوادهاش با اطمينان بيشتری به تماشای تئاتر نشسته و تأثير بيشتری از اجرای يك نمايش میگيرد و لذا به جرئت میتوان گفت كه تئاتر كودك و نوجوان با خانواده عجين است.
قلعه تصريح كرد: خوشبختانه در يكی دو دوره اخير جشنواره بينالمللی تئاتر كودك و نوجوان، به بحث خانواده توجه زيادی شده است و حتی رويكرد برخی از آثار شركت كننده در جشنواره نيز تحكيم اركان اين نهاد اجتماعی كه شخصيت كودك و نوجوان در آن شكل گرفته و بالنده میشود است اما برای خروج اين مسئله از حد يك شعار و پرداختی محدود به آن، بايد عزم و اراده جدی از سوی فعالان تئاتری كودك و نوجوان و به ويژه نويسندگان در خلق نمايشنامههايی كه در آن به موضوع خانواده، تكريم پدر و مادر و خانوادهدوستی براساس دستورات شرعی، صورت گيرد.
رئيس انجمن كودك و نوجوان خانه تئاتر در ادامه گفت: اساساً تئاتر كودك و نوجوان وابسته به خانواده است و بايد در آن علاوه بر جذابيت برای كودكان و نوجوانان، نكاتی نيز وجود داشته باشد كه والدين آنها را نيز با خود درگير كند كه عموماً در توليد آثار نمايشی اين گروه سنی با اين مسئله نيز مواجه هستيم اما به نظر میرسد زمان آن رسيده است همانطور كه به تئاتر كودك و نوجوان به شكل تخصصی نگاه میكنيم و حتی از امسال در جشنواره تئاتر كودك و نوجوان بخش ويژه خردسالان را نيز ايجاد كردهايم بايد توليداتی با استفاده از كودكان و نوجوانان كه اين بار مخاطبان آن صرفاً والدين باشند نيز داشته باشيم.
وی تأكيد كرد: در چنين حالتی، كودكان و نوجوانان با راهنمايیهای مربی نمايشی خود به شكل غيرمستقيم خواستها، تمايلات و آرزوهای خود را با پدر و مادر و ساير اعضای خانواده در ميان میگذارند؛ خواستها و تمايلاتی كه شايد به شكل مستقيم بنا به دلايلی حاضر به طرح آنها با والدين خود نباشند.
قلعه اظهار كرد: سالها پيش به همت كانون پرورش فكری كودكان و نوجوانان شاهد توليد و اجرای چنين نمايشهايی بوديم كه در طی آن والدين به تماشای توليدات نمايشی فرزندان خود مینشستند و با ديدن نمايش، مجموعهای از ارشادات و توصيههای روانشناسانه در زمينه تربيت هر چه بهتر فرزندان به آنها منتقل میشد كه نتيجه آن نيز بسيار مثبت بود و روابط حسنه ميان اعضای خانواده و به ويژه والدين و فرزندان را به دنبال داشت.
وی در پايان در پاسخ به اين پرسش كه آيا همراهی اوليای مدارس به همراه بچهها و دانشآموزان در تماشای يك اثر نمايشی همان ميزان اثرپذيری را خواهد داشت يا نه گفت: تئاتر آموزشی مقولهای جدای روال عادی جريان نمايشی كودك و نوجوان است و هدف از توليد اين نمايش تكميل چرخه آموزشی كلاسی است كه در يك رأس آن دانشآموز قرار دارد و در رأس ديگر معلم و چون كاركرد اين نوع تئاتر تفهيم بيشتر نكات درسی و آموزشی است، عمق نفوذ آن در شخصيت كودك و نوجوان در مقايسه با تئاتری كه برای اين گروه سنی توليد میشود و همراهی والدين با بچه ها را به دنبال دارد كمتر است.