این حافظ روشندل افغانستانی که ساکن هرات افغانستان است و 33 سال دارد در یکی از روستاهای استان ارزگان به دنیا آمده وساکن هرات است، در روستای محل زندگیاش به کودکان قرآن آموزش میدهد.
سید خداداد حسینی در گفتگو با ایکنا اظهار داشت: من آرزو دارم با عنایت خداوند بتوانم تا آخر عمر به دستورات قرآن عمل کنم. آرزو دارم همیشه در خدمت قرآن باشم و در آینده بتوانم در روستایی که دور از هرات است و من در آنجا ساکنم و امکانات شهری ندارد، تدریس قرآن را گسترش دهم.
او که با خط بریل هم آشنا است و با گوش دادن به نوار استاد منشاوی قرآن را حفظ کرده است، در گفتگو با ایکنا گفت: من در سن 2 سالگی سرخک گرفتم و به دلیل نبود امکانات در روستا و عدم مراجعه به پزشک، بیناییام را از دست دادم. این تقدیر من بوده و به هر آنچه که خداوند برای من بخواهد راضی هستم.
او تا کنون فقط در مسابقات شهر هرات شرکت کرده و این اولین بار است که در چنین مسابقاتی شرکت میکند. در ماه رمضان در مسابقات داخلی افغانستان یک بار مقام اول را کسب کرده است و در بخش دیگری از گفتگو با ایکنا بیان کرد: مسابقاتی که در کشور اسلامی ایران برگزار شد در سطح بالایی بود. به این دلیل که اولین بارم بود در چنین مسابقات بزرگی شرکت میکردم استرس دارشتم و چون استرس داشتم، مانند خیلی از دوستان هم وطنم نتوانستم همه توانمندیهای خود را بروز دهم. به هر حال، در ایران برای ما امکانات خوبی فراهم شده بود، به خوبی از ما پذیرایی کردند و من راضی هستم. مردم برای ما احترام زیادی قائل هستند.
وی تاکید کرد: به نظر من، خدا اگر دری را از حکمت به روی من بسته و بینایی من را از من گرفنه، به من لطف داشته و من حافظ قرآن شدهام و این برای من ارزشمند است که میان مردم به عنوان حافظ قرآن ارزش و احترام دارم. درست است که انجام فعالیت قرآنی از نظر مادی سودی برای من ندارد اما از نظر معنوی امیدوارم که انشاالله مورد قبول خداوند باشد.
این حافظ قرآن همچنین در پایان گفت: من تا قبل از سن 19 سالگی در روستا زندگی میکردم و به دلیل نبودن امکانات نتوانستم خط بریل یاد بگیرم و قرآن را بیاموزم. اما در سن 19 سالگی شروع به حفظ قرآن کردم. روزی یک صفحه از قرآن را حفظ میکردم و بعد از 3 الی 4 سال حافظ کل قرآن شدم. در خلال این مدت به دلیل سفر به مشهد مقدس در روند حفظ قرآن وقفهای اتفاق افتاد و به همین دلیل یادگیری قرآن مدتی به طول انجامید.
انتهای پیام