ملائكه خادم مومنين هستند

به گزارش خبرگزاری بين‌المللی قرآن(ايكنا)، دويست و پنجاه و هشتمين جلسه درس اخلاق آيت‌الله قرهی با موضوع «ملائكه‌الله، خادم مؤمنين هستند» در محل مهديه القائم المنتظر(عج) برگزار شد.
اين استاد اخلاق بيان كرد: پروردگار عالم، انسان‌ را به عنوان اشرف مخلوقات، طوری قرار داد كه همه خلقت، غلام و خادم او باشند و حتی بهترين‌ها كه ملائكه‌الله هستند هم بايد در مقابل او، خضوع و خشوع داشته باشند. اگر انسان مقام انسانيت خودش را درك كند، آن‌ وقت است كه متوجه می‌شود هيچ موجودی برتر از او نيست.
وی ادامه داد: حضرات معصومين(ع) ذيل آيه شريفه «وَ لَقَدْ كَرَّمْنا بَنِی آدَمَ»، در روايات شريفه، نكات بسيار عالی را بيان فرمودند. وجود مقدس حضرت باقرالعلوم، امام محمد باقر(ع)، روايتی را بيان می‌فرمايند كه بسيار عجيب است، البته عِندنا، عجيب است و إلّا اگر انسان، مقام انسانيت خودش را بفهمد، متوجه است كه اين ديگر لطف و عنايت پروردگار عالم است و انسان بايد اين مقام را داشته باشد.
آيت‌الله قرهی تصريح كرد: حضرت می‌فرمايند: «ما خَلقَ اللّه عزّ و جلّ خَلْقا أكرمَ علَى اللّه عزّ و جلّ مِن المؤمنِ»، اين بحث ايمانی كه عرض كرديم ايمان چيست و نشانه‌های مؤمن چيست، اين‌جا حضرت بالصّراحه بيان می‌فرمايند: خدا هيچ آفريده و خلقتی را خلق نكرد كه بخواهد از مؤمن، گرامی‌تر باشد. «لأنّ الملائكةَ خُدّامُ المؤمنينَ»، خيلی عجيب است! ملائكه، همه، خادم مؤمنين هستند. يعنی ملائكه‌ای كه در طهارت و در اوج هستند، خادم می‌شوند! آن هم در عبارتی كه با «أنَّ» تحقيقيه آمده و «لام» تحقيقيه هم بر سر آن آمده؛ يعنی به تعبيری مو لای درز آن نمی‌رود كه ملائكه‌الله، خادم انسان، هستند، «لأنّ الملائكةَ خُدّامُ المؤمنينَ». ببينيد انسان مؤمن؛ چقدر اوج، مقام، رتبه و درجه دارد كه همه عالم به زير پای مؤمن هستند. اگر انسان جدّاً بفهمد كيست، تمام است.
وی ادامه داد: آيت‌الله العظمی سیّد ابوالحسن اصفهانی ذيل آيه شريفه «إنَّ مَعَ الْعُسْرِ یُسْراً»، می‌فرمودند: اين «مع» همين را می‌رساند كه برای مؤمن، عسر و يسر، يكسان و بالسّويه است. خوب اگر اين حال برای انسان پيدا شد، آن‌وقت چه خصوصيتی پيدا می‌كند؟ چنين كسی ديگر می‌داند عالم در يد قدرت اوست و بهترين‌ها كه ملائكه هستند، خدام او هستند «لأنّ الملائكةَ خُدّامُ المؤمنينَ». آن‌وقت ديگر چه می‌خواهد؟! وقتی اين انسان بداند از ناحيه پروردگار عالم، همه چيز برای او قرار گرفته، معلوم است صددرصد مطيع فرمان پروردگار عالم می‌شود و برايش نه سختی به صورت ظاهر، مهم است و نه آسانی. به يك تعبير ديگر، بزرگان بيان فرمودند: به آن مقام رضا می‌رسد كه می‌دانيد ديگر برترين مقام، مقام رضاست كه انسان، به آنچه كه پروردگار عالم برايش مقدر كرده، راضی می‌شود.
