با این همه در سالهای پس از انقلاب و به ویژه در دهه اخیر تولید رمانهایی که از سویی بتواند راوی زندگی و تحول یک انسان و یک نسل در گذر زمان باشد و از طرف دیگر داستانی را به عنوان زیربنای خلق رمان در اختیار داشته باشد، کمتر موفق بوده است؛ یا نویسندگان علاقهای به شکست و خروج از پیله تنهایی و ذهن اتوپیایی خود نداشتند و یا در این خروج موفقیت چشمگیری از خود نشان ندادند.
با چنین دیدگاهی است که میتوان رمان «گزارش اندوه» را یک اتفاق ادبی در بستر ادبیات به شدت شخصی شده این روزهای ایران بهشمار آورد. اتفاقی که هر دو ویژگی ذکر شده را در خود دارد.
محمود جوانبخت در کنار نویسندگی، پیشینه و سابقه قابل توجهی در روزنامهنگاری دارد و بخش زیادی از تجربه و سبک روایی وی وامدار این تجربه است. جوانبخت در این اثر چنانچه از اسم آن پیداست با درهم آمیختن ژانر گزارش مطبوعاتی با داستاننویسی، به اثری داستانی دست پیدا کرده که بر پایه یک پلات داستانی قوی و حساب شده، به شیوه روایی گزارش کرده است.
این سبک، خواندنی و آکنده از توصیفهای کوتاه و نیز مشاهدههای نویسنده در مقام راوی و در عین حال حفظ خط روایی داستانی است و قصهای جذاب را روایت میکند.
داستان «گزارش اندوه» یک داستان بلند بدون فصل است. داستانی که مخاطب باید همانند یک گزارش آن را یک نفس بخواند و در عین حال خلاقیت در آمیختن داستان با شیوه روایی گزارشگونه آن و نیز انتخاب کلمات و عبارتهای ساده و فراموش کردن تکنیک و فرمهای مختلف در روایت، از آن اثری ساخته است که به راحتی میتوان با نویسنده آن همذاتپنداری کرده و با روایت داستانی او همراه شد.
کتاب نیستان رمان «گزارش اندوه» را در ۲۵۲ صفحه و با قیمت ۳۷۰۰۰ تومان منتشر کرده است.
انتهای پیام