حقایق علمی قرآن در مورد گسترش جهان

طبق نظریه انفجار بزرگ، جهان در آغاز، توده عظیمی (ابر اولیه) بوده و سپس انفجار بزرگی (انفصال ثانویه) که منجر به تشکیل کهکشان‌ها شده رخ داده است. با تقسیم کهکشان‌ها ستاره‌ها، سیاره‌ها، خورشید، ماه و غیره به وجود آمدند. مبدأ جهان یکی است و احتمال وقوع تصادف صفر است.

قرآن در رابطه با مبدا جهان بیان می‌کند: آیا کافران ندیدند که آسمان‌ها و زمین به هم پیوسته بودند و ما آنها را از یکدیگر باز کردیم. تجانس قابل توجهی بین آیه قران و انفجار بزرگ وجود دارد. چگونه کتابی که در 1400 سال پیش در صحرای عربستان نازل شده حاوی چنین حقایق علمی عمیقی است.

دانشمندان می‌گویند قبل از تشکیل کهکشان‌ها، ماده سماوی در آغاز به شکل گاز بود. برای توصیف ماده اولیه سماوی، کلمه دود مناسب‌تر از گاز است. قرآن به این حالت جهان با کلمه (دخان) که به معنای دود است اشاره می‌نماید؛ ثُمَّ اسْتَوَىٰ إِلَى السَّمَاءِ وَهِيَ دُخَانٌ فَقَالَ لَهَا وَلِلْأَرْضِ ائْتِيَا طَوْعًا أَوْ كَرْهًا قَالَتَا أَتَيْنَا طَائِعِينَ (سوره فصلت، آیه 11).

در سال 1925 ستاره‌شناس آمریکایی، ادوین هابل، پس از مشاهده رصدی متوجه شد که کهکشان‌ها از یکدیگر دور می‌شوند، یعنی جهان در حال گسترش است. گسترش جهان هم اکنون یک حقیقت علمی تایید شده است. قرآن نیز در مورد طبیعت جهان می‌فرماید: وَ السَّماءَ بَنَيْناها بِأَيْدٍ وَ إِنَّا لَمُوسِعُونَ (سوره ذاریات،آیه 47)؛ و ما آسمان را با قدرت بنا کردیم و همواره ان را وسعت می‌بخشیم. کلمه موسعون (وسعت می‌بخشیم) ترجمه شده است و اشاره به گسترش روز افزون جهان دارد.

استیون هاکین در کتابش تاریخ مختصر زمان می‌گوید: کشف گسترش جهان یکی از بزرگترین انقلاب‌های عقلانی قرن بیستم است. قرآن حتی قبل از اینکه انسان تلسکوپی بسازد به گسترش جهان اشاره می‌کند. ممکن است بگویند وجود حقایق نجومی در قرآن تعجب برانگیز نیست، زیرا عرب‌ها در زمینه ستاره‌شناسی پیشرفته بودند. در این مورد حق با آنهاست. ولی آنها درک نمی‌کنند که قرآن قرن‌ها قبل از انکه عرب‌ها در زمینه ستاره‌شناسی برتری یابند نازل شد.

علاوه بر این، بسیاری از حقایق علمی که در رابطه با ستاره‌شناسی ذکر شد، از قبیل آغاز جهان با یک انفجار بزرگ،برای عرب‌ها حتی هنگامی‌که در اوج پیشرفت علمی بودند ناآشنا بود. پس حقایق علمی قرآن به سبب پیشرفت آنها در زمینه ستاره‌شناسی نبود، بلکه چون علم نجوم در قرآن جایگاهی داشت، عرب‌ها در این زمینه پیشرفت کردند.

 در گذشته نظریه مشهوری تحت عنوان (یوری ذره‌گرایی) بسیار مورد قبول بود. این تئوری را یونانیان، به‌خصوص فردی به نام دی ماکرتس 23 قرن پیش مطرح کرد. بعد از او مردم تصور می‌کردند کوچکترین جزء ماده اتم است. عرب‌ها نیز همین عقیده را داشتند. کلمه عربی ذره به معنای اتم بود.

علم جدید می‌گوید اتم نیز قابل تجزیه است. 14 قرن پیش حتی یک عرب این مطلب را نمی‌دانست و تصور او این بود که کوچکتر از ذره وجود ندارد. به هر حال، قرآن این محدودیت را رد می‌کند: (وَقَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لَا تَأْتِينَا السَّاعَةُ ۖ قُلْ بَلَىٰ وَرَبِّي لَتَأْتِيَنَّكُمْ عَالِمِ الْغَيْبِ ۖ لَا يَعْزُبُ عَنْهُ مِثْقَالُ ذَرَّةٍ فِي السَّمَاوَاتِ وَلَا فِي الْأَرْضِ وَلَا أَصْغَرُ مِنْ ذَٰلِكَ وَلَا أَكْبَرُ إِلَّا فِي كِتَابٍ مُبِينٍ) سوره سبا، آیه 3)؛ کافران گفتند: قیامت هرگز به سراغ ما نخواهد آمد. بگو: آری به پروردگارم سوگند که به سراغ شما خواهد آمد، خداوندی که از غیب آگاه است و به اندازه سنگینی ذره‌ای در آسمان‌ها و زمین از علم او دور نخواهد ماند و نه کوچکترین از آن و نه بزرگتر، مگر اینکه در کتابی آشکار ثبت است.

این آیه به علم لایتناهی خدا، علم او بر همه چیز چه پیدا و چه پنهان، اشاره می‌کند. سپس فراتر می‌رود و می‌گوید: خدا از همه چیز، چه کوچکتر و چه بزرگتر از یک ذره آگاه است. بنابراین این آیه به وضوح امکان وجود چیزی کوچکتر از ذره را نیز نشان می‌دهد، حقیقتی که فقط علم جدید آن را کشف کرده است.

منابع: کتاب گنج معرفت و ensani.ir