اين استاد اخلاق تصريح كرد: انسان، چه زمانی می‌تواند به آنچه كه پروردگار عالم برايش مقدر كرده، راضی شود؟ آن موقعی كه در نفس مطمئنّه است. نفس مطمئنّه، آن نفسی است كه می‌داند عندالله، اكرم است و هر چه مِن ناحيه الله می‌آيد، برای ذلالت انسان نيست، بلكه برای درجه دادن به انسان است. لذا سختی‌ها را هم مانند آسانی به جان می‌خرد. برای همين زمان مشكلات و زمانی كه به ظاهر در رفاه است، برای او يكسان است؛ گرچه اولياء خدا و عرفا در آن حدّ أعلی بيان می‌كنند، اصلاً در اين دنيا، رفاه معنا ندارد. دنيا، مزرعه است، مزرعه هم جای رفاه نيست، جای كار و كشت است. اگر رفاه می‌خواهيد، آن طرف است.
وی ادامه داد: اما دنيا به صورت ظاهر يك روزی لَه تو است و يك روزی عليه تو است. به تعبير ديگر يك روزی به كام توست و روز ديگر به كام تو نيست. آن كه بداند مِن ناحيه الله، اكرم است، می‌داند همه اين‌ها هم لطف اوست و هيچ نگران نيست؛ انسان بايد بداند كه وجود او حتی عامل برای وجود ملائكه‌الله است. يك مرتبه وقتی صحابه به دور پيغمبر اكرم، خاتم رسل، محمّد مصطفی(ص) نشسته بودند، حضرت فرمودند: «ما شَیءٌ أكرمُ علَى اللّه مِن ابنِ آدمَ »، هيچ چيز نزد خدا گرامی‌تر از فرزند آدم نيست.
آيت‌الله قرهی تصريح كرد: حتی مؤمن هم نفرمودند، بلكه فرزند آدم فرمودند. در روايت قبلی راجع به مؤمن عرض كرديم كه فرمودند: «لأنّ الملائكةَ خُدّامُ المؤمنينَ». امّا در اين‌جا حضرت می‌فرمايند: «ما شَیءٌ أكرمُ علَى اللّه مِن ابنِ آدمَ »، هيچ چيزی را نزد خدا از فرزند آدم گرامی‌تر نمی‌بينم. اين فرزند آدم ابوالبشر گرامی‌ترين است؛ «قيلَ : يا رسولَ اللّه، و لا الملائكةُ ؟!» ديديد يك مواقعی سؤالی در ذهن انسان پيش می‌آيد و امكان دارد از ذوق يا هر چيزی، به تعبيری وسط كلام كسی هم بپرد؛ در اين‌جا هم بلافاصله يكی از صحابه سؤال كرد: يا رسول الله! حتی ملائكه هم به اين مقام نمی‌رسند؟ «قالَ : الملائكةُ مَجْبورونَ، بمنزلةِ الشّمسِ و القمرِ» (ص) فرمودند: اوّلاً كه ملائكه الهی در جبر هستند. مثل آن‌ها هم مثل ماه در مقابل خورشيد است.
وی ادامه داد: می‌دانيد اين ديگر اثبات شده و پرواضح است كه ماه از خودش نوری ندارد. لذا ما ماه را در شب چهارده كه در مقابل خورشيد و آن نوع افق در مقابل كره زمين قرار می‌گيرد، درخشان می‌بينيم، در حالی كه اين نور ماه، متعلق به خودش نيست و انعكاس نور خورشيد است. ولی من و شما در شب چهارده تصور می‌كنيم اين ماه است كه از خود نورافشانی می‌كند؛ پيامبر(ص) می‌فرمايند: انسان، به منزله شمس در مقابل قمر است. به يك تعبير ديگر: ای انسان! تويی كه حتی اگر ملائكه مقامی دارند، به بركت توست. مگر غير از اين است كه ملائكه در شب قدر پايين می‌آيند «تَنَزَّلُ الْمَلاَئِكَةُ وَ الرُّوحُ» ؟!.
آيت‌الله قرهی تصريح كرد: اگر انسان بداند كه خدا آن‌قدر او را گرامی داشته است كه جدّی ملائكه (قمر) هر چه دارند، از شمس وجود انسان است؛ آن‌وقت است كه ديگر اسم گناه هم او را می‌لرزاند و اصلاً از اسم گناه هم متنفر است، چه برسد نعوذبالله، نستجيربالله، پناه به ذات احديت گناه كند! چون می‌داند كسی است كه عالم و طاهرترين آن‌ها يعنی ملائكه، چشمشان به انسان است، «وَ لَقَدْ كَرَّمْنا بَنِی آدَمَ».