خودشناسی؛ سودمندترین دانش‌ها/ این دانش انسان را در شناخت معارف الهی و انسانی کمک می‌کند

آیت‌الله سیداحمد میرعمادی، نماینده ولی‌ فقیه در استان و امام‌جمعه خرم‌آباد در گفت‌وگو با خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از لرستان، در رابطه با اهمیت خودشناسی و خودسازی، گفت: سرلوحه تعالیم اسلامی این است که هر مسلمان، قبل از آن‌که به اصلاح دیگران بپردازد باید خود را اصلاح کند و این امر، میسر نیست مگر آن‌که به خود، مشغول شود؛ بدین معنا که خود را بشناسد، از ضعف‌ها و عیب‌های خود، آگاه شود، مواضع ورود گناه را در خود، شناسایی کند و در صدد برطرف کردن آن‌ها برآید.
وی افزود: این پرداختن به خود، وقتی عمیق‌تر و پایدارتر خواهد بود که انسان ابتدا به توان‌ها و استعدادهای خود پی ببرد و به فلسفه بودن خود در این دنیا پی ببرد و نقش خویش را در هستی دریابد و در این اندیشه باشد که از کجا آمده، به کجا می‎رود و اکنون کجاست و چه باید بکند.
این مفسر قرآن و نهج‌البلاغه اضافه کرد: منظور از خودسازی و پرداختن به خویش، شکل دادن و جهت‌بخشی به فعالیت‌های حیاتی و تصحیح و تقویت انگیزه‌ها و در نظر گرفتن مقصد نهایی و تلاش برای قرب به خداوند است.
میرعمادی خودشناسی را نقطه شروع در تحصیل معارف الهی دانست و گفت: انسان باید حقیقت خود را که همان گوهر ربانی اوست، شناسایی کند و گرنه به زبان بزرگی دچار می‎شود، از همین روست که در معارف اسلامی، «خودشناسی» سودمندترین دانش معرفی شده است کمااینکه امام علی(ع) فرموده است: «کسی‌که خود را بشناسد به سعادت و رستگاری بزرگ نائل شده است».
وی با اشاره به این‌که کسی‌که خود را نشناسد از طریق نجات دور می‎شود و در گمراهی و جهل گرفتار می‎آید، افزود: خودشناسی، انسان را در شناخت جنبه‌های مختلف معارف الهی و انسانی کمک می‌کند یعنی در خداشناسی، نبوت، معاد، اخلاق، روابط اجتماعی و عرصه‌های گوناگون دیگر، در مورد رابطه خداشناسی و خودشناسی علی(ع) فرموده است: «هرکس خود را بشناسد به‌یقین، خدا را می‌شناسد».
آیت‌الله میرعمادی با اشاره به احادیثی در رابطه با اهمیت و ضرورت خودشناسی و پرداختن به خود، ادامه داد: شناخت انسان، آدمی را به ضرورت «نبوت» که همان «هدایت» است، پیوند می‌زند یا شناخت بُعد گسترده روحی انسان و فناناپذیر بودن آن، ما را به حقیقت «معاد» آگاه می‌کند اخلاق هم با خودشناسی، رابطه ناگسستنی دارد،کسی‌که به خود بپردازد و توان‌ها و استعداهای خود دریابد از گناه پرهیز می‌کند و از مشغول و از مشغول شدن به عیب‌های دیگران، دوری می‌نماید و همین، برای دنیا و آخرت او کافی است